دموکراتها اظهارات بوش در جمع نظامیان بازنشسته جنگهای خارجی را مردود دانسته اند

جورج بوش، رئیس جمهوری آمریکا، در سخنانی با اشاره به خروج نظامی ایالات متحده از ویتنام در سال 1975 گفت که بهای این اقدام را میلیون ها تن از شهروندان بی گناه کشورهای منطقه پرداختند و افزود که این تجربه لزوم شکیبایی ایالات متحد در تصمیم گیری پیرامون حضور نظامی در عراق را گوشزد می کند.

در واکنش نسبت به اظهارات آقای بوش، سناتور هری رید، رهبر فراکسیون اکثریت دموکرات در سنای آمریکا، مقایسه شرایط عراق و ویتنام را رد کرد و گفت که تصمیم به اشغال عراق بدترین اشتباه در تاریخ ایالات متحده بوده است.

وی گفت که در حال حاضر، سربازان آمریکایی در بحبوحه یک جنگ داخلی در عراق گرفتار آمده اند و سیاست رییس جمهوری برای یافتن راه حلی سیاسی برای بحران بی ثباتی عراق نتیجه بخش نبوده است.

سناتور جان کری هم که در دوره گذشته انتخابات ریاست جمهوری در سال 2004 به عنوان نامزد حزب دموکرات با آقای بوش رقابت کرد، سخنان رییس جمهوری را مورد انتقاد شدید قرار داد.

آقای کری که به عنوان نظامی در جنگ ویتنام خدمت کرده است اظهارات جورج بوش را "غیر مسئولانه و ناشی از نا آگاهی" دانست و رییس جمهوری را به "ساده نگری در مورد تفاوت ها و شباهت های فاجعه بار این دو جنگ" متهم کرد.

آقایان رید و کری از رییس جمهوری خواستند که فورا سیاست خود در مورد عراق را تغییر دهد و به جای تاکید بر ادامه و افزایش حضور نظامی ایالات متحده در آن کشور، مسیر دیگری را دنبال کند.

در انتظار گزارش پتریوس

در حالیکه عراق، علاوه بر ادامه نا امنی با دشواری های سیاسی هم مواجه است، رییس جمهوری آمریکا حمایت خود را از نوری مالکی، نخست وزیر عراق و دولت وی ابراز داشت و نخست وزیر عراق را "انسانی خوب با وظیفه ای دشوار" توصیف کرد.

	قرار است پتریوس درباره تاثیر سیاست جدید بوش در عراق گزارش بدهد

رییس جمهوری آمریکا در حالی موضوع جنگ عراق را به عنوان محور اصلی سخنرانی خود انتخاب کرد که قرار است گزارش ژنرال دیوید پتریوس، فرمانده نیروهای آمریکایی در عراق، تا حدود سه هفته دیگر انتشار یابد.

گزارش ژنرال پتریوس شامل ارزیابی تصمیم آقای بوش برای افزایش شمار نظامیان آمریکایی در عراق و تاثیر آن در سرکوب شورشیان و استقرار امنیت در این کشور خواهد بود.

رییس جمهوری آمریکا در سخنان خود فشار مخالفان حضور نظامی آمریکا در عراق برای اعلام جدول زمانی مشخصی برای خروج از آن کشور را رد کرد.

وی گفت که خروج نظامی از عراق تا قبل از حل بحران امنیتی آن کشور باعث بروز همان فاجعه ای می شود که در پی خروج آمریکاییان از ویتنام جنوبی در سال 1975 روی داد.

آقای بوش اظهار داشت که در آن زمان هم برخی از مخالفان جنگ استدلال می کردند که خروج آمریکا خطری را متوجه مردم ویتنام نمی کند اما بعدا جهانیان متوجه هزینه هنگفت استنباط های اشتباه این افراد شدند.

نتایج جنگ ویتنام

وی خونریزی و آوارگی صدها هزار تن از مردم ویتنام و ظهور رژیم خمرهای سرخ در کامبوج را از نتایج اشتباه محاسبه در تصمیم به خروج از ویتنام قلمداد کرد.

	بوش با یادآوری فجایع انسانی ناشی از خروج از ویتنام خواستار شکیبایی در مورد عراق شده است

سابقه مداخله نظامی آمریکا در ویتنام به سال 1950 و به رسمیت شناخته شدن حکومت کمونیستی ویتنام شمالی توسط چین و روسیه و در مقابل، به رسمیت شناخته شدن حکومت ویتنام جنوبی توسط ایالات متحده و تشدید عملیات چریک های طرفدار شمال - موسوم به ویت کنگ - برای تسلط بر جنوب این کشور باز می گردد.

در سال 1960، دولت آمریکا تعهد خود به جلوگیری از تسلط کمونیست ها را اعلام داشت و کمک های نظامی ایالات متحده به ویتنام جنوبی از سال 1964 به حضور نظامی گسترده آمریکاییان و درگیری مستقیم با چریک های ویت کنگ و حمله به ویتنام شمالی، به اتهام حمایت از آنان، منجر شد.

مداخله نظامی آمریکا در ویتنام به کشته شدن حدود شصت هزار آمریکایی، دویست و پنجاه هزار نظامی و شهروند ویتنام جنوبی و بیش از یک میلیون تن از چریک های کمونیست و نظامیان و غیرنظامیان ویتنام شمالی منجر شد و اعتراضات گسترده ای را در سطح جهان از جمله در داخل ایالات متحده در پی آورد.

در سال 1968، ریچارد نیکسون، نامزد جمهوریخواهان در انتخابات ریاست جمهوری، تعهد خود به دستیابی به "صلح با عزت" در جنگ ویتنام را اعلام داشت و در آوریل سال 1975، با خروج نظامیان آمریکایی از ویتنام جنوبی، این کشور به تصرف کمونیست ها در آمد و به ویتنام شمالی ملحق شد.

در آستانه خروج آمریکاییان از ویتنام جنوبی، هزاران تن از اهالی این کشور با پناه گرفتن در سفارت آمریکا در سایگون، پایتخت، در صدد فرار به خارج برآمدند اما تنها تعدادی از آنان توانستند به غرب پناهنده شوند.

چند روز قبل از خاتمه جنگ ویتنام که به عنوان نشانه عدم توجه ایالات متحده به منطقه تعبیر شد، نیروهای خمر سرخ، پایتخت کامبوج در همسایگی ویتنام را تصرف کردند و گفته می شود در طول حکومت آنان که تا سال 1979 زمام امور این کشور را در دست داشتند، صدها هزار تن از مردم کامبوج جان خود را در اثر اقدامات دولت از دست دادند.