|
کارگاههای آموزشی برای دختران و پسران بیکار | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
صدها تن از جوانان و نوجوانان بیکار، که دوره های آموزش فنی و حرفه ای را سپری کرده اند، اکنون توانسته اند نان آور خانواده های خود شوند. برنامه آموزش فنی و حرفه ای جوانان و نوجوانان بیکار، از سوی وزارت کار و امور اجتماعی افغانستان، با حمایت مالی دولت جاپان اجرا شده و هدف از آن استفاده از جوانان بیکار، در نیروی کار عنوان شده است. ترس از گرسنگی وقتی حسیب الله، عبدالوهاب، معصومه و دهها جوان دختر و پسر دیگر افغان، شنیدند که در آزمون ورود به دانشگاه موفق نشده اند، مایوس و گوشه گیر شدند.
سمیه ۱۴ ساله که ناچار شد مکتب را رها کند و با دستفروشی در بازارها به مادر پیرش برای تامین خانواده ۶ نفری شان کمک کند، تا پیش از پیدا کردن نشانی کارگاه های آموزشی مزارشریف، در خیابان های این شهر سرگردان بود. عامل اصلی این سرگردانی که در بسیاری موارد با افسردگی به همراه بوده است، احساس ترس از بیکاری و گرسنگی جوانان عنوان می شود. در افغانستان هزاران کودک و جوان به دلایل مختلف نمی توانند به مکتب بروند و ناچارند بار سنگین تامین مالی خانواده های عمدتا بزرگ خود را به شانه بکشند. ولی نگرانی اصلی این است که اکثر این افراد، به سبب نداشتن مهارت های لازم، بیکار یا در خیابان ها سرگردانند؛ جایی استخدام نمی شوند و طعمه سوء استفاده گران می شوند. نان آوری 'مصون'
در ولایت شمالی بلخ، فوزیه حمیدی، رئیس کار و امور اجتماعی، می گوید نزدیک به هزار جوان دختر و پسر در برنامه های مختلف توانسته اند فن و دانش لازم را فراگرفته و به صورت مصون به نان آور خانواده های خود تبدیل شوند. فوزیه حمیدی رئیس کار و امور اجتماعی ولایت بلخ می گوید: "ما برای این جوانان حرفه هایی مانند خیاطی، حلبی سازی، فلزکاری، برقکاری و برنامه های کامپیوتری را آموزش می دهیم و پس از فراغت از دوره شش ماهه، این ها را به ادارات مختلف دولتی و غیردولتی معرفی می کنیم." خانم حمیدی افزود:" تاحالا چندصد دختر و پسر از برنامه آشیانه و پروژه مشترک ما با جاپان فارغ شده اند و توانسته اند خانواده های خود را تامین مالی کنند." در کارگاه های آموزشی وابسته به وزارت کار و امور اجتماعی که در ساختمان نوسازی با صنف های مجهز در حاشیه شهر مزارشریف ایجاد شده، همه روزه آموزش جریان دارد. به شرکت کنندگان این دوره ها، روزانه یک دلار به عنوان خرجی نیز پرداخت می شود. سرویس رفت و آمد آنها نیز در نظر گرفته شده و غذا شان نیز تامین می شود. 'یار جامعه ' هم اکنون ۲۵۰ تن در این کارگاه ها سرگرم فراگیری فنون و حرفه های مختلف هستند، به امید اینکه روزی از این مجرا، خرج خانواده های خود را تامین کنند.
برخی هم می گویند که هدف آنها خدمت به جامعه و تامین خانواده هایشان است و اصلا پایان تحصیل دانشگاهی به نظر شان الزامی نیست. حسیب الله، هم یکی از شرکت کنندگان کارگاه آموزشی وزارت کار است. او می گوید روحیه از دست رفته روزهای پس از کنکور را حالا بازیافته و مطمئن شده است که او دیگر بار دوش جامعه نیست و می تواند برای خودش و اجتماع موثر باشد. |
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||