Cem Sey Washington

Ben bunu daha önce sadece Berlin Duvarı yıkıldığında yaşadım.

2008 yılının tümünde, sessiz, yavaş ilerleyen ve giderek büyüyen bir dalgaya tanık olacağımı ve bu yılın herkesin "devrim" olarak adlandırdığı bir olayla biteceğiniyse hiç aklıma getirmemiştim.

Amerika Birleşik Devletleri'nde ön seçimler geleneksel olarak Ocak başında Iowa eyaletinde başlıyordu.

Ön seçimden birkaç hafta önce Obama adı duyulmaya başlandı.

Demokratların başkan adayı olacağına kesin gözüyle bakılan Hillary Clinton birden hırçınlaştı.

"Clinton, kendini o kadar rahat hissediyor ki, Iowa'da hiç çalışmadı" diye yazıyordu tüm Amerikan gazeteleri ağız birliği yapmışçasına ve ekliyorlardı, "Iowa, Clinton için büyük bir hayal kırıklığı, Barack Obama için ise büyük bir başarının başlangıcı olabilir."

Gerçekten Obama, Demokrat Parti'nin ilk ön seçimini rahat bir farkla kazandı.

Bunu izleyen aylarda Obama'nın başlattığı hareketin ve siyasi organizasyonun mükemmelliği ülkenin başlıca tartışma konusu oldu.

Çoğu gençlerden oluşan ve o güne kadar, Washington politikası üzerinde herhangi bir etkisi olmayan, on binlerce küçük sivil toplum kuruluşu ve vatandaş girişimi kısa sürede Obama'nın çevresinde bir ağ oluşturdu.

Hedef, Obama'nın başkan seçilmesi ve ABD'de sadece hükümetin değil, genel devlet politikalarının da değiştirilmesiydi.

1980 yılında Ronald Reagan'ın seçilmesiyle başlayan neo-liberal ve yeni muhafazakâr politikaların alaşağı edilmesiydi.

Obama her şeyi değiştirecekti.

İlk kez bir siyah, köleciliğin son kalıntılarından daha elli yıl önce kurtulan ülkenin en tepesine oturacaktı.

Tüm bir kuşak değişecek, Soğuk Savaş kuşağının yerini dünyaya tamamen farklı bakan bir kuşak alacaktı.

Onlarca yıl sonra işçiler ve sendikalar yeniden bazı haklar elde edecekti.

Amerikalılar dünyaya, dünya Amerikalılara artık farklı bakacaktı.

Ama Obama'nın destekçileri bile başarıya önceleri inanmıyordu.

Güney Carolina eyaleti ön seçimi öncesinde konuştuğum siyahlar, yıllardır ilk defa seçimden heyecan duyduğunu saklamıyordu.

Yaşlı siyah kadınlar bana, Obama'yı Tanrı'nın gönderdiğini, siyah gazeteciler ise, seçilirse siyahların yaşama bakışının kökünden değişeceğini anlatıyor, ardından da "Ama beyazlar seçtirmeyecek" diyordu.

Teksas'ta konuştuğum siyah profesörler, Obama seçilirse siyahların eşit haklar mücadelesinin daha da zorlaşacağını düşünüyor, "Artık kimseye siyahlara hala ayrımcılık yapıldığını anlatamayacağız" diyordu, "Ama yine de o en büyük şansımız!"

Obama, eyaletlerin yarısından fazlasında seçim yapılan Süper Salı'yı kazandı.

Hillary Clinton'ın etkileyici ve yoğun kampanyasını aştı; Amerikan tarihinin en uzun ön seçimini Haziran ayında kazandı.

Artık karşısında sadece, kendi partisinin bile kuşkuyla baktığı yaşlı muhafazakâr John McCain vardı.

Bu kez herkes, Obama'nın rahat kazanacağına inanıyordu.

Öyle olmadı.

Muhafazakârlar ne kadar profesyonel olduklarını kanıtladı.

Ağustos sonunda, Alaska Valisi Sarah Palin'i başkan yardımcılığına aday gösterdiler.

Palin'in basit, fakat Amerikalıların çok önem verdiği değerleri savunması seçmeni etkiledi.

Yarış yine ortadaydı.

Ta ki, mali kriz patlak verene kadar.

O noktada neo-liberalizm ve onunla birlikte Cumhuriyetçiler ve adayları McCain şansını yitirdi.

4 Kasım gecesi Chicago'daki Grant Park'ta yeni seçilmiş Başkan Obama yandaşlarına özetle şöyle diyordu:

"Değişim Amerika'ya geldi. Ama bu yol uzun ve güçlüklerle dolu olacak. Hedefe hep birlikte ulaşacağız."

Şimdi, 2008 sonunda, ben de Amerikan halkı gibi, Obama'nın bu uzun yolu nasıl geçeceğine tanıklık etmeye hazırlanıyorum.