Cem Sey Denver

Ama son kontrolde çantamı açan kadın polis, öğlende yemek için yanıma aldığım elmaya el koydu.

“Bir elmanın ne gibi bir tehlikesi var?” diye sorduğumda bana aydan geliyormuşum gibi bakıp, “Birisine fırlatabilirsiniz” dedi.

Ne yaklaşık üç kilo ağırlığındaki mikrofonumla rahatlıkla birisini öldürebileceğimin, ne de hemen önümden giriş yapan kişinin elindeki kutuda bulunan ve ızgara yapılmak için hazırlanmış etlerin şişlere geçirilmiş olduğunun tartışmasını yapmadım.

Çünkü Demokrat Parti’nin yeni başkan adayı Barack Obama’ya güvenlikçilerin daha şimdiden başkan seçilmiş gibi muamele yaptığını biliyordum.

Oysa kongre başlarken, Obama’nın anketlerdeki desteği hızla azalıyordu.

Bunun nedeni de, Obama’nın ön seçimlerdeki rakibi Hillary Clinton’ı fanatik şekilde destekleyen bir kısım feministin, “asla ve asla Obama’ya destek vermeyiz, McCain’i tercih ederiz” tarzı direnişiydi.

Demokrat Parti’nin bir stratejisti, bu müzmin rahatsızları, İkinci Dünya Savaşı’nın bittiğinden haberi olmadığı için balta girmemiş ormanlarda Amerikan ordusuna karşı savaşı daha onlarca yıl sürdüren Japon askerlerine benzetiyordu.

Hatta bunlardan biri saf değiştirmiş, kongre tarihine denk getirilerek yayınlanan reklam spotlarında, “ben artık taraf değiştirdim. McCain kampanyasında çalışıyorum. Obama’ya karşı olmak ayıp değil. Hillary yanlısı Demokratları McCain’i desteklemeye çağırıyorum” türünden bir konuşma bile yapıyordu.

Cumhuriyetçi Parti’nin bazı üyelerinin de Demokrat Parti kongresinin yapıldığı salonda kurdukları ve “savaş odası” adını verdikleri bir bölümde, bu rahatsız delegelere ulaşıp, kongrede Clinton’ın herşeye rağmen aday gösterilmesini ve partinin bölünmesini sağlamaya çalıştıkları gözden kaçmıyordu.

Ama bütün bunlar yetmedi.

Demokratlar, dört gün süren kongreyi, baştan sona bir birlik ve bütünleşme kongresine çevirdi.

Hillary Clinton ile onun eşi, eski Başkan Bill Clinton ve tüm diğer Demokrat politikacılar, kongre boyunca birlik duygusunu ve seçim coşkusunu dakika dakika öyle ustaca tırmandırdılar ki, kongre bittiğinde Obama’nın adaylığının ilk haftalarında seçmenlerde yarattığı umutlar tekrar canlandı.

Formalite icabı yapılan oylama sonunda Obama’nın resmen aday olduğu açıklandığında salonda özellikle siyah senatör ve delegeler gözyaşlarını tutamıyordu.

Bir siyah senatör, “o anda, eşit haklar elde etmek için yıllarca mücadele eden babamı, bugün seçim bölgem olan kentte, bir gösteriye katıldığım için hapis yattığımı hatırladım” diyordu.

Barack Obama, kongredeki konuşmasını, siyah lider Martin Luther King’in tam 40 yıl önce yaptığı ünlü konuşmanın yıldönümüne denk getirdi.

80 bin kişinin toplandığı stadyumda kurulan sahneye çıkan Obama, seçimi sanki şimdiden kazanmış ve başkan olmuş gibi kendinden emin şekilde tüm Amerikalıları birlik olmaya çağırdı.

Obama, “savaş meydanlarında hizmet etmiş olanlar Demokrat, Cumhuriyetçi ya da bağımsız olmuş olabilir. Ama aynı bayrağın altında birlikte savaştılar, kanları aktı, hatta bazıları birlikte öldü. Onlar Cumhuriyetçi ya da Demokrat bir Amerika’ya değil, Amerika Birleşik Devletleri’ne hizmet etti” dediğinde, basın bölümündeki en sıkı Amerika karşıtları bile, bu üstün yetenekli siyah politikacının sözlerinden duygulanıyor, Demokratlar, 4 Kasım seçimini kazanma kararlılıklarını bir kez daha perçinliyordu.

Bu durumda ben de, güvenlik nedeniyle stadyumun yakınından geçen otoyolun trafiğe tümüyle kapatılmasını sorgulamamaya karar verdim.

Çünkü orada bulunan herkes gibi ben de, “Obama’yı artık kimse durduramaz, başkan olmuş sayılır” diye düşünüyordum.