عراقی ها عقیده دارند که قصد آمریکا از حمله به عراق تحت کنترل در آوردن منابع نفتی این کشور بوده است

با این که قرارداد با این شرکت ها یعنی اکسون موبیل، بی پی، شل، و توتال محدود به ارائه کمک های فنی می شود، اما ظاهرا حساسیت های سیاسی با خود داشته است.

در کشوری ناسیونالیست مثل عراق، مالکیت و استفاده از نفت مسئله ای حساسیت زاست. این مسئله نوع برخورد عراقی ها با بریتانیایی ها که پس از جنگ جهانی اول بر این کشور حکومت کردند، را تحت الشعاع قرار داده و همچنین بر نگرش آنها نسبت به حضور آمریکایی ها در عراق هم تاثیر داشته است.

بسیاری از عراقی ها هنوز عقیده دارند که قصد آمریکا از حمله به عراق در سال 2003 تحت کنترل در آوردن منابع نفتی این کشور بوده است. آنها همچنین نسبت به شرکت های بزرگ نفتی که در اوایل دهه 70 میلادی توسط رژیم بعثی از عراق بیرون رانده شدند و اکنون در حال بازگشت به این کشورند، بسیار مشکوکند.

این تردید ها با گزارش نیویورک تایمز مبنی بر دخالت مشاوران آمریکایی در عقد قرارداد بین دولت عراق و شرکت های نفتی شدت خواهد گرفت. همه این اتفاقات دولت را در حالت تدافعی قرار داده است.

دولت عراق تاکید دارد که با بسته شدن این قراردادها، صیانت کشور زیر سوال نخواهد رفت و نفت، همچنان دارایی مردم عراق باقی خواهد ماند.

با این حال یکی از مسائل پیچیده در این میان این است که مسئله قراردادهای نفتی نه فقط احساسات ملی گرایانه اکثریت عرب عراق را تحریک می کند، بلکه برای کردهای شمال این کشور هم مسئله حساسی است.

این که آیا نفت باید از بغداد کنترل شود یا مناطق دیگر عراق، همچنان حل نشده باقی است.