معيوبين اصلى آنهايى اند که داراى نارسايى فکرى بوده و فاقد همت بلند ميباشند

برادر دلسوز زينب براى آنها توته زمينى ميدهد تا آنرا کشت کنند و به وسيلۀ آن زنده گى خود را سرو سامانى بدهند. اين مساله د رآنها اميد بزرگى را زنده ميسازد. جانداد اولتر از همه کار روى زمين را به عهده ميگيرد و براى کشت زمين کمر مى بندد.

اما اشتياق کشت زمين جانداد را آنقدر به هيجان مى آورد که با وجود شنيدن هشدار نه رفتن ، از همان راهى ميرد که از لحاظ داشتن خطر مين مشکوک است.

قصه مجموعه يى از حوادث هيجانى و لحظات متاثر کننده است که جانداد را تا رسيدن به صحت کامل تعقيب ميکند. قصه براى ما ميگويد که چگونه قلب جانداد مشکند وقتى ميبيند که پاى خود را از دست داده و چگونه اميد ازدست رفته دوبارۀ در او زنده ميشود و او را کمک ميکند تا به خود اعتماد داشته باشد و پيرامون اجراى کارى در جامعه فکر کند.

بدينگونه زنده گى يکبار ديگر براى جانداد معنى پيدا ميکند و او را بر ميانگيزاند تا کسب بيآ موزد و از خانوادۀ خود نگهدارى کند.

جانداد براى ما درس بزرگى ميدهد و از عقب لفظ معمول معيوبيت معناى اصلى آنرا براى ما ميفهماند. اين قصه مى آموزاند کسانيکه يک عضو يا قسمتى از وجود خويش را از دست داده اند ، معيوب نيستند، بلکه معيوبين اصلى آنهايى اند که داراى نارسايى فکرى بوده و فاقد همت بلند ميباشند.

جانداد در شروع معيوبيت صرف يک پا نداشت مگر کم همت بود و از همين سبب هيچ کارى نميتوانست . بعداً حوادث در او تغير بزرگى به وجود آورده و هسته هاى همت را در خود بذر نموده و راه تازه يى را در جهت شاهراه خوشبختى بر او ميگشايد . و اين مرا وا ميدارد تا بگويم: “ ما همه بايد از جانداد بيآموزيم.