تعلېم بزرگترېن سر ما ېه است

به زودى معلوم گرديد که مجله را فقط کسانى ميتوانند بخوانند که سواد داشته باشند. بناً در شمارۀ دوازدهم در ماه جون ١٩٩٥ يک بخش ديگر بنام “ جاييکه مکتب نيست” به آن اضافه گرديد.

لازم به تذکر ميدانم تا از همکارى دو تن از همکارانم آقايان قادر مرادى و بريالى باجوړى به خاطر کمک شان د ر عملى ساختن اين ابتکار تازه ياد آور شوم زيرا بدون کمک و زحمتکشى آنان انجام اين کار ممکن به نظر نميرسيد.

آنچه ما به مثابۀ آماتوران د راين زمينه انجام ميداديم اين بود که کرکتر يا حادثه يى را از درامه انتخاب کرده و آنرا به شکل يک قصۀ بسيار ساده در مى آورديم. بعد از آن از اين قصه به شکل درس استفاده نموده و در بارۀ آن تمريناتى را ايجاد ميکرديم .

ما بسيار کوشش کرديم که اين درسها را تا حد امکان از قيودات تخصصى و مسلکى به دور نگهداريم و از اين راه تعداد استفاده کننده گان را زياد بسازيم. ما درس را به شيوۀ غير رسمى ترتيب کرديم و طورى پيش برديم که اشخاص داراى سطح متوسط سواد بتوانند از آن براى با سواد ساختن ديگران استفاده کنند.

از آنجاييکه ما در اين زمينه نو کار بوديم اشتباهاتى را هم مرتکب شديم. مثلاً بعضى از قصه هاتا اندازه يى خشونت داشتند. مانند انفجارات و غيره و بعضى از تمرينات يا دروس مطابقت نداشتند.

اما از موسسات خيريه و هم از شنونده ها سپاسگذاريم که ما را به زودى متوجه اين کمبودى ها ساخته و به ما کمک کردند تا اين جنبه ها را ارزيابى نماييم. قابل ياد آورى است که در شمارۀ حاضر تمام آن اشتباهات اصلاح شده و تغيرات لازم در آن وارد گرديده است.

تمنا داريم که خواننده گان عزيز از ارايۀ نظريات خويش در بهتر شدن نشرات آيندۀ ما دريغ نخواهند کرد. در نهايت اميدواريم اين نشريه براى نو آموزان مفيد واقع شود.