مهدی پرپنچی خبرنگار اعزامی بی بی سی فارسی به اسرائیل

	مرد عرب به انگلیسی پرسید "عربی بلدی؟" گفتم "نه" و همین، فتح بابی شد برای گفتگویی طولانی با سه عرب فلسطینی تبار زاده بیت المقدس

بیت المقدس در نگاهی کلی به دو بخش عرب نشین و یهودی نشین تقسیم می شود و در عمل، رفت و آمد چندانی بین این دو بخش وجود ندارد. قهوه خانه ای که ما رفتیم در بخش عرب نشین واقع بود.

کافه مملو بود از جمعیت و صدا به صدا نمی رسید، در گوشه ای نشسته و مشغول هضم انبوه دیده ها و شنیده هایم در طول اقامت در بیت المقدس بودم که صدایی رشته افکارم را گسیخت. مردی میانه سال با موهای جوگندمی، جمله ای به زبان عربی گفت که متوجه اش نشدم. به انگلیسی گفتم ببخشید. مرد عرب به انگلیسی پرسید "عربی بلدی؟" گفتم "نه" و همین، فتح بابی شد برای گفتگویی طولانی با سه عرب فلسطینی تبار زاده بیت المقدس.

احمد تا دانست ایرانی ام با خوشحالی گفت پنج سال پیش با چند ایرانی آشنا شده که در خیابان یافا مغازه دارند و به کسب و کار مشغول اند. یوسف و باسم اصلا نمی دانستند که ایران، یهودی هم دارد و وقتی گفتم ده ها هزار ایرانی در اسراییل زندگی می کنند با تعجب یکدیگر را نگاه کردند.

هر سه شان برای بنیادی مسیحی کار می کنند که خدمات عمومی به مردم بیت المقدس ارائه می کند. بر خلاف یوسف و باسم که مسیحی اند، احمد مسلمان است و می گوید از کارش برای کلیسا راضی است و از آن لذت می برد. هر سه تاکید می کنند که تفاوت دین و ایمانشان، خللی در دوستی و همکاری شان ندارد و اعراب فلسطینی، اعم از مسلمان یا مسیحی، قرن هاست در صلح و صفا در کنار هم زندگی کرده اند و در غم و شادی یکدیگر، شریک اند. می گویند مشکل اصلی شان، اسراییل است.

صدها عکس سفر به اسرائیل را در سایت فلیکر بببینید

دشواری سفر

	احداث دیوار حائل مشکلات زیادی را برای ساکنان فلسطینی مناطق اشغالی ایجاد کرده است

اعراب فلسطینی ساکن بیت المقدس، بر خلاف اعراب اسراییلی، ملیت اسراییلی ندارند اما دارای کارت های شناسایی آبی رنگی هستند که به آن ها امکان سفر به شهرهای اسراییلی را می دهد. البته باید در نظر داشت که در عمل، چنین سفرهایی بسیار به ندرت روی می دهد؛ احمد آخرین باری که به تل آویو سفر کرده، تابستان سال گذشته بوده و این یعنی تقریبا یک سال پیش. یوسف هم می گفت خواهری در تل آویو دارد و سه ماه پیش برای دیدار او به این شهر رفته بوده و باسم، اصلا به خاطر نداشت آخرین باری را که به اراضی اسراییلی سفر کرده است.

فاصله اورشلیم تا تل آویو، تنها 63 کیلومتر است اما بسیاری از اعراب بیت المقدس، با این که به لحاظ قانونی، امکان سفر به تل آویو که مرکز تجاری و قلب اقتصادی اسراییل است را دارند، به ندرت به این شهر مسافرت می کنند. می گویند به دلیل مشکلاتی که هنگام سفر و عبور از پاسگاه های پلیس وجود دارد، حتی زحمت سفر به رام الله که تنها ده دقیقه با بیت المقدس فاصله دارد را هم به خود نمی دهند.

می گویند اگر قصد سفر به تل آویو را داشته باشند، باید کارت شناسایی خود را در مرز نشان دهند و این سرآغاز مجموعه تحقیقاتی است که گاه ساعت ها به طول می انجامد. آن ها باید در مرز بگویند که به چه منظوری قصد سفر به خاک اسرائیل را کرده اند. پس از آن با استفاده از کامپیوتر و دیگر امکاناتی که در اختیار سربازان اسرائیلی است، پیشینه آنان مورد بررسی قرار می گیرد و اگر کوچکترین تردیدی در سوابقشان وجود داشته باشد، حق عبور از مرز به آنان داده نمی شود.

درباره اعرابی می پرسم که در آن سوی دیوار حائل و در کرانه باختری زندگی می کنند و این که آیا برای آن ها امکان سفر به بیت المقدس یا نقاط دیگر اسرائیل وجود دارد. باسم می گوید اعراب آن سوی دیوار، کارت های شناسایی سبز رنگی دارند که باید آن را همواره به همراه داشته باشند. دارندگان این کارت، اجازه سفر به بیت المقدس را دارند اما این کار در عمل، بسیار بسیار دشوار است.

"خسته از جنگ"

	اعراب فلسطینی، اعم از مسلمان یا مسیحی، قرن هاست در صلح و صفا در کنار هم زندگی می کنند

می گویند آرزویشان این است روزی فرا برسد که بتوانند آزادانه زندگی کنند و هر جا که خواستند و هر زمان که خواستند، سفر کنند. می گویند زندگی شان، وابسته به کمک هایی است که از جامعه بین الملل می رسد و آن ها این را نمی خواهند. می گویند نمی خواهیم فرزندانمان، همان سرنوشتی را پیدا کنند که ما پیدا کردیم. می گویند خواهان صلح اند و از جنگ و خونریزی خسته شده اند. می گویند رهبران سیاسی جهان باید بدانند که مردم فلسطین در عذابند.

صحبت طولانی شد. درباره کمک های کشورهای عربی به فلسطینی ها پرسیدم و این که آیا این کمک ها، تاثیری در زندگی شان داشته. گفتند این کمک ها، دوای درد ما نیست؛ درست است که کشورهای مسلمان به ما کمک می کنند اما راه حل درگیری اعراب فلسطینی و یهودیان اسراییلی، دست خود فلسطینیان است. گفتند فلسطینی ها باید راه مذاکره را یاد بگیرند و با اسراییل گفتگو کنند.

هر سه می گویند ابدا احساس نمی کنند ایران کمکی به فلسطینی ها می کند. معتقدند اگر ایران کمکی به فلسطینی ها بکند، به خاطر منافع و اهداف سیاسی خاص خود است. باسم می گوید اگر هم چنین کمک هایی در کار باشد، فلسطینی ها از دریافتش خوشحال خواهند شد، همان طور که از کمک های اروپا یا آمریکا خوشحال می شوند. او اعتقاد دارد فلسطینی ها نباید خود را متکی به کشور یا کشورهایی خاص احساس کنند و باید با همه کشورهای جهان دوست باشند.

هنگامی که از یوسف، احمد و باسم خداحافظی می کردم، هر سه با اصرار می گفتند بنویس که "فلسطینی ها از جنگ و خون ریزی خسته اند و طالب صلح." و تاکید داشتند که "فلسطینی ها می خواهند با کمک جامعه بین الملل، آینده بهتری برای خود بسازند." احمد در پایان، پک عمیقی به سیگارش زد و گفت "آرزو می کنم خداوند، جهان را از نو بسازد و این بار بهتر."