Kalkınmakta olan ülkeler Ortak Tarım Politikası'ndan rahatsız

Birliğin bütçesinin yaklaşık yüzde 40'ına tekabül ediyor.

Politika, 1962 yılında hayata geçirilmişti.

Böylesi bir uygulamaya gereksinim, İkinci Dünya Savaşı'nın ardından Avrupa'yı vuran gıda kıtlığından doğmuştu.

Gıda güvenliğini sağlamak için, çiftçiler ihtiyaçtan fazlasını üretmeleri yönünde teşvikler almaya başladı.

İç pazar da vergi ve ithalat üzerindeki kısıtlamalarla korunuyordu.

Ancak 1970'lere gelindiğinde, Ortak Tarım Politikası, Avrupa'da dev üretim fazlasına yol açtı.

Sarfedilen para; şarap gölleri, tereyağı dağlarıyla anılır oldu.

Gelişmekte olan ülkelerdeki çiftçiler, Ortak Tarım Politikası'ndan rahatsız.

Teşviklerin, dünyanın diğer bölgelerinde yoksulluğu tırmandırdığını söylüyorlar.

Avrupa'da üretilen gıdaların fiyatının teşvikler nedeniyle çok daha düşük olduğunu, bunun da rekabeti zorlaştırdığını savunuyor; Avrupa ülkelerinin ucuz gıdalarını Afrika ve diğer bölgelere ihraç ettiğini, yerel çiftçilerin de bu düşük fiyatlarla mücadele edemediğini belirtiyorlar.

Gelişmekte olan ülkelerin Avrupa Birliği'ne yapacakları tarım ürünleri ihracatı üzerinde de geniş sınırlamalar bulunuyor.

Dünya Bankası, Ortak Tarım Politikası'nın değişmesinin dünya genelinde yoksullukla mücadeleye yardımcı olacağına inanıyor.

Ancak çiftçilerin teşvik edildiği tek gelişmiş bölge Avrupa Birliği değil.

Amerika Birleşik Devletleri, Japonya ve Kanada'da da çiftçilerin desteklenmesi ve ithalatın sınırlandırılması için büyük paralar harcanıyor.