'نمی توان پیش بینی کرد که پیروزی غرب با برگزاری مراسم جشن و رژه نظامی همراه باشد'

این مطلب با عنوان "آیا لازم است این جنگها پایانی نداشته باشند؟" انتشار یافته و در ادامه آمده است که همانطور که موفقیت های اخیر در عراق و افغانستان نشان می دهد، ابدا چنین ضرورتی وجود ندارد اما "پیروزی" در این جنگ ها چند سال به طول خواهد انجامید و تنها با استفاده از زور به دست نخواهد آمد.

اکونومیست می نویسد که مراجعه به آمار و ارقام نشان می دهد که جریان جنگ در عراق بهبود یافته و در افغانستان هم گهگاه گزارش هایی از دستیابی به موفقیتی چشمگیر انتشار می یابد و از جمله، در هفته جاری سربازان آمریکایی و بریتانیایی به نیروهای نظامی افغان کمک کردند در اقدامی که دارای اهمیت نمادین بسیار است، شهر موسی قلعه را از چنگ طالبان خارج کنند.

هفته نامه بریتانیایی سپس این سئوال را مطرح می کند که: آیا امکان دارد که پس از چهار سال جنگ به رهبری آمریکا در عراق و شش سال جنگ در افغانستان، سرانجام تحولاتی مثبت در راه باشد؟

به نوشته اکونومیست، در مورد عراق، می توان محتاطانه به این سئوال پاسخ مثبت داد زیرا سیاست نظامی جدید آمریکا در آن کشور باعث کاهش خشونت و واکنش منفی سنیان علیه القاعده شده است.

در برخی مناطق افغانستان، مانند نواحی اطراف خوست، به نظر می رسد که تعداد بیشتری از افغان‌ها تمایل یافته اند به جای طالبان، نسبت به دولت منتخب ابراز وفاداری کنند اکونومیست

اکونومیست در عین حال می نویسد که بهبود شرایط به معنی آن نیست که خاتمه جنگ نزدیک است و این انتظار که نیروهای غربی خواهند توانست به سرعت از این کشورها خارج شوند و نظم و قانون را برجای گذارند تصوری ساده لوحانه است.

به نوشته اکونومیست، رژیم های صدام حسین و طالبان نظام های استبدادی بودند اما غرب هم با ریشه کن کردن آنها، باعث شد تا اختلافات عمیق قبیله ای و فرقه ای که در زمان دیکتاتوری سرکوب شده بود آشکار شود در حالیکه حل و فصل سریع آنها از طریق فرآیندهای دموکراتیک به سرعت و سادگی امکانپذیر نیست.

دشواریهای استقرار دموکراسی

این هفته نامه یادآور می شود که دولت های کنونی عراق و افغانستان با رای مردم به قدرت رسیده اند اما این تحول باعث شد تا گروه هایی نیز موقعیت و امتیازات خود را از دست بدهند در حالیکه حاضر نبوده اند شکست خود را بپذیرند.

اکونومیست می نویسد که در چنین شرایطی، نمی توان پیش بینی کرد که پیروزی غرب در این دو کشور با برگزاری مراسم جشن و رژه نظامی همراه باشد بلکه در بهترین شرایط، باید صرفا امید داشت که خشونت فرقه ای و قبیله ای به تدریج از میان برود و بین دولت منتخب و گروه های شبه نظامی نیز نوعی مصالحه صورت می گیرد.

در عین حال، به نوشته اکونومیست، ممکن است اوضاع به شکل مطلوب پیش نرود و افکار عمومی در غرب خواستار بازگشت نیروهای غربی از افغانستان و عراق شود.

لازم است دموکراسی‌های جهان شهامت آن را داشته باشند که از جنگ‌هایی که نتیجه مثبتی ندارند خارج شوند و در عین حال، به جنگ‌های عادلانه، حتی اگر هنوز هم نشانه‌ای از خاتمه آنها به چشم نخورد، ادامه دهند اکونومیست

اکونومیست در عین حال هشدار می دهد که فروکش کردن خشونت ها لزوما به منزله خاتمه بحران نیست و دولت نوری مالکی، که شیعیان عراق بر آن تسلط دارند، از فرصت حاضر برای دستیابی به تفاهم با سنیان بهره برداری لازم را نکرده است و اگر چنین نکند، امکان بازگشت خشونت های فرقه ای و تشدید فعالیت شبه نظامیان القاعده وجود دارد.

به نوشته این هفته نامه، در افغانستان نیز کشورهای غربی نمی توانند در مورد دستاورهای اخیر نظامی مبالغه گویی کنند زیرا رای دهندگان غربی چنان ساده لوح نیستند که به سادگی فریب بخورند.

اکونومیست می نویسد که در جنگ جورج بوش در عراق و افغانستان، در نهایت حصول پیروزی صرفا به معنی جلوگیری از بروز فاجعه است.

به نظر نویسنده اکونومیست، شکست آمریکا در عراق باعث تقویت طالبان می شود و در افغانستان، شکست غرب به معنی ضربه ای شدید نه تنها به مردم افغانستان است که به تازگی از شر خشونت های قرون وسطایی طالبان رهایی یافته اند، بلکه به منزله آسیب رسیدن به حیثیت پیمان ناتو و قوانین بین المللی است که مجوز حمله پیشگیرانه علیه رژیم طالبان را به نیروهای ائتلاف داده است.

اکونومیست در عین حال یادآور می شود که بسیاری از اعضای ناتو از اعزام نفرات و تجهیزات به افغانستان اکراه داشته اند اما باید این وضعیت تغییر یابد زیرا لازم است دموکراسی های جهان شهامت آن را داشته باشند که از جنگ هایی که نتیجه مثبتی ندارند خارج شوند و در عین حال، به جنگ های عادلانه، حتی اگر هنوز هم نشانه ای از خاتمه آنها به چشم نخورد، ادامه دهند.