امروز که سی سال از این رویداد مهم تاریخی می گذرد، مردم افغانستان - نسلی که شاهد کودتا بود و نسل بعد از کودتا - به این رویداد چگونه نگاه می کنند و خاطرات شان از این کودتا چیست؟

صفحه فارسی بی بی سی، این سوال را با شماری از شهروندان افغان در میان گذاشته است.

	"پدرم گفت: افغانستان تباه شد و رو به بربادی رفت"

روزی مشغول ساختن یک دیوار بود و من که کودکی هشت ساله بودم مشغول بازی با خاک و گل بودم. در این هنگام دیدم که ارباب قریه (کدخدا) رادیویی به دست دارد و به آن گوش می کند، ناگهان دیدم که شروع کرد به ناله و واویلا و با مشت بر سرش می زد.

از پدرم پرسیدم که چرا ارباب گریه می کند؟

پدرم گفت: رادیو خبر کودتا را منتشر کرده و داوود خان و ۳۲ تن از اعضای خانواده اش را خلقی ها شهید کرده اند.

بعد از آن، پدرم مرا برداشت و بغل کرد و دوان دوان به سوی خانه برد و در مسیر راه می گفت: برویم که افغانستان تباه شد و رو به بربادی رفت.

"به نظر من، انقلاب هفت ثور حرکتی بود که در ماهیت خود آغازگر روند سازندگی و بالندگی در افغانستان قلمداد می شود.

	"انقلاب هفت ثور، افغانستان را از نیم قرن خواب بیدار کرد"

مردم افغانستان پیش از آن نمی دانستند که در جهان چه می گذرد، فهم سیاسی نداشتند و انگیزه ای هم برای ایفای نقش در راستای داشتن رفاه اجتماعی نداشتند یا هم اگر داشتند، سرکوب شده بود.

هفت ثور که در ابتدا یک حرکت مردمی و روشنفکری بود به ملت افغانستان این پیام را داد که دیگر باید از خواب بیدار شوند و به حکومت های خاندانی، قبیله ای و فردی پایان دهند.

اما بنابر دو دلیل این انقلاب محکوم به شکست شد:

نخست اینکه افغانستان به ناچار به میدان نبرد ابرقدرتها تبدیل شد و ثانیا، عده ای از اشخاص بلند رتبه حزب از هر دو جناح، سعی کردند عقاید و منافع شخصی خود را بر حزب و ملت برتر بشمارند.

این دو عامل سبب شد تا جنبش روشنفکری افغانستان دچار معضلات زیاد و سیاست بازی های قدرتها شود که در نتیجه محکوم به شکست شد و افغانستان را برای حداقل یک سده از کاروان پیشرفت و تمدن به عقب انداخت."

	"در نتیجه کودتا وطن عزیز ما، افغانستان، رنج های فراوانی را متقبل شد"

کودتایی بود که به اشاره دیگران انجام شد و یک نظام جمهوری را که مردم افغانستان بالای آن اعتماد داشتند، سقوط داد.

در نتیجه همین کودتا بود که وطن عزیز ما، افغانستان، رنج های فراوانی را متقبل شد.

من امروز از نسل جوان افغانستان که با خط های فکری گوناگون در جاهای مختلف کار می کنند و یا درس می خوانند، تقاضا می کنم که اشتباهات گذشته را تکرار نکنند و متوجه آینده خود باشند.

آنها باید تلاش کنند به جای فکر تخریب، مفکوره آبادی و بازسازی افغانستان را در سر پرورش دهند.

امروز این وظیفه ماست که بجای تخریب، راه اصلاح را پیش بگیریم.

نظام باید اصلاح و تقویت شود. جوانان باید به کودتاها و تغییر نظام از راه های نامشروع و غیرقانونی، نه بگویند."

	"بعد از کودتا روز تا روز زندگی مردم بدتر شد"

در بلخ دهقان (کشاورز) بودم، گفتند که به ما هم زمین می دهند.

خوش شده بودیم، چون سالها بود که برای دیگران کار می کردیم.

ولی بعدتر معلوم شد که اینها به دین ما کار دارند. از زمین شان تیر شدیم (گذشتیم) و گفتیم که در افغانستان آرامی و امنیت بیاید، بس است.

بعد از کودتا روز تا روز زندگی مردم بدتر شد.

ما هم روز خوش نداشتیم و تا حالا هم زندگی ما سر نگرفته است."