1 ปี วิกฤตโรฮิงญา : เรื่องราวชีวิตที่พลิกผันของเด็กหญิงในค่ายผู้ลี้ภัย

นับตั้งแต่วันที่ 25 สิงหาคม 2017 จนถึงวันนี้ ครบหนึ่งปีที่กองทัพเมียนมาใช้กำลังเข้าปราบปราม เพื่อตอบโต้ที่กลุ่มติดอาวุธโรฮิงญาโจมตีด่านตำรวจหลายแห่งในรัฐยะไข่

ปฏิบัติการของกองทัพก่อให้เกิดวิกฤตด้านมนุษยธรรมครั้งใหญ่ ชนกลุ่มน้อยชาวโรฮิงญากว่า 700,000 คน ทั้งชาย หญิง และเด็ก ต้องหลบหนีการใช้กำลังปราบปรามอย่างรุนแรงของทหารเมียนมาเข้าไปในบังกลาเทศ อีกทั้งยังมีผู้เสียชีวิตถึง 25,000 คน

เหยื่อจากความรุนแรงที่เกิดขึ้นนี้ ส่วนหนึ่งคือผู้หญิงและเด็ก กองทุนเพื่อเด็กแห่งสหประชาชาติ หรือยูนิเซฟ ออกมาเตือนว่าเด็ก ๆ ชาวมุสลิมโรฮิงญาในเมียนมานั้น เสี่ยงที่จะกลายเป็นคนใน "รุ่นที่สาบสูญ"

ที่ผ่านมา รัฐบาลเมียนมาและนางออง ซาน ซู จี ยืนกรานปฏิเสธข้อกล่าวหาเรื่องการกระทำโหดร้ายและการ "ล้างเผ่าพันธุ์" ชาวโรฮิงญา ขณะที่เมื่อกลางเดือน พ.ย. ปีที่แล้ว กองทัพเมียนมาเปิดเผยรายงานการสอบสวนภายใน โดยระบุว่ากองทัพไม่มีความผิดอย่างที่ถูกกล่าวหาเรื่องการฆ่า, เผาหมู่บ้าน, ข่มขืนสตรีและเด็ก หรือการขโมยทรัพย์สินของชาวโรฮิงญา

ข้ออ้างเหล่านี้ ขัดแย้งกับหลักฐานที่ผู้สื่อข่าวบีบีซีได้พบเห็นโดยสิ้นเชิง ขณะที่องค์การสหประชาชาติ (ยูเอ็น) เรียกกรณีที่เกิดขึ้นว่า "การล้างเผ่าพันธุ์แบบในตำรา"

แอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนล บอกว่ารายงานของกองทัพเมียนมาว่าเป็นความพยายามที่จะ "ปิดบังความผิด" และเรียกร้องให้ทีมสอบสวนหาข้อเท็จจริงของยูเอ็นได้ลงพื้นที่

นางออง ซาน ซู จี ต้องเผชิญกับการกดดันจากทั่วโลก จากการที่เธอเคยได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพมาก่อน และเป็นสัญลักษณ์ของประชาธิปไตยในเมียนมา ทำให้ถูกคาดหวังว่าเธอจะเข้าแทรกแซงสถานการณ์ แต่กลับนิ่งเฉย มีการเรียกร้องให้ริบรางวัลนี้คืนจากเธอ

ล่าสุดสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากประเทศในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 5 ประเทศ ได้แก่ อินโดนีเซีย มาเลเซีย ฟิลิปปินส์ ติมอร์-เลสเต และสิงคโปร์ รวม 130 คน เรียกร้องให้คณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาตินำเรื่องขึ้นสู่ศาลอาญาระหว่างประเทศ เพื่อให้ไต่สวนการปฏิบัติต่อชาวโรฮิงญาของเมียนมาด้วย

ซอนจิดา เด็กหญิงกำพร้า วัย 15 ปี ต้องแต่งงานกับชายชราวัย 66 ปี ขณะนี้เธอกำลังตั้งท้อง และเป็นกังวลว่าจะไม่สามารถเลี้ยงดูลูกของตัวเองได้ หากชายชราตายจากไปก่อน

ขณะที่ โรซีนา อายุ 15 ปี เท่ากัน ถูกบังคับให้ขายบริการทางเพศหลังเดินทางถึงบังกลาเทศ เป็นห่วงว่าชีวิตของตัวเองจะพังทลาย หากยังต้องทำงานเช่นนี้ เธอฝันจะกลับไปเมียนมา แต่งงานและมีครอบครัวที่ดี