 | | | خود کفايی نهاد زنان لوگر، آنها را واداشته تا با فروش توليداتشان پول در بياورند. |
فراگيری دست دوزی و خامک دوزی در افغانستان از دير زمانی پيشينه يی طولانی دارد، بيشتر دختران از خورد سال، از مادران و بزرگتر ها سوزن دوزی می آموزند. عده یی جهت سر گرمی، آماده کردن جهيز و برخی هم از همين مهارت خود برای درآمد استفاده می کنند. از خانم های که با استفاده از مهارت سوزن دوزی پول در می آورند و چرخ زندگی شان را می چرخانند، يکی هم بانو راحله راسخ از ولايت غزنی هست. وی در نمايشگاهی که به کابل آمده بود، اشيای تزئينی برای اتاق می بافد، حال او به بافت پوش سيت رو آورده است. با استفاده از ديزاين پوش سيت های موتر چينايی و خلط مهارت خودش پوش سيت بافت که از فروش آن خيلی راضی به نظر می رسد. زرغونه در ولايت لوگر با همکاری چند خانم ديگر به تاسيس نهادی برای زنان اقدام کرده که توليدات شان را در نمايشگاهی به شهر کابل آورد.  |  بانو راحله ، با استفاده ازمهارتش پوش سيت می بافدکه فروش خوب دارد.  |
به باور بانو زرغونه، ابتدا با چهار نفر ،به مهره بافی گيلاس پرداختند، اما بعد تا با تشويق ساير خانم ها، حال تعداد شان به 400 تن می رسد. خود کفايی اين نهاد، زنان را باورمند به نيرو اعتماد به نفس شان ساخته است، آنهاخود توليداتشان را به فروش می رسانند و خود پول در می آورند . |