ماهان کاوه روزنامه نگار

	مهم ترین پیامد سیستم دفاع موشکی آمریکا قربانی شدن دو معاهده مهم کنترل تسلیحاتی است

شمار زیادی از دانشمندان معتقد بودند رهگیرهای مستقر در فضا نمی توانند سپری غیرقابل نفوذ ایجاد کنند و البته دیپلمات ها می گفتند این برنامه ثبات عصر جنگ سرد را با مشکل روبرو می کند.

به علاوه متخصصان آمریکایی در همان زمان اعلام کردند که دشمن به راحتی می تواند یا پرتاب موشک های اضافی یا حتی "تله" های ارزان قیمت این سیستم های محدود و گران را ناکارآمد کند.

اما شاید فعلا مهم ترین پیامد سیستم دفاع موشکی آمریکا قربانی شدن دو معاهده مهم کنترل تسلیحاتی باشد.

در سال ۱۹۷۲ آمریکا و اتحاد شوروی، قرارداد منع تولید موشک‌های ضد بالستیک (ABM) را امضا کرده بودند و بر اساس آن اجازه داشتند فقط یک سامانه ضد موشکی برای مقابله با شلیک موشک‌های بالستیک تاسیس کنند . این سامانه شامل حداکثر ۱۰۰ سیستم رهگیر و تاسیسات راداری بود . سامانه های دو کشور در ایالت داکوتای جنوبی در آمریکا و اطراف مسکو در شوروی مستقر شدند .

این پیمان به توازن استراتژیک میان دو ابرقدرت منجر شد چون آنها را از دستیابی به توانایی ایمن سازی در مقابل حمله متقابل اتمی باز می ‌داشت .

اما در دسامبر ۲۰۰۱ جورج بوش خروج یکجانبه از این پیمان را اعلام کرد تا "طرح دفاع ملی موشکی" را اجرا کند. روزنامه های آمریکایی سیستم دفاع موشکی جورج بوش را "پسران جنگ ستارگان" ریگان نام گذاشته اند.

با این حال فقط پیمان منع تولید موشک‌های ضد بالستیک قربانی تصمیم بوش نشد. پوتین دو ماه پیش طی یک سخنرانی اعلام کرد که دیگر به تعهدات خود در "پیمان نیروهای متعارف در اروپا" پایبند نخواهد بود.

این پیمان در سال ۱۹۹۰ میان سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) و کشورهای عضو پیمان ورشو در اروپای شرقی با هدف کنترل تسلیحاتی بسته شد. طبق پیمان نیروهای متعارف، شمار تانک های زرهی، توپخانه سنگین و جنگنده های دو طرف از حد بخصوصی تجاوز نمی کرد.

۴ مرحله تا پایان

منحنی مسیر یک موشک بالستیک قاره پیما را می توان به چهار مرحله تقسیم کرد. اولین مرحله، فاز پرتاب است که ۲۰۰ تا ۳۰۰ کیلومتر اول حرکت موشک را در بر می گیرد.

این فاز در موشک های با سوخت جامد تا ۳ دقیقه و در موشک هایی با سوخت مایع تا ۵ دقیقه طول می کشد. موشک در پایان این مرحله شامل کلاهک هسته ای، سیستم کنترل، موتورهای کوچک و وسایلی است که برای کمک به نفوذ در سیستم دفاعی دشمن طراحی شده اند. صدها هزار قطعه کوچک تولید پارازیت در موشک جاسازی شده اند تا سیستم راداری دشمن مختل شوند.

در فاز دوم که توسط سیستم کنترل برنامه ریزی می شود کلاهک ها تک تک به سمت هدف پرتاب می شوند. هر موشک عموما میان ۳۰ تا ۴۰ کلاهک حمل می کند.

در فاز سوم موشک که تمامی کلاهک های واقعی و قلابی خود را پرتاب کرده، در ارتفاع ۱۲۰۰ کیلومتری به حرکت ادامه می دهد. زمان این مرحله بین ۱۵ تا ۲۰ دقیقه است.

فاز چهارم، آخرین و کوتاه ترین مرحله است و کمتر از یک دقیقه طول می کشد. بقایای موشک با سرعت ۷کیلومتر بر ثانیه وارد جو می شوند و بالاخره از بین می روند.

بهترین زمان برای هدف قرار دادن یک موشک بالستیک همان مرحله اول یا فاز پرتاب است. اما این تنها در صورتی رخ می دهد که سیستم دفاع موشکی در کمتر از ۵۰۰ کیلومتری محل پرتاب موشک با سوخت مایع (یا ۳۰۰ کیلومتری موشک با سوخت جامد) مستقر شده باشد.