 | | | توت زمينی چهار سال پی درپی هر مرتبه مقدار يک ونيم تادو کيلوگرام حاصل می دهد. |
توت زمينی از دسته نباتاتيست که امکان کشت آن پس از تحقيق و ارزيابی وزارت زراعت، در افغانستان رايج شد، اما عدم معلومات کافی در رابطه با کشت اين نبات از سوی دهاقين باعث شد تا گسترش قابل ملاحظه ی نداشته باشد. عبدالمتين از زارعين ولايت کاپيسا می گويد: "سالها در زمين خود گندم ، جو ، جواری و لوبيا کاشتم، اما توت زمينی نباتيست که در مورد آن چيزی نمی دانم. همينطور دهاقين دگر از کاشت ساير حبوبات و نباتات گفتند که بلديت با نحوه يی مواظبت آن را دارند، اما توت زمينی را نبات جديد خواندند که تخم و بته ی آن را تا آن دم نديده بودند. شرايط محيطی توت زمينی در خاک های مختلف تقريبا سازگار است، اگر ميزان آهک خاک از حد مجاز بيشتر باشد، عارضه کلروز يا زرد شدن برگ ها بروز خواهد کرد. از لحاظ آب و هوا در شرايط مرطوب و نسبتا گرم توام با آبياری کافی محصول دهی مناسب خواهد داشت. بصير از زميندارانی هست که عملا دست به کشت توت زمينی زده است، به باور وی توت زمينی اگر به شکل تخم کشت شود نتيجه ی مطلوب نمی دهد، زيرا بته های اين نبات از کشور امريکا و پاکستان آورده شده است. بته های توت زمينی در جويه ها کاشته می شوند، نه کرد و فاصله واجبی هر بته بايد ميان ۶۰ تا ۷۰ سانتی متر باشد، زيرا پس از قد کشيدن بته ها هر يک به مقدار يک و نيم کيلو گرام خاصل می دهد. | | | بته های توت زمينی در جويه ها کاشته شده و فاصله بين هر بته بين ۶۰ تا ۷۰ سانتی متر باشد. |
ابتدا استفاده از کود سياه برای کشت بوته های توت زمينی لازم است و پس از نمو کود سفيد کار برد مفيد دارد. آبياری توت زمينی دو روز در هفته بوده و خوبی کشت آن در اين است که از اين نبات به مدت چهار سال می شود بهترين حاصل برداشت با کاشت صحيح مراقبت های لازم و انتخاب محل مناسب، تا بيست تن در هکتار می توان محصول برداشت. | 
برنامه را بشويد
حرف های مردم : قانون مدنی