ماموران دولتی برای متفرق کردن تظاهرات به خشونت متوسل شده اند

روز جمعه، 28 سپتامبر، دولت نظامیان در برمه با صدور بیانیه ای اعلام کرد که محوطه اطراف پنج صومعه اصلی در رانگون، بزرگترین شهر این کشور، منطقه عبور ممنوع تعیین شده است و نیروهای ارتش مانع از رفت و آمد در این محل ها می شوند.

هدف از این اقدام جلوگیری از پیوستن راهبان بودایی به تظاهرکنندگانی است که در روزهای اخیر به راهپیمایی های گسترده ای علیه دولت برمه دست زده اند.

همزمان، ماموران دولتی به گروه های مخالفان که برای برگزاری تظاهرات در نقاط مختلف شهر رانگون گرد آمده بودند حمله کرده اند.

گزارش رادیویی آزاده سعیدی، برنامه جام جهان نما

صحنه تیراندازی در رانگون

براساس گزارش های رسیده از رانگون، صدای تیراندازی از نقاط مختلف شهر به گوش می رسد اما هنوز از تلفات احتمالی برخورد ماموران و تظاهرکنندگان گزارشی خبری نرسیده است.

در خبری دیگر از برمه، گزارش شده است که ارتباط اینترنتی این کشور قطع شده و در حالیکه برخی از منابع قطع ارتباط را ناشی از اقدام عمدی دولت می دانند، منابع دیگر از بروز اشکال فنی سخن گفته اند.

در جریان تظاهرات اخیر، مخالفان دولت برمه از ارتباط اینترنتی به طور گسترده برای ارسال خبر و عکس به خارج استفاده کرده اند.

روز پنجشنبه دهها هزار تن در رانگون و چند شهر دیگر در راهپیمایی های ضد دولتی شرکت کردند در حالیکه برخلاف روزهای گذشته، تنها معدودی از راهبان بودایی در میان آنان دیده می شد و ظاهرا حمله به صومعه ها و بازداشت راهبان مانع خروج آنان از صومعه و پیوستن به تظاهرکنندگان بوده است.

در همانحال، از قول رهبران تظاهرکنندگان گزارش شده است که در نظر دارند همچنان به راهپیمایی های ضد دولتی ادامه دهند.

محکومیت بین المللی

با توجه به واکنش دولت برمه به تظاهرات اخیر، این امکان وجود دارد که در صورت ادامه راهپیمایی ها، نیروهای دولتی با خشونت بیشتری با تظاهرکنندگان برخورد کنند.

	ماموران دولتی صومعه ها و مراکز دینی عمده را محاصره کرده اند

سایر منابع از کشته و زخمی های تظاهرات دیروز ارقام بیشتری را انتشار داده اند اما تایید این گزارش ها امکانپذیر نبوده است.

برخورد خشونت آمیز دولت برمه با طرفداران دموکراسی در این کشور محکومیت گسترده بین المللی را در پی آورده است.

جورج بوش، رییس جمهور آمریکا که پیش از این تعدادی از مقامات ارشد دولت برمه را مشمول تحریم هایی قرار داده است، از خواست مردم این کشور برای خاتمه دیکتاتوری و استقرار دموکراسی حمایت کرد و از تمامی کشورهایی که دارای نفوذ بر دولت برمه هستند خواست از مردم این کشور حمایت کنند و مانع از برخورد خشونت آمیز با آنان شوند.

همچنین دیویدمیلیبند، وزیر خارجه بریتانیا، در سخنانی در مجمع عمومی سازمان ملل، گفت که افکار عمومی جهان علیه دیکتاتوری و خشونت در برمه متحد می شود اما افزود که جامعه بین الملل هنوز نتوانسته است چگونگی ایفای نقش موثر خود در برمه را تعیین کند.

سازمان کشورهای جنوب شرق آسیا - آسه آن - نیز با صدور بیانیه ای نسبت به رفتار خشونت آمیز دولت برمه با تظاهرکنندگان ابراز انزجار کرده است.

همزمان، نماینده ویژه سازمان ملل در امور برمه عازم برمه شده است و خواهد کوشید دولت این کشور را به خودداری از توسل به خشونت و دست زدن به اصلاحات دموکراتیک تشویق کند.

کشورهای غربی پیشتر خواستار مداخله شورای امنیت سازمان ملل برای جلوگیری از برخورد خشونت آمیز دولت برمه با تظاهرکنندگان شده اند اما دو کشور چین و روسیه با این درخواست مخالفت کرده اند.

این دو کشور می گویند که تظاهرات برمه و نحوه برخورد دولت آن کشور با مخالفان یک موضوع داخلی است و نمی توان آن را تهدیدی علیه صلح و امنیت بین المللی محسوب کرد و در نتیجه، شورای امنیت حق دخالت در این موضوع را ندارد.

جمهوری خلق چین، که مهمترین شریک تجاری برمه است و با دولت نظامیان این کشور روابط دوستانه ای دارد، از محکومیت سرکوب تظاهرات در این کشور خودداری ورزیده اما از دولت برمه خواسته به نحوی عمل کند که ثبات و امنیت منطقه به مخاطره نیفتد.

نقش راهبان در سیاست برمه

جمعیت برمه حدود 55 میلیون نفر تخمین زده می شود که گرچه به گروه های قومی گوناگون تعلق داردند اما اکثر آنان پیرو دین بودایی هستند.

	راهبان بودایی در برمه به طور سنتی نقشی سیاسی بر عهده گرفته اند

اگرچه راهبان بودایی از درگیر شدن مسایل دنیوی، از جمله سیاست، منع شده اند اما در برمه به طور سنتی در امور سیاسی نقش داشته اند.

ظاهرا سابقه مداخله راهبان برمه ای در امور سیاسی به دوران حکومت بریتانیا بر این سرزمین باز می گردد که از سال 1886 تا زمان استقلال در سال 1948، برمه را در استعمار خود داشت.

حکومت استعماری در برمه با مقاومت و مخالفت مردم مواجه بود اما این مخالفت ها کمتر شکل اقدامات سازمان یافته به خود می گرفت.

از جمله مواردی که مخالفت با حکومت استعماری به شکلی سازمان یافته ابراز شد در جریان اعتراض راهبان به بی حرمتی بریتانیایی های ساکن برمه به فرهنگ و سنت های این کشور بود.

راهبان به خودداری بریتانیایی ها از بیرون آوردن کفش خود هنگام دیدار از محل های مذهبی بوداییان معترض بودند و این اعتراض در سال 1919 به شورش های گسترده در شهر مندلی، از مراکز اصلی آموزشی بوداییان، منجر شد که به "واقعه کفش" شهرت دارد.

راهبان بودایی در جریان مبارزه برای کسب استقلال نیز با مردم این کشور همراهی کردند.

برمه از سال 1962 تحت حکومت نظامیان قرار دارد و همزمان مبارزه مردم برای استقرار نظام دموکراتیک در این کشور ادامه داشته است.

راهبان بودایی گاه در این مبارزات نقشی موثر ایفا کرده اند و به عنوان مثال، گفته می شود که در جریان سرکوب تظاهرات گسترده سال 1988، در میان بیش از سه هزار نفری که به دست نیروهای دولتی کشته شدند تعدادی راهب بودایی نیز دیده می شدند.

تظاهرات کنونی نیز با اعتراض راهبان نسبت به افزایش بهای سوخت آغاز شد و برخورد خشونت آمیز نیروهای دولتی با آنان، راهپیمایی های بعدی را در پی آورد و مردم عادی نیز به تدریج به این اعتراض ها پیوستند.