 | | | | | | | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
دو فيلم کوتاه از افغانستان در جشنواره ونيز | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
نمايش دو فيلم کوتاه از افغانستان در شصت و سومين جشنواره فيلم ونيز و استقبال از آن در محافل سينمايی در ايتاليا را می توان جزو رويدادهای نادر سينمايی امسال به شمار آورد. فيلم داستانی مامه به کارگردانی محمد حيدری و فيلم مستند بودا، دخترک و آب ساخته غلامرضا محمدی در روزهای پايانی اين جشنواره بين المللی، در بخش جانبی "زنان و آفريقا" به نمايش درآمد. در بخش جانبی "زنان و آفریقا"، مجموعاً 10 فيلم کوتاه و بلند به نمایش در آمد. اين فيلمها متعلق به کشورهای تونس، سنگال،مراکش و الجزایر، مصر، آمریکا و افغانستان بودد. فیلم کوتاه "روزهای قشنگ" (Les Beaux Jours) ساخته مریم ریویل از تونس (محصول مشترک تونس و فرانسه) جایزه ویژه شهر ونیز را که به این بخش جانبی فستیوال تعلق می گیرد، از آن خود کرد. اگرچه تا کنون شماری از آثار سينماگران افغانستان حضور بين المللی داشته اند، اما اين نخستين حضور افغانستان در جشنواره سينمايی ونيز به شمار می آيد. جشنواره بين المللی فيلم ونيز که سابقه ای طولانی در عرصه سینما دارد، نخستین بار در سال ۱۹۳۲ برگزار شد. این جشنواره سالیانه که در شهر تاریخی ونیز در شمال ایتالیا برگزار می شود، در کنار جشنواره های بین المللی چون کن و برلین از مهمترین رخدادهای سینمایی سال در جهان به شمار می رود. داستان و محتوای فيلمها
مادر کلان که در حالت بيماری لحظات آخر عمر خود را می گذراند، از نواسه اش عذرخواهی می کند که نتوانسته در زندگی کاری برایش انجام دهد. اما دخترک تلاش می کند راهی برای درمان بيماری مادر کلان بيابد. او به امامزاده محل می رود و در صحنه ای ديگر در مقابل جای خالی پيکره بودا که توسط طالبان تخريب شده است، برای سلامتی او دعا می کند. فيلم با مرگ مادر بزرگ پير و پايان اميدهای دخترک، که با تزلزل باورهای او همراه است، به پايان می رسد. در فيلم مستند بودا، دخترک و آب دختری خردسال به تصوير کشيده می شود که در دل يکی از کوههای باميان با خانواده اش زندگی می کند. او مجبور است برای تهيه آب آشاميدنی خانواده هر روز با طی فاصله زيادی خود را به چشمه نزديک محل پيکر بودا برساند. در نمای آخر اين فيلم، تصوير يک پياله چای در دستان پينه بسته دخترک حاصل رنجهای او را به نمايش می گذارد. محمد نقی احسانی سازنده هر دو فيلم می گويد، در اين فيلمها از کسانی استفاده شده که هيچ سابقه بازيگری در فيلم و يا تصوری از سينما نداشته اند. به گفته وی، يکی از عوامل موفقيت اين فيلمها، که در نهايت باعث معرفی آنها به جشنواره ونيز شد نيز، همين نکته بوده که در آنها "نابازيگران" شخصيت واقعی خود را به نمايش گذاشته اند. نگاه منتقدان
گفته می شود نوع نگاه در فيلمها و سادگی و در عين حال بکر بودن روايت و صحنه های فيلم يکی از مشخصه هايی بوده که اين فيلمها را به جشنواره ونيز رسانده است. در فيلم مامه نوعی برخورد انتقادی با هنجارهای سنتی مشاهده می شود. دخترک وقتی می بيند راه حل استاد قرآن برای درمان مادر کلانش، يعنی حفظ چند سوره از قرآن مؤثر واقع نمی شود، تصميم می گيرد درس قرآن را ترک کند. ذهن کنجکاو دخترک در اينجا به نوعی تقابل دو پديده سنت و مدرنيسم را به تصوير می کشد. رويه ديگر سکه که جنگ است، نيز در چندين صحنه ناخودآگاه ذهن بيننده را به سوی آثار و تبعات اين پديده می کشاند. مادر کلان در يک صحنه در قبرستانی برای دختر قصه کشته شدن پدر و مادرش را بازگو می کند. در مستند بودا، دخترک و آب نيز همين نوع نگاه مشاهده می شود و راهی را که دخترک برای تهيه آب تا چشمه ای در کنار محل پيکر بودا هر روز طی می کند، رنجی را که روستانشينان در دل کوههای مرتفع در قلب افغانستان می کشند، به تصوير می کشد. فرانچسکو کافری از دست اندرکاران فستيوال ونيز اين دو فيلم را "کوتاه اما فوق العاده" توصيف می کند که علیرغم اين که با دوربينهای آماتور تهيه شده اند، "از تصويربرداری زيبا و ريتم عالی برخوردار هستند". بازتاب در رسانه ها
در کنار گزارشهای صوتی و تصويری، همزمان با برگزاری جشنواره، چندين نشريه و روزنامه در اين کشور به اين فيلمها و در کنار آن به وضعيت فيلم و سينما در افغانستان پس از طالبان پرداخته اند. روزنامه رپوبليکا اين دو فيلم را کوتاه اما پر محتوا می داند که واقعيتهای تلخ زندگی در افغانستان جنگ زده را به تصوير کشيده است. کريستينا کونتينتو روزنامه نگار ايتاليايی در نشريه کورير آلپی کار اين فيلمسازان جوان را در کشوری که به گفته وی تخريب تنديسهای بودا جشن گرفته می شود، به مثابه اشکهايی می داند که "با قدرت و توانايی تصاوير و موسيقی همراه است". وی در پايان مقاله اش فيلم مامه را بدون کلمات به نوشته های هرمان هيسه، خالق رمان معروف گرگ بيابان، تشبيه می کند. |
سايت های مرتبط بی بی سی مسئول محتوای سايت های ديگر نيست | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
بازگشت به صفحه افغانستان
