Lucy Williamson BBC Gazze

Çocuklar karanlık denizin kıyısında oyunlar oynar, küçük gruplar halinde akşam yemekleri yenir, nargileler içilir, sohbetler edilir. Ufukta balıkçı teknelerinin ışıklarını görürsünüz. Bu haliyle Gazze çok güzeldir.

Arkanızı mülteci kampları, oteller dolusu gazeteciler ve yardım görevlilerine döndüğünüzde Gazze'nin nasıl bir yer olabileceğinin ipuçlarını yakalamaya başlarsınız.

Şu anda kentte dilden dile dolaşan bir slogan var. Filistin lideri bu sloganı dile getiriyor, pankartlarda bu slogan yer alıyor, dükkanlar ve restoranlarda sıradan insanlar bu sloganı tekrarlıyor; "Bugün Gazze, yarın Doğu Kudüs ve Batı Şeria."

Militan gruplar da bu slogana sahip çıkıyor. Hamas'ın, İslami Cihad'ın ve diğer grupların gösterilerinde bu sloganı duymak mümkün.

Bu gruplardan birinin Gazze'deki Yahudi yerleşimlerinin boşaltılması ardından yaptığı gösterilerden birinde, göstericilere niçin bu sloganı attıklarını, bu sloganın kendileri için ne anlama geldiğini sordum.

Maskeli ve silahlı bir göstericinin yanıtı şöyleydi; "Direnişin varlık nedeni işgal; Batı Şeri ve Doğu Kudüs'te işgal sürüyor; bu yüzden de direniş İsrail'in vatanımızın tümünden çıkarana dek sürecek."

Grubun siyasi liderlerinden biri, başında grubun armasını taşıyan bir beyzbol şapkası, yüzünde kocaman bir tebessüm bana yaklaştı. Bu kutlama gösterileri için haftalardır hazırlık yapılıyor, bayraklar, pankartlar hazırlanıyordu.

"Mutluyum şu anda" dedi bana grubun liderlerinden biri olan bu kişi, "Ama öyle büyük bir coşku yok içimde çünkü sınırlarımız hala kapalı, denizimiz hala İsrail denetiminde; bundan daha fazlasını istiyoruz."

Bölgedeki bir çok kişi geleceğin Filistin Devleti'nin Gazze Şeridi'nden ibaret kalmasından korkuyor; üçte ikisi Birleşmiş Milletler'e göre fakirlik sınırı altında yaşayan, yaklaşık bir buçuk milyon kişinin balık istifi yaşadığı kırk kilometre uzunluğunda bir bölge burası.

Televizyon tamircisi Luay'ın dükkanında çalışır halde üç televizyon var. Üçü de İsrail'in Gazze Şeridi'nden çekilmesini gösteriyor. Luay, bir gözü televizyonda, "Evet mutluyum" diyor. "Ama sınırların bir an önce açılması lazım."

Dükkanın duvarları boyunca sıralanmış bozuk televizyonlara işaret ediyor; "Bunları tamir edebilirim" diyor. "Ama İsrail'den gelen parçalara ihtiyacım var; onlar olmazsa olmaz. Küçücük bir parçanın bile ulaşması bir ayı buluyor bazen.

"Şurda gördüğünüz televizyonu tamire getiren adam sonunda beklemekten usandı, gitti kendine yeni bir televizyon aldı. Çocuklarının parçaların ulaşmasını bekleyecek hali olmadığını söyledi."

Televizyon Gazze'de oldukça önemli bir gereç. Haber bağımlılığı işgal altında bir hayatın parçası. Ama buna rağmen Luay zorluk içinde. Beş yıl önceki Filistin ayaklanmasından önce ayda 500 dolar kazanıyormuş. Şimdi ise "Eline ayda 200 dolar geçene hali vakti yerinde gözüyle bakıyoruz" diyor.

Gazze'deki ekonomik krizin başlıca nedeni, İsrail'e ulaşılan Karni geçiş noktasına ilişkin sınırlamalar. Gazze'ye tek mal giriş noktası olan Karni sık sık kapatılıyor ve açık olduğunda da kontrollar uzun zaman alıyor.

Bu yüzden bölgede bir iş kurmak oldukça riskli. Bu da potansiyel yatırımcıların gözünü korkutuyor. İşsizlik yüzde kırk; nüfus da artıyor.

Gazzeliler içinde bulundukları durumun değişeceği umudunda ama bunun pek bir işareti yok henüz. İsrail sınır geçişlerini kısıtlalamaya devam ederse, buradaki kutlamalar pek uzun sürmeyebilir.

Şu anda Filistinlilerin içi içine sığmıyor. Gazze kentinin kuzeyinde Muhammed adında bir Filistinlinin evini ziyaret ettik.

Loş ve serin oturma odasının perdelerini çekince, 38 yıl boyunca yanıbaşında yaşadığı Yahudi yerleşim biriminin askeri gözetleme kuleleri ve kırmızı damlı evlerini buluverdik karşımızda.

Muhammed tarlasını bunca yıl boyunca İsrail askerlerinin kendisini izleyen bakışları altında sürmüş, çocuklarını Filistinli militanlarla İsrail askerlerinin ateşi arasında büyütmüş.

"Yahudi yerleşiminin büyümesini bu pencereden izledim" diyor. "Şimdi de yokoluşunu izliyorum."

Yerleşim birimindeki askerler her ateş açtığında karısının nasıl da çocukları uyandırıp, gizlemeye çalıştığını anlatan Muhammed, üç yaşındaki torunu Küçük Muhammed'e sarılıp, "Artık bunları yaşamayacağız" diyor.