مرغابی، آرزو دارد که چوچه های قشنگ داشته باشد و آنانرا با مهر و محبت مادرانه، بپرور اند

قابل يادآوريست که ما نيز، بخاطر جذابيت بيشتر اين قصه، برخی سخن ها را اضافه کرده به تصوير آورده ايم تا به غنا و اثرمندی آن بيافزايد.

قصه، با آرمان پاک مادرانه، آغاز می شود. مرغابی، آرزو دارد که چوچه های قشنگ داشته باشد و آنانرا با مهر و محبت مادرانه، بپرور اند. مگر زاغ شرارت پيشه، همواره با شکستن و خوردن تخمهای مرغابی، اين آرمان او را به نااميدی مبدل می سازد. سرانجام، مرغابی مجبور ميشود که تخمهايش را در آنسوی دريا ببرد و پنهانی با تخمهای ماکيان، يکجا بگذارد، تا از دستبرد زاغ، در امان بماند.

ماکيان ، وقتی متوجه تخمهای مرغابی می شود، به حيرت می افتد. ولی با آنهم به آرزوی داشتن چوچه های زيبا و نازنين، بالهای خود را به روی تخمها، می گستراند. پس از گذشت چندين روز، انتظارش به پايان ميرسد و چوچه های قشنگ، چين چين کنان، ازتخمها، می برايند.

ماکيان وقتی چوچه های مرغابی را در کنار چوچه های خود ميبيند، شديداً متحير می شود اگر چه مرغابی های کوچک، مانند چوچه های خودش به او متعلق نبودند، مګر باز هم بر اثر مهر مادری، آنانرا، همانند چوچه های اصلی خود می پروراند و دوست ميدارد.

زمانيکه مرغهای خشماگين، ميخواهند چوچه های مرغابی را از جای بود وباش خود برانند، ماکيان بالهای خود را برسرآنان پهن کرده و ترجيح ميدهد که بخاطر آنان، از خانه و محل زنده گی خود، دورتر برود.

ماکيان در انديشه بود که نول چوچه های مرغابی، تيز و برنده نيست و نمی توانند از خود دفاع کنند، برای رفع اين تشويش، او بيشتر از چوچه های خود، متوجه آنان بود.
هر چند ماکيان و چوچه هايش¸در خشکی، خود را از مرغابی ها توانا تر احساس ميکردند، مگر در جويبار ودريا، چوچه های مرغابی نسبت به آنها قويتر بودند.

بناً درلحظات دشوار، ماکيان و چوچه هايش را از گرسنگی نجات دادند. و آنها را به آنسوی دريا که آباد است و سرشار از خوراکه های لذيز بود، به سلامتی گذشتاندند.
و اما، زمانيکه مرغابی های کوچک، با مادر اصلی خود روبرو شدند، بخاطر محبت های مادرانه يی که ماکيان د رحق آنها کرده بود، خود را در زير بالهای مهربان او، پنهان کردند.

آری، محبت، عشق و مهربانی چيزيست که هرگز، فراموش نمی شود و همواره بر دلها، فرمانروايی ميکند. ما کيان هم که از کودکی با وطن و خانۀ اصلی خود، انس گرفته بود، همين محبت او را وادار ساخت که دوباره، همرا با چوچه های خود به آنجا برگردد. و از سو ی ديگر محبت چوچه های مرغابی و مادر آنانرا نيز با خود می آورد.

درين افسانه ما، فداکاری های يک مادر را می نگريم که گذشته از کودکان خود، برای اطفال ديگران هم، در برابر هر گونه سختی ها سينه را سپر ساخته و از هيچگونه مهر مادرانه، دريغ نمی ورزد.