دانشگاهی که سنت‌های دیرینه آکسفورد و کمبریج را تغییر داد

«دانشگاه کالج لندن» (یوسی‌ال) سالگرد دوصد سالگی تأسیس خود را جشن گرفت، در تحولات پیشگامانه‌ای، این دانشگاه به شکل‌گیری یکی از تأثیرگذارترین دانشگاه‌های بریتانیا کمک کرده است.

دو هفته پس از تأسیس این دانشگاه در سال ۱۸۲۶ میلادی، اعلامیه‌ای در روزنامه تایمز بریتانیا چاپ شد که در آن آمده بود: «دانشگاه لندن در این زمان پدیده‌ای جدی برای همه کسانی است که درباره گسترش دانش در امپراتوری بریتانیا عمیقا می‌اندیشند.»

در ادامه آن آمده است که این نهاد تحصیلی درنظر ندارد که «رقیب آکسفورد و کمبریج شود و شاید هرگز نتواند رقیب آن‌ها شود.»

در سال ۲۰۲۶، دانشگاه کالج لندن در رتبه‌بندی دانشگاه‌های تایمز بریتانیا در رتبه نهم قرار گرفت، تنها پنج رتبه پایین‌تر از دانشگاه‌های آکسفورد و کمبریج که مشترکاً در رتبه چهارم هستند.

در سال ۲۰۰۹، در این رتبه‌بندی، یو‌سی‌ال حتی از آکسفورد پیشی گرفته بود.

اولین دانشگاهی که زنان را پذیرفت

دانشگاه کالج لندن، نخستین دانشگاهی بود که بدون در نظر گرفتن نژاد، طبقه اجتماعی یا مذهب دانشجو می‌پذیرفت، در سال ۱۸۷۸ همچنین به نخستین دانشگاه بریتانیا بدل شد که زنان را در تمام دانشکده‌ها به‌جز طب می‌پذیرفت.

در آغاز، به ۹ زن اجازه تحصیل داده شد، از جمله الیزا اورم، دانشجوی رشته سیاست، که بعدها به عنوان معاون ارشد کمیسیون سلطنتی کار، منصوب شد.

پیش از آن، هیچ دانشگاهی در بریتانیا به زنان اجازه تحصیل نداده بود.

امیلی شیرف در نامه‌ای به یک روزنامه ملی در ۱۶ فبروری همان سال نوشت:

«این‌که بسیاری از مردان همچنان مخالف باقی بمانند، چیزی است که همه انتظارش را داشتند، و این‌که شمار زیادی از زنان بی‌تفاوت بمانند، با توجه به محیط و پیوندهای سنتی‌شان، برای کسی تعجب‌آور نیست. اما واقعیت این است که تصمیم شرافتمندانه دانشگاه نه با شتاب و نه با پیروزی‌ مشکوک، بلکه به عنوان نتیجه نهایی یک تلاش طولانی، با اکثریت ۱۱۰ رأی تصویب شد.»

پنج ماه بعد، سرمقاله روزنامه تایمز چنین نوشت:

«شاید پنجاه سال دیگر، آموزش دانشگاهی زنان همان‌قدر طبیعی پذیرفته شود که امروز آموزش غیرمذهبی پذیرفته شده است. و بی‌تردید افتخار بزرگی برای دانشگاه لندن خواهد بود که دو مشکل بزرگ را در نخستین قرن حیات خود حل کرده باشد.»

نخستین اتحادیه محصلان

در اقدامی پیشگامانه‌ای دیگر، این دانشگاه نخستین اتحادیه رسمی دانشجویان را در انگلستان تأسیس کرد.

اگرچه اتحادیه دانشجویان لیورپول در سال ۱۸۹۲ ایجاد شد، اما یک سال بعد اتحادیه محصلان دانشگاه کالج لندن نخستین اتحادیه‌ای بود که به‌طور رسمی به رسمیت شناخته شد. البته این اتحادیه در آغاز فقط به دانشجویان مرد اختصاص داشت.

این اتحادیه برای اعتراض به کمبود امکانات ورزشی شکل گرفت و هدفش «تقویت روابط اجتماعی و فراهم کردن وسایل تفریح جسمی و فکری برای دانشجویان دانشگاه کالج و نیز موفقیت مالی باشگاه‌های دانشجویی» بود.

در ابتدا ۱۳۳ عضو داشت که حدود ۱۰ درصد جمعیت دانشجویی را تشکیل می‌داد و الگویی برای دیگر دانشگاه‌ها شد. به گفته خود اتحادیه، این نخستین نهاد بود که «همه جنبه‌های زندگی دانشجویی را زیر یک چتر واحد گرد آورد و واقعاً کاری پیشگامانه انجام داد.»

در سال ۱۸۹۷، اتحادیه جداگانه‌ای برای دانشجویان زن تأسیس شد که رهبری آن را روزا موریسون، از چهره‌های برجسته جنبش حق رأی زنان، برعهده داشت و تا سال ۱۹۰۸ رئیس آن بود.

پیوند با شفاخانه‌ها

نخستین شفاخانه دانشگاه کالج در سال ۱۸۳۷ گشایش یافت، شفاخانه که سه سال پیش از آن با نام «شفاخانه شمال لندن» بنیان گذاشته شده بود. نخستین عمل جراحی در اروپا که با بی‌هوشی انجام شد، در سال ۱۸۴۶ در همین شفاخانه انجام شد.

در جنگ جهانی دوم، دانشگاه به‌شدت بمباران شد و تالار بزرگ آن ویران گردید. پس از جنگ، یک بمب منفجرنشده در محوطه دانشگاه کشف شد که باعث تخلیه فوری آن گردید.

تا پیش از ایجاد نظام خدمات صحی ملی بریتانیا (ان‌اچ‌اس) در سال ۱۹۴۸، شفاخانه‌ها یا به‌صورت خیریه اداره می‌شدند یا زیر نظر شوراهای محلی بودند. شفاخانه دانشگاه کالج به عنوان مرکز آموزشی تعیین شد.

در سال ۱۹۹۴، بنیاد بیمارستان‌های دانشگاه کالج لندن (یو‌سی‌ال‌اچ) ایجاد شد که شامل شفاخانه بیماری‌های گرمسیری نیز بود.

در سال ۲۰۰۵، ساختمان کنونی شفاخانه دانشگاه کالج لندن افتتاح شد و تنها ظرف سه هفته، به ۶۱ نفر از زخمی‌های حملات بمب‌گذاری ۷ جولای در لندن خدمات درمانی ارائه کرد.

فارغ‌التحصیلان سرشناس یو‌سی‌ال

از جمله چهره‌های برجسته‌ای که در این دانشگاه تحصیل کرده‌اند:

همچنین تاکنون ۳۳ برنده جایزه نوبل از فارغ‌التحصیلان این دانشگاه بوده‌اند.