Eyüp Coşkun Bağdat

	Havada asılı duran helikopterler olası saldırılara karşı etrafı kolluyor

Birden, önünde zırhlı Humwee araçları, içinde tepeden tırnağa silahlı askerler bulunan konvoyu gördü. Yolun ortasında beklerken, araçlar geçti. Genç kız yoluna devam etti.

Burası Bağdat’tı. Burası kurtarılmış bölge olan "Yeşil Bölge"ydi. Genç kız ise nöbetini, görevini bitirmiş, molasını bariyerlerle Bağdat’tan ayrı bir dünya haline getirilen bu bölgede kullanan bir Amerikan askeriydi.

Türkiye’den yola çıkıp özel uçakla Bağdat havalimanının Amerikan işgalinden sonra yapılan, dev askeri havalimanı bölümüne inerken, havada asılı duran Skorsky helikopterler etrafı kolluyordu, herhangi bir saldırıya her an hazırlıklı olarak.

Etrafta eli silahlı Amerikan askerleri, her an bir saldırı olabilecekmiş gibi hazır bekliyordu.

İşte bu iki görüntü, bir kaç gün önce bulunduğum Irak’ın başkenti Bağdat’ta, gözüme ilk çarpan görüntülerdi.

Türk Dışişleri Bakanı Ali Babacan, 2003 yılından bu yana, yani Saddam Hüseyin devrildikten sonra ilk kez Irak’a gidiyordu.

Gezinin zamanlaması, Türkiye’nin PKK ile yaşadığı ve kan gölüne dökülen günlere, Türkiye’de tansiyonun en çok yükseldiği günlere denk geldiği için, çok önemliydi.

En güvenilir bölge olarak kabul edilen, Amerikalıların yüzde yüz kontrolündeki askeri havalimanı ve yeşil bölgede bile, can tehlikesi en üst düzeyde riskteydi.

İşte bu nedenle uçaktan iner inmez kurşun geçirmez yelekleri giyip, zırhlı araçlara binip Bağdat yollarına düştük büyük bir endişeyle.

Önde Amerikan eskortları, konvoyda bulunan 30 Türk Özel Harekat Birliği’nin korumasında önce askeri bölgeden çıktık.

Paranoya

Bağdat’ta hemen her gün ekranlara yansıyan güvenlik paranoyası, öylesine üst düzeyde etkiliydi ki, kımıldayan her şey tehdit unsuruydu Amerikalılar için.

İçinde yabancı bulunan her şey hedef olduğu için yollarda bir an bile durmadık.

Irak Dışişleri Bakanlığı’na giderken, Cumhurbaşkanı Talabani’yi ziyarete giderken geçtiğimiz her yolda, 100 metrede bir güvenlik tedbirlerini silahlı Iraklı askerler sağlıyordu.

Trafik zaman zaman kesilmiş, konvoyun geçişini bekliyordu. Trafik eğer sıkışırsa, bir an bile durmadan hemen konvoy ters istikamete giriyordu. O anda karşıdan gelen araçlar, sokak içine ya da kendilerini yol kenarlarına ya da buldukları ilk boşluğa atmaya çalışıyordu.

Eğer konvoy Amerikan konvoyuysa daha sıkıntılı anlar yaşanıyordu. Amerikan askeri araçlarına 100 metreden fazla yaklaşanı ölüm bekliyordu, çünkü konvoya fazla yakınlaşma tehdit nedeni olarak kabul ediliyordu.

Gerek Amerikan askeri, gerekse aralarında kamuoyuna da yansıyan öldürme olaylarının faali Blackwater şirketinin güvenlik elemanları, gözünü kırpmadan sizi öldürmek için ateş açıyordu ve kimse de bunun hesabını soramıyordu.

Daha önceleri, Saddam Hüseyin döneminde birçok kez gittiğim ve sokaklarında rahatlıkla dolaştığım Irak’ta bu kez gördüğüm görüntüler, Irak gerçeğinin gerçek yüzünü ortaya koyuyordu.

Amerika Irak’ı birbiri ardına kilometrelerce uzanan, 4 metre yüksekliğindeki beton duvarların arkasından yönetiyordu.

Bir yanda 130 bine ulaştığı söylenen Amerikan askeri, yeşil bölgeden ülkeyi silahla yönetiyordu.

Öte yanda Irak Cumhurbaşkanı Celal Talabani yine birçok kontrol noktasından geçtikten sonra girilen sarayından Irak’a hakim olmaya çalışıyordu. Ancak duvarların arkasında günlük yaşantısını sürdürmeye çalışan Iraklılar ise, hergün ölümle yaşam arasında gidip geliyordu.

Ülkedeki mezhep çatışmaları, suikastler, bombalar arasında hayatını sürdürmeye çalışıyordu.