Altı yıl önce kaçırılan Ingrid Betancourt, halen rehin tutuluyor

"Biz bu savaşı kazanıyoruz." dedi Albay Humberto Guatibonza, elindeki koyu Kolombiya kahvesini masanın üzerine koyarken... "Şu rakamlara bakın bir kere."

Her ne kadar kendisine Kolombiya'da adam kaçırma vakalarının ortalama günde bire inmesinin, hele bugüne kadar iki yüze yakın kişinin kaçırıldığı düşünülürse, hiç de övünülecek bir durum olmadığını ima etsem de kendisini pek ikna edemedim galiba.

Elimi kırarcasına sıkıp yüzünde koca bir gülümsemeyle beni alıp otomobiline bindirdi. "Gelin size biz burada nasıl çalışıyoruz, gösterelim." dedi.

Yanımızda bir polis refakat arabasıyla birlikte GAULA'nın eğitim merkezine gittik. Başkentin dışında yemyeşil bir kırsal bölgede konuşlanıyor eğitim merkezi.

Bariyeri geçip taş bir binanın önünde durdu otomobilimiz. Uzaktan tüfek atışlarının sesi duyuluyordu.

Derken üzerlerinde çelik yelekler, başlarında miğferlerle onu aşkın adam çıkıverdi karşımıza. Arkalarında da rehine yerine kullandıkları, hiç de insana benzemeyen bir koca plastik mankeni sürüklüyorlardı.

Bizim için sergilenmiş bir manevra değildi bu. Bir raslantı, altı haftalık eğitim kursuna katılanların son gün yaptıkları manevrayı izleyivermiştik.

Kel, koca cüsseli bir bir yüzbaşı selam çaktı yanımdaki Albay Humberto Guatibonza'ya. "Hazırlar şimdi." dedi. "Neye hazırlar?" diye sordum. Yüzbaşı, "Gerçek bir rehine kurtarma operasyonuna..." diye yanıt verdi.

Kimi başarılı kimi başarısız yüz kadar operasyona katılmış olan yüzbaşı, kırsalda değil kentlerdeki rehine kurtarma operasyonlarını tercih ettiğini söyledi.

"Kentte adam kurtarmak daha kolaydır." dedi ve ekledi: "Çünkü halk sizden yanadır ve hemen yakındaki bir binada da kurtarma operasyonu provasını yapabilirsiniz."

Ormanlık arazide böyle bir operasyon yürütmenin ise tam bir karabasan olduğunu, gerillaların kendi arazisindeki mayınlara takılmanın, pusuya düşürülmenin işten bile olmadığını anlattı.

Sert taktikler

GAULA'nın sert taktiklerinin ve hükümetin de benzer katı tutumunun Kolombiyalıların çoğunun desteğini topladığına kuşku yok. Adam kaçırma olaylarından bezmişler artık.

Geride bıraktığımız Şubat ayında birkaç yüz bin kişi, tüm silahlı gerillalara "Artık yetti!" mesajı göndermek için Bogota'nın Bolivar Meydanı'na akın etti.

Ama solcu FARC gerillalarıyla savaşmanın da bir bedeli var. Kaçırılan adam sayısı düşmüş olabilir ama hâlâ rehin tutulan veya kaçırıldıktan sonra kayıplara karışan yüzlerce, belki de binlerce kişinin geleceği pek parlak gözükmüyor.

FARC örgütü ödün peşinde. Örneğin içinde istedikleri gibi dolaşabilecekleri, silahtan arındırılmış bir bölgeye benzeyen bir yer istiyorlar. Hükümet ise böyle bir isteği karşılamayı reddediyor.

Hükümetin bu sert tutumuna belki de en sert eleştiri umduğunuz bir yönden geliyor: Ülkenin en ünlü adam kaçırma kurbanının, yani altı yıl önce siyasi rehine olarak kaçırılan Fransız asıllı Kolombiyalı Ingrid Betancourt'ın kocasından...

	Betancourt'un ailesi hükümetin sert tutumunu eleştiriyor

İngrid Betancourt son olarak bu kış bir video kaydında gözükmüştü. Solgun, zayıf, saçları beline kadar uzamış, gözleri ormanda kendisini tuttukları bir evin yerine çevrilmiş bir kadın görüntüsüydü bu.

Bir gece Ingrid Betancourt'un kocası Juan Carlos'u, Bogota'daki evinde ziyaret ettik. Eve girer girmez Ingrid'ın koca koca fotoğraflarıyla karşılaşıyorsunuz. Kolombiya devlet başkanı seçilmek için yürüttüğü kampanya sırasında çekilmiş fotoğraflar, hayranlarının verdiği madalyalar...

Juan Carlos elinde bir sigarayla karşıladı bizi. "Beş yıl önce, eşim kaçırıldıktan sonra başladım sigaraya." dedi.

Ellisine merdiven dayamış, yakışıklı bir kişi Juan Carlos. Yakınlarda nasıl çocuklarının fotoğraflarından yüz bin kopya yaptırdığını ve bir pervaneli uçağa binerek karısının rehin tutulduğunu tahmin ettiği ormanlık bölgede bir uçak pistinden diğerine giderek nasıl bu fotoğrafları bölge yerlilerine teslim ettiğini anlattı. "Belki bir tanesi bu fotoğrafları rehine olan karıma ulaştırır." diye umduğunu anlattı.

Ingrid Betancourt'un başına gelenler dünya liderlerinin dikkatini çekmişti ama onun gibi niceleri var Kolombiya'da.

Örneğin Kolombiya'yı ziyaretimde tanıştığım bir kadın, ormanda yıllarca rehin tutulduktan sonra serbest bırakıldığında kocası çoktan ölüp gitmiş bile.

Gözlerinden sicim gibi akan yaşlarla bunu anlatan kadın çektiği cefadan değil, ailesinden bunca yıl uzak kalmaktan yakınıyordu.

Konuştuğumuz odanın yanından bir bebek sesi duyulunca hemen kalktı.

"Mazur görün daha fazla oturamayacağım. Torunum ağlıyor. Çocuklarımın bebekliğini doğru dürüst göremedim. Bari torunumu göreyim." dedi.