Emre Temel Berlin

Sonu gelmeyen bir tartışmadır bu.

Yeryüzünün en çok izlenen iki organizasyonun sahipleri, Uluslararası Olimpiyat Komitesi ve Uluslararası Futbol Federasyonları Birliği arasındaki rekabet herkesçe bilinir.

Öyle ki, olimpiyatlarda temel prensip en iyilerin yarışması olmasına karşın futbolda bu mümkün olmaz.

Zira FIFA ülkelerin olimpiyatlarda tam kadro mücadele etmeleri halinde, bunun dünya kupasının önemini azaltmasından çekinir.

Ülkeler de olimpiyatlarda futbolda büyük çoğunluğu ümit milli takımı oyuncularından kurulu bir kadroyla sahada yer alırlar.

Olimpiyat Oyunları ile Dünya Kupası arasındaki rekabet ise artık mali alanda da yeni bir boyuta taşınmış durumda.

Zira 2006 Dünya Kupası'nın televizyon ve internet yayın hakları yaklaşık 1.5 milyon dolara satılmıştı.

Bu da 2004'te Atina'da yapılan olimpiyat oyunlarının aynı alandaki gelirine neredeyse eş.

Economist dergisi ise Dünya Kupası'nın başlaması dolayısıyla yayınladığı 10 Haziran tarihli sayısındaki bir başyazısında kupanın olimpiyat oyunlarından daha iyi bir organizasyon olduğu görüşündeydi.

Dergi bunun nedenlerinin başında ise, kupayı siyasi nedenlerle manipüle etmenin çok zor olmasını gösteriyordu.

Haberalma özgürlüğü mü?

Bense bu yazıyı Dünya Kupası'nı izlemek üzere bulunduğum Berlin'de akreditasyon işlemlerini yapacağım basın merkezine giderken okudum.

Merkezde geçirdiğim ilk yarım saatse şu soruyu sormama yetti.

''Manüpilasyon sadece siyasi amaçla mı yapılır?''

Zira basın merkezinde tek bir telefon bile yoktu.

Merkezdeki bilgisayardan istediğiniz internet sayfasına ulaşamıyordunuz. Çünkü Dünya Kupası'nın sponsorları arasında bir telekomünikasyon şirketi de vardı ve basın merkezlerindeki tüm iletişim işlemlerinin sorumluluğu bu şirkete verilmişti.

Basın merkezlerinde interneti istediğiniz gibi kullanmanın bedeli 460 Euro'ydu.

ISDN olarak adlandırılan bir bağlantıyla stüdyo kalitesinde radyo yayını yapmanın bedeli ise maç başına 250 Euro.

Tabii cep telefonunuza sponsor şirketten sim kart almanız da sizin için hiç kötü olmayacaktı.

Kısa sürede Dünya Kupası'nın olimpiyatları gelir olarak neredeyse yakalamasının bedelinin ne olduğunu anladım. Yalnız yapılanın en temel özgürlüklerden haber alma özgürlüğünün ihlali olup olmadığı konusu aklıma takıldı.

Sakın bu mali başarının bedelini sadece gazetecilerin ödediğini zannetmeyin.

Futbolseverler durumdan en çok etkilenenlerin başında geliyor.

Zira FIFA Dünya Kupası için satışa çıkardığı yaklaşık 3 milyon biletin neredeyse üçte birini sponsorlarına, kendi deyimiyle ortaklarına ve özel davetlilere ayırmıştı.

Kupada mücadele edecek ülkelerin taraftarlarına ayrılan bilet oranı ise yüzde 20'den azdı.

FIFA'nın öncelikli tribün tercihi açıktı.

Kilometrelerce uzaktan Almanya'ya ülkelerine destek vermek için gelen birçok futbolsever bilet bulamadıkları için üzüldü.

Bilet fiyatları ise karaborsada daha önce görülmedik düzeylere çıktı.

Kupa sırasında sponsorlara verilen biletlerin karaborsaya aktarıldığı ve futbolseverlerin fahiş fiyatlardan bu biletleri aldıkları belirlendi.

Berlin'de 72 bin seyirci önünde oynanan Ukrayna-Tunus maçını birlikte seyrettiğim İngiliz bir meslektaşım ilginç ve trajik bir durumu aktardı bana.

Bir arkadaşı dört yıl önce Japonya'daki Almanya-Brezilya finaline karaborsada 600 sterline bilet bulmuş.

Meslektaşım arkadaşından henüz ikinci turdaki İngiltere-Ekvador maçı için yine karaborsadan 600 sterlin istendiğini söylüyordu.

Tabii bu arada İngiltere-Ekvador maçında seyircilerin neredeyse sıkıntıdan patladıklarını da belirtmek gerek.

Dünya Kupası sırasında gittiğim tüm maçlarda evsahibi kentin tren istasyonundan itibaren çaresizce bilet arayan futbolseverlerle karşılaştım.

Birçoğunun öfkesi kupanın sponsorlarına çok bilet verilmesinden kaynaklanıyordu.

Anlaşılan bu sponsor şirketlerin çalışanları da bilet taleplerinden bıkmış usanmışlardı.

Yoksa hiç araçlarında ''bilet yok, lütfen'' yazar mıydı?

Bunun nedeni sadece sürekli onlara bilet sorulması mı, yoksa öfkeli futbolseverlerin bazılarının araçlarına saldırı düzenlemesi miydi, belli değil.

Trenlerin vagonlarında gezinerek bilet soran futbolseverler ise, zaman zaman komik durumlara da düşüyordu.

Örneğin Leipzig'deki Hollanda ile Sırbistan-Karadağ arasında oynanan maçına gitmek için bindiğim trende bilet soran bir futbolsevere yanımdaki Alman şu yanıtı verdi:

''Kusura bakma ahbap! Bu saatten sonra ancak Tunus-Suudi Arabistan maçına bilet bulabilirsin.''

E Grubu'nun en zayıf iki ekibini bir araya getirecek bir maçtı bu.

Ancak espriyi yapan bilmiyordu ki, FIFA bu maçta da stadı doldurmuştu.

Zaten kupadaki maçların devre arasında karşılaşmaların tamamen dolu tribünlere oynandığı gururla anons ediliyordu. Sponsorlar sağolsun.

Hannover'deki Meksika-Angola maçı öncesi sohbet ettiğim Türkiye'de spor yazarlarının duayenlerinden Atilla Gökçe, Dünya Kupası'nın adeta sponsorlara teslim edilmesine öfkeliydi.

''İşte ben bu yüzden olimpiyatçıyım'' diyordu Atilla Gökçe.

Ben de sponsor firmalara olimpiyatlarda, en azından şimdilik Dünya KUpası ölçeğinde bilet verildiğini hiç sanmıyorum.

FIFA sponsorların ödediği 900 milyon dolar olmadan dünya kupasını düzenlemenin mümkün olmadığını söylüyor.

Bense ''Bu kupa 76 yıldır hep sadece sponsorlarla mı yapıldı'' diye sormadan edemiyorum.

Almanya'da karşılaştığımız manzara gösteriyor ki, Dünya Kupası bir olimpizm ruhuna sahip değil. Bu gidişle de olamayacak.

Tabii burada akla başka bir soru takılıyor.

''Acaba gelir yarışı sonucu olimpiyat oyunları da dünya kupasına benzer mi?''

Cevabı 2 yıl sonra Pekin'de göreceğiz.