|
Aile saadetine 'genetik darbe' | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
İngiliz sağlık uzmanlarının tahminine göre her 25 babadan biri farkında olmadan bir başkasının çocuğunu yetiştiriyor olabilir.
Tıbbi ve yasal nedenlerden dolayı genetik tahlillerin giderek daha sık yapıldığı İngiltere'de, çocuğunun biyolojik babası olup olmadığını öğrenen baba sayısı da artırıyor. Liverpool John Moores Üniversitesi ekibi, araştırmanın 1950 ile 2004 yılları arasında yayımlanmış verilere dayandığını söylüyor. Araştırma ekibinin başkanı Profesör Mark Bellis'in ifadesi ile, ''çelişkili babalık diye adlandırılan bu durum sanıldığından çok daha büyük boyutlarda genelde göz ardı edilen toplumsal bir gerçek''. Profesör Bellis, başka erkekten çocuk doğuran kadınların sayısında artış gözlemlenmesine karşın toplumun bu verileri görmek istemediğini söylüyor. Amerika Birleşik Devletleri'nde 1991 yılında yaptırılan 142 bin babalık testi, 2001 yılında 310 bini aşmış durumdaydı. İngiltere'de de son on yıl içerisinde babalık testi için başvuranların sayısının on kat arttığı bildiriliyor. Çocuk ile babanın genetik verilerinin karşılaştırıldığı bu testlerin İngiltere'de önemli bir kısmı, ayrılmış ya da boşanmış çiftlerin çocukların bakım masrafları konusunda mahkemeye başvurmaları üzerine gerekli görülüyor. Babalık testleri, genetik hastalıklarla ilgili durumlarda da gerekli görülebiliyor. Psikolojik destek hizmetleri şart Liverpool'daki üniversitenin araştırma ekibi, çocuğunun biyolojik babası olmayan erkeklerin oranının bazı araştırma tahminlerinde yüzde 30'a dek çıktığını söylüyor. Fakat konunun uzmanlarının genelde görüş birliği içinde olduğu oran, yüzde 10'un altında seyrediyor. Liverpool ekibi, bu oranı yüzde 4 olarak tespit etmiş; yani bir başka deyişle her 25 aileden birinde çocuk ile baba arasında genetik bağ olmadığını düşünüyorlar. Bunun mütevazı bir tahmin olduğunu belirten araştırma ekibi, genetik testlerin sayısı arttıkça gerçek oranın daha yüksek olmasından şaşırmayacaklarını belirtiyor. Profesör Bellis, bir erkeğin çocuğunun biyolojik babası olmadığını öğrenmesinin hem kendisi hem de çevresindekiler açısından bir yıkım olarak algılanabileceğini söyleyerek, İngiltere hastanelerinde ve sağlık ocaklarında konuya ilişkin psikolojik destek ağının geliştirilmesini öğütlüyor. |
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||