مسعود حسينی عکاس افغان در کابل

حشمت خان بازيگر نقش اول، کارگردان، نويسنده و تهيه کننده فيلم بهار اميد است

در تلاشی در اين زمينه، حشمت خان، کارگردان با تجربه افغان، در حال ساخت اولين فيلم سينمايی خود در افغانستان است.

فيلم درحال ساخت حشمت خان، "بهار اميد" نام دارد و تاثيرات زيادی از از سينمای هند دارد.

اين فيلم دو و نيم ساعته، مراحل تدوين را می گذراند و برای نمايش در سينما آماده می شود.

حشمت خان را در ساخت "بهار اميد"، دو دستيار از افغانستان و هند، همراهی می کنند.

محمد حيدری دستيار افغان در فيلم "بهار اميد"، می گويد: " بازار اين فيلم، بيشتر سينماهای هند خواهد بود و پس ازمدتی در سينماهای کابل نيز به نمايش گذاشته خواهد شد".

محمد حيدری، می گويد که داستان بهار اميد، بخشی از تاريخ معاصر افغانستان را بازگو می کند.

حشمت خان که متولد افغانستان است، تحصيلات عالی خود را در رشته سينما، در هند به پايان رسانده است.

بهار اميد، بخشی از تاريخ معاصر افغانستان را بازگو می کند

او اولين فيلم بلندش را به نام رويا در هندوستان و در قالبی عاشقانه عرضه کرد.

داستان فيلم

زمان اين داستان، مصادف است با دوره حکومت ببرک کارمل، سومين رييس جمهور دولت کمونيستی افغانستان.

شخصيتهای اصلی فيلم، در دانشگاه کابل مشغول تحصيل هستند و هر کدام بر اساس اعتقادات خود، به گروه های سياسی موجود (کمونيستها و مجاهدين) می پيوندند.

حميد و بشير، دو قهرمان اصلی فيلم، دانشجويانی هستند که به مجاهدين می پيوندند.

آنها در حال پخش شبنامه توسط خاد (خدمات امنيت دولتی ) شناسايی می شوند و از کابل فرار می کنند.

بشير مستقيماً به مجاهدين می پيوندد، اما حميد پس از بازگشت به خانه در کابل، دستگير می شود و سه سال را در زندان سپری می کند.

او پس از آزادی به بشير و همرزمان مجاهدش می پيوندد.

روابط حميد و بشير، زمانی تيره می شود که شخصیتی به نام "آمر مالی" به عنوان عامل نفوذی يکی از کشورهای همسايه (ظاهراً پاکستان)، تلاش می کند بين آنها اختلاف ايجاد کند.

او در قسمتی از داستان فيلم، از طريق مرز پاکستان، توسط مجاهدين از افغانستان اخراج می شود.

آمر مالی مجاهدين پشتو زبان و فارسی زبان را از هم جدا می کند و اين موضوع باعث تيرگی روابط و سو تفاهم بين حميد (پشتو زبان) و بشير (فارسی زبان) می شود.

بعد از ورود مجاهدين به کابل و آغاز جنگهای داخلی آنان، پای دختری به نام نيلوفر به داستان کشيده می شود که حميد قرار است با او ازدواج کند.

اين بخش از داستان، مشابهت زيادی به فيلمهای هندی دارد که در آن، حضور دو شخصيت به عنوان "دختر فيلم" و "پسر فيلم"، ضروری است.

بازيگر نقش نيلوفر، يک هنرپيشه از کشور تاجيکستان است.

به نظر می رسد کارگردان، با توجه به حساسيتهای احتمالی جامعه افغانستان در برابر حضور زنان در سينما، يک بازيگر تاجيک را به اين منظور انتخاب کرده است.

فصل سياسی فيلم، زمانی است که قهرمانان داستان، جنگ را کنار گذاشته اند و با نگاهی به گذشته، در می يابند که آنها در اين جنگ، به مفهوم واقعی جهاد در راه خدا، دست نيافته اند.

داستان اين فيلم، با پخش خبر آغاز حمله آمريکا به طالبان، به پايان می رسد.

طنز تلخ در بهار اميد

محمد حيدری، "بهار اميد" را يک فيلم عاشقانه – سياسی و يک طنز تلخ می داند.

او احتمال می دهد که اکران "بهار اميد" در افغانستان، جنجالهای سياسی را به دنبال داشته باشد.

برخی از صاحب نظران سينما معتقدند که اين فيلم، می تواند بسيار ماندگار تر از "عروج" باشد که در مورد مجاهدين ساخته شد و نگاهی يک جانبه داشت.

يک نفر، همه کاره

دست اندرکاران بهار اميد می گويند که بيش از صد نفر، در ساختن اين فيلم، همکاری می کنند.

حشمت خان، تقريباً همه کاره فيلم است.

او در کنار بازيگری نقش اول، نويسندگی، کارگردانی و تهيه کنندگی فيلم را نيز به عهده دارد.

دو تن از عوامل فيلم هم، از کشور هند هستند.

با اينکه دست اندرکاران "بهار اميد"، اميدوارند، داستانی متفاوت از آنچه تاکنون در سينمای نه چندان فعال افغانستان به نمايش درآمده است، ارايه کنند و علمدار يک هويت مستقل در سينمای کشورشان باشند، اما اين فيلم، به طرز محسوسی، تحت تاثير سينمای هند است.