Jeremy Bowen BBC

	Kara harekâtı Cumartesi günü başlamıştı

Askerler ve makineler Gazze'ye girdiler. Gün boyunca orada yaşananların sesleri de İsrail tarafında yankılanıyor.

Kara harekatının ilk 24 saatinin ardından Gazze'ye yeni İsrail birlikleri ilerliyor. Helikopterler de büyük bir gürültüyle Gazze'ye gidiyor.

Gözlemciler önce bir motor sesi, sonra bir duraksama ve ardından da bir başka patlamanın gümbürtüsünü işitiyorlar.

İsrail'in sınır kenti Sderot'ta bir kaç gün öncesine göre sokaklarda gün boyunca daha fazla kişi görülebiliyor.

İsrail askerlerini Gazze'ye yolladıkça insanlar da daha az gerginlik hissediyor üzerlerinde.

İsrail'in bu yaşananlarla ilgili gerekçesi Gazze Şeridi'nin roket menzili içinde yer alan Sderot ve diğer kentlerdeki vatandaşlarını koruma ihtiyacı olarak açıklanıyor.

2006'nın hayaleti

Ancak başka faktörler de etkili aslında. İsrail ordusu ülkede geniş ölçüde bir başarısızlık olarak görülen 2006 Lübnan Savaşı'nın omzuna yüklediği ağırlıktan kurtulmak istiyor.

Askeri kaynaklar şu anda birliklerin daha iyi eğitimli olduklarını söylüyor. Kamuoyunun beklentilerini de artık daha farklı bir şekilde yönlendiriyorlar.

	İsrail, roket saldırılarını önlemeyi amaçladığını söylüyor

2006 yılında İsrail, ülkenin kuzeyini hedef alan roketleri durdurmak için savaştığını söylemişti.

Bu nedenle de Hizbullah yandaşları İsrail'e savaşın en son gününde roket atıyor olsalar, savaşı kazandıklarını söyleyebileceklerdi. Gerçekte olan da tam olarak buydu.

Ateşkesin yürürlüğe girdiği gün Hizbullah, İsrail tarafına savaşın herhangi bir gününde olduğundan daha fazla roket fırlatmıştı.

Hamas da Hizbullah'ın 2006 yılındaki performansını tekrarlamak istiyor.

Bu yüzden de İsrail, kara harekatının başladığı günden bu yana, askerlerinin düşen her roketi engellemek için savaştıklarını belirtmeyerek daha dikkatli bir yol izliyor.

Bunun yerine üst düzey İsrailli yetkililer gazetecilere yaptıkları açıklamada amaçlarının roket atışlarını azaltmak ve bunların isabet kabiliyetlerini de düşürmek olduğunu söylüyor.

İsrail, ateşkese sıra geldiğinde koşulları dayatan taraf olmak istiyor.

İsrail ayrıca Gazze'deki eylemlerinin Ortadoğu'nun diğer yerlerindeki düşmanlarına da bir mesaj gönderdiğine inanıyor. Özellikle de Lübnan'daki Hizbullah'a.

İsrail ordusu da Gazze harekatının "caydırma kapasitesi" olarak tanımlandıkları yönlerini geliştirmesini umuyor.

1967 yılında altı gün içinde Ürdün, Mısır ve Suriye'yi yenen İsrail silahlı kuvvetleri "mağlup edilemez bir ordu" olarak görülmekteydi.

Ancak topraklarına ateş açan bir grup düzensiz gerilla gücünü durdurmayı başaramadıkları 2006 yılından sonra bu etkileri azalmıştı.

İsrail şimdi Gazze'deki eylemlerinin, ordusunun potansiyel düşmanlarına yönelik korkutma ve zorlama gücünü de tamir etmesini umuyor.

Hayat devam ediyor

Bu yazıyı Sderot ve Gazze'nin ana girişi arasındaki bir kavşak noktasında bulunan Yad Mordeçay benzin istasyonundaki kafeden yazıyorum.

Şu anda buradaki müşteriler çoğunlukla İsrailli askerler ve gazeteciler.

	Gazze'de çocuklarını korumaya çalışan bir baba olmak zor

İsrail, yüksek mahkemenin bir kararına meydan okuyarak, uluslararası gazetecilerin Gazze'ye girişine izin vermeyi reddediyor. Bu yüzden de gazetecilerin çoğu burada sıkışıp kalmış durumda.

Şimdi Yad Mordeçay, savaş bölgelerinde daima ortaya çıkan o sürreel mekanlardan birine dönüşmüş durumda.

Buradaki manzara, anormal olduğu için değil, tam tersine çok normal olduğu için bir o kadar tuhaf.

Çalışanlar dost canlısı. Etraf temiz. Yemekler güzel. Haberler de büyük ekranlarda. Ama birkaç kilometre ileride İsrail ve Hamas bir savaşın içinde çarpışmakta.

Buraların en sakin olduğu anlarda bile İsrail'in bu kesimindeki bereketli tarım alanları ile Gazze'deki tahrip olmuş manzara arasındaki kontrast çok keskin.

Ancak bu gece yolun ilerisindeki, İsrail'in sınır muhafızlarının ardındaki gürültü, toz ve savaş kokusu çok çok kuvvetli olmalı.

Bazen bir savaşın sürüp gittiğine dair izleri duyuyoruz. Çok da uzakta olmayan bir patlamanın ardından camlar titriyor. Askerler ve gazeteciler gözgöze geliyorlar. Ardından da yemek yemeye devam ediyorlar.

Gazze'de olmanın ne kadar farklı olabileceğini tahmin etmek güç değil. Ya da cehennemin ortasında bir yerlerde dehşet içindeki çocukları koruyup güvence altına almaya çalışan bir anne ya da baba olmanın ne kadar korku verici olabileceğini.

Arap öfkesi

İsrail başka bir alternatifi olmadığını söylüyor. Hiçbir ülkenin sivillere yönelik saldırılara tahammül edemeyeceğini, hepsinin benzer durumlarda kendisi ile aynı karşılığı vereceğini de ekliyor.

İsrail ayrıca eylemlerinin tümüyle meşru müdafaa temeline dayalı olduğunda ısrar ediyor.

	Arap dünyasında İsrail karşıtı tepki büyüyor

Müttefiki olan ABD de ona kuvvetle destek veriyor.

Ancak bu kadar fazla güç kullanıp bu kadar çok Filistinliyi öldürmek, gelecekte yeni sorunlar çıkartabilir.

Burada olup bitenler uydular aracılığıyla Ortadoğu'daki milyonlarca evde izleniyor. Bu da İsrail ile müzakere edilmiş bir anlaşmaya imza atılmasına inanan Arapların durumunu güçleştiriyor.

Gazze ile arasında İsrail toprakları bulunan Filistin'e ait Batı Şeria'da ise yine gösterilerle geçen bir gün yaşanıyor.

Barış sürecinden söz edilmesi bile Batı Şeria sokaklarına bakınca anlamsız geliyor.

Son 18 aydır İsrail ve müttefikleri Hamas'ı izole etmek ve Gazze'ye sadece en temel ihtiyaç malzemelerinin girmesine izin vermeye devam etmek konusunda uzlaşmış durumdalar.

Hamas'ın ideolojisi ve eylemlerini toptan reddettiklerini yansıtan bir politikaydı bu.

Bu politikaya bağlı kalmak, Gazze'nin, Filistinlilerin ve İsrail'in sorunlarına çözüm arama amaçlı ciddi girişimlerde bulunmaktan daha kolaydı.

Tüm tarafların diplomatları ve liderleri bundan daha iyisini başarmalılardı. Bu savaşı önleyebilirlerdi.

Ancak bu olmadı. Şu anda ise çok geç. En azından mevcut kan davasının bu son bölümü bitinceye kadar.