جاستین وب خبرنگار بی بی سی، واشنگتن

	ضد آمريکايی گری پيش از انقلاب آمريکا توسط دانشمندان اروپايی خلق شد.

ضديت او با جهانی شدن البته برای بسياری از چپ های جديد که مخالف آمريکا هستند جذاب است. حوزه بوه تاکيد می کند که ضديت او با آمريکا و يا آنچه ضدآمريکايی گری خوانده می شود نژاد پرستی نيست:

'من هيچ مشکلی با مردم آمريکا ندارم. من البته با دولت آقای بوش مشکل دارم.'

اما قضيه عميق تر از اين حرفهاست. ضد آمريکايی گری مفهوم جالب و سيالی است که پيش از جورج بوش ابداع شد.

در واقع اين مفهوم پيش از انقلاب آمريکا توسط دانشمندان اروپايی خلق شد.

آنها معتقد بودند که اين دنيای کشف شده جديد ماندگار نیست.

اما نه فقط اينطور نشد بلکه آمريکا با وجود آنکه فاقد علقه های تاريخی و قومی بود توانست به توسعه قابل توجهی دست يابد.

اين پيشرفت ها راستگرايان اروپايی را عميقا عصبانی کرد.

آنها می گفتند امريکايی ها هيچ اصالتی ندارند: نه شاعری دارند و نه رياضيدانی.

اما امروز که آمريکاييها بيش از هر جای ديگر دنيا شاعر و رياضيدان دارند، اروپايی ها بهانه جديدی برای ضديت با آمريکا دارند: آمريکايی ها بيش از حد چاقند، ماشينهايشان بزرگ و پر مصرف هستند.

اما بنظر می آيد که خود آمريکايی ها از جمله غيرديپلماتيک ترين ديپلمات آنها يعنی جان بولتون سفير سابق اين کشور در سازمان ملل متحد خيلی به اين حرفها اهميت نمی دهند:

'اروپا قابليت اين را ندارد که وزنی در مقابل آمريکا باشد. کاری که اروپا بايد بکند اين است که به آمريکا کمک کند.'

به جان بولتون می گویم اروپايی ها می گويند که با ديدگاه تاريخی که دارند می توانند هيجان بيش از حد آمريکايی ها را اصلاح کنند.

او جواب می دهد:

'شما به ياد من می آوريد ما اصلا چرا تصميم گرفتيم که اعلام استقلال کنيم.'

اما با مخالفان آمريکا در ونزوئلا و مصر هم صحبت کرديم.

بنظر می آيد که ضديت آنها نه با غرور آمريکا بلکه بيشتر با قدرت اين کشور است.

اما يکی از مشکلات اين است که بسياری از کشورها از ضديت با آمريکا به عنوان بهانه ای برای پوشش کوتاهی های خود در کاهش فقر و يا افزايش آزادی بهره برداری می کنند.

مقصر دانستن آمريکا کار ساده ای است. بعضی وقتها هم بيش از حد ساده است.