Eyüp Coşkun Beyrut

Sonra gideceğiniz yeri.

Görevli, derme çatma tahtalardan oluşturulmuş hemen iki adım ötedeki barakada bulunan arkadaşına sesleniyor. Sivil giyimli görevli, sizin numaranızı ve aracınızı kontrol ediyor. Ve içeri giriyorsunuz.

Burası Lübnan'ın başkenti Beyrut.

Girmeye çalıştığınız yerse Beyrut'un kalbi özgürlük meydanı ve parlamento binasının bulunduğu yer. Bu kadar sorgunun nedeniyse, Hizbullah'ın hükümeti düşürmek için 2006 aralık ayında başlattığı çadırlarda süren oturma eylemi.

Lübnan geçtiğimiz bir yılı, hemen her olayda akla gelen, bu çadırlı oturma eyleminin gölgesinde yaşadı.

Her sorunda, mutlaka, sorunun yanıtı, muhalefetin bu eylemi anılarak arandı. Hükümetin istifası istendi. Ama her iki taraf da bildiğini okudu.

Sorunlar çözülmek yerine, bir yumak gibi büyüdü de büyüdü. Lübnan'ın ve Lübnanlıların savaşlarla ve krizlerle yoğrulan yaşamı, bu yıl da aynı şekilde sıkıntılarla geçti.

Lübnan'ın tırmanan sorunları

Ülkede bitmeyen mezhepler arası güç gösterisi, her alanda kendini gösterdi. Birinin ak dediğine diğeri sırf karşı çıkmak için kara dedi. Birinin sorunların çözümü için önerdiği yöntem diğeri tarafından tamamen reddedildi. Ama olan ülkeye oldu.

Lübnan'da Ocak ayına damgasını vuran olay, yine şiddet doluydu. Beyrut'ta Arap üniversitesinde hükümet yanlısı ve muhalefet yanlısı öğrenciler arasındaki fikir tartışması, daha sonra sopalı kavgaya, ardından da sokağa taştı. Sonuçta en az 3 öğrenci hayatını kaybetti. Olaylar öylesine büyüdü ki, Beyrut'ta havalimanına bağlayan otoban, uzun süre trafiğe kapalı kaldı.

Şubat ayında ise, gündeme protesto gösterilerinde yakılan lastikler damgasını vurdu. Çünkü hükümet karşıtı gösterilerde gençlere Hizbullah dini liderleri, lastik yakmayı, çöp konteynerlerini tutuşturmayı önerirken bunun çevreye vereceği zarar, tabii ki hiç hesaba katılmamıştı.

Yetkililer, bir gün süren eylemlerde ülke çapında 12 saat içinde 10 bin otomobil lastiği yakıldığını ve bunun 100 tona denk geldiğini ve 300 ton zehirli gazın havaya salınmasına neden olduğunu söylüyordu.

Lübnan'da yılın ortalarında ülkenin gündemine mayıs ayından itibaren oturan en önemli gündem maddesi ise, ülkenin kuzeyinde Trablus kentinde yer alan Filistin mülteci kampı Nahr el Barit'de, Feth ül İslam militanlarına karşı, ordunun yaşadığı silahlı çatışma oldu.

Yaklaşık 106 gün süren çatışmalar sonunda, Lübnan ordusu 1990 yılında süren ve 17 yıl süren iç savaştan sonra 150 askerini kaybederek herkesi üzen bir rekor kırdı.

Bu çatışmalar sırasında, zaman zaman Lübnan ordusu eleştirildi. Yıllarca varlığı bile tartışılan ordunun kazandığı bu zafer, toplumun bir çok kesimi tarafından farklı algılandı.

Yılın son aylarına ise ülkedeki Cumhurbaşkanlığı seçimi gündemdeydi. Görev süresi dolmasına rağmen, Suriye'nin çabasıyla görev süresi iki yıl uzatılan, arkasından 25 Eylül'de görevi biten Emil Lahud, görevi bıraktı. Ancak aylardır süren pazarlıklar bir türlü sonuçlanmayınca, ülkede şimdi cumhurbaşkanı yok.

Son haberler ise, yine anlaşmazlık olduğu ve seçimlerin 10 defa ertelenmesinden sonra yine eretelendiği yolunda.

Yani Lübnan'da değişen hiçbir şey yok.

Yıllar öncesinde olduğu gibi anlaşmazlıklar yine en üst düzeyde.

Olan yine Lübnan halkına oluyor.