عرکان سبلانی - بیروت، لبنان

در پاسخ های داده شده، تفاوتی میان افراد باسواد و کم سواد، مرد و زن، پیر و جوان وجود ندارد.
آنها همگی به طور شگفت آوری از وجود چنین روزی بی خبر بودند.

آیا این تنها نوعی بی خبری است یا منعکس کننده احساس عدم اطمینان به هر چیزی است که عنوان "بین المللی" را با خود به همراه دارد؟

آیا این بیان غیر مستقیم فقدان امید برای یافتن صلحی است که هرگز به دست نمی آید؟

به هر حال، چنین برخوردهایی نمی تواندد این روز را، از ارزش والای انسانی خود محروم کنند.

پنج سال اززمان اعلام این روز از طرف سازمان ملل برای روز بدون خشونت گذشته است. این روز تمام کشورها و افراد را دعوت به توقف خشونت ها و خصومت ها می کند.

پنج سال سخت بر جهان عرب گذشته است. سال های جنگ، خشونت و تشدید خصومت ها.

لبنان هم یک استثنا نیست، رویدادهایی که کشورم طی دو سال گذشته شاهد آن بوده، معانی زیبایی را که این روز در خود جای داده بی اعتبار کرده است.

لبنان شاهد ترور، انفجار و تهدیدها بوده است. ما همچنین شاهد مخرب ترین جنگ خاورمیانه طی سال های اخیر بودیم.

ما در دوران جنگ با این باور روزگار گذراندیم که تمام جهان، از جمله سازمان ملل متحد، کار زیادی برای کم کردن درد و غم ما انجام نداده اند و برای همین اشاره به روز صلح با خنده و تمسخر روبرو می شود.

این رفتارها متوجه معنای پنهان در این روز نیست و تنها نشان دهنده واقعیت هایی است که در زندگی ما دیده می شود.

من آرزو می کنم که هر روز در منطقه درگیر جنگ ما، روز جهانی صلح باشد.

آرزو می کنم که در عراق آرامش و امنیت برقرار باشد و این کشور متحد باقی بماند و همه عراقی ها تحت حاکمیت قانون وبا رعایت حقوق بشر در کنار هم زندگی کنند.

من این آرزو را دارم که کشور مستقل فلسطینی تشکیل شود.

و این آرزو را هم دارم که لبنان یک کشور آزاد و مستقل شود.

ما هنوز رویاهایی داریم که هنوزباید تحقق پیدا کنند. چنین آرزوهای محقق نشده ای، به امید های مردمی که در مناطق درگیر در بحران زندگی می کنند جان تازه ای بخشیده است.

آنها امیدوارند که صلح برقرار شود و روزهای زندگی انها به فرصتی برای جشن گرفتن صلح بین المللی تبدیل شود.

اما چنین رویاهای شیرینی با واقعیت تلخ حاکم بر زندگی مان مختل می شود.

به زودی جهان، روز جهان صلح را جشن می گیرد و زنگ ها برای صلح به صدا در خواهد آمد.
مردم یک دقیقه درروز 21 سپتامبر سکوت خواهند کرد. کبوتران صلح به پرواز در خواهند آمد و مردم نغمه های صلح سر خواهند داد و مباحثات طولانی هم در این باره شکل می گیرد.

اما چنین جشنی زندگی ما را بهتر خواهد کرد؟

خشونت ها تنها با یک معجزه ، برای یک روز ممکن است متوقف شوند اما هیج تاثیر مثبتی بر زندگی ما ندارند. این برای مردم فقیر و هراس زده ای که در رنجند چه معنایی دارد؟

آنها مانند طرفداران ایده های آرمانگرایانه و رومانتیکی مانند روز جهانی صلح نیستند. این ایده ها از آن کسانی است که در برج های عاج زندگی می کنند.

حافظه مردمی که در مناطق درگیر در بحران زندگی می کنند بسیار کوناه است.

مردم تنها آنچه را که دیروز اتفاق افتاده به یاد دارند: تعداد کشته ها، خانه های تخریب شده و شهروندان بی خانمان.

این مساله این سئوال را ایجاد می کند که روز جهانی صلح برای چه کسی جشن گرفته می شود؟ زنگ ها برای چه کسی به صدا در می آید؟

اگر فرض کنیم، این جشنی برای مردم محروم از صلح است باید گفت که چنین امری بی معنا است.

حداقل در لبنان، مردم نسبت به این روز توجهی نشان نمی دهند. بیشتر آنها از چنین روزی اصلا باخبر نیستند و آنهایی هم که می دانند اهمیتی برای آن قائل نیستند.

در پایان چنین روزی، بیشتر لبنانی ها، فلسطینی ها و عراقی ها به خانه های خراب و ناامن خود باز می گردند، آنها یا به یاد خویشاوند از دست رفته خود خواهند بود و یا به فکر خانواده شان خواهند بود که در حال تقلا برای بدست آوردن درآمدی برای گذران زندگی هستند.

آنها به خانه هایشان باز می گردند تا برنامه تلویزیونی مورد علاقه خود را تماشا کنند و یا به سخنان رهبر سیاسی محبوبشان گوش کنند.

در چنین محیطی، معنای واقعی چنین روزی برای همیشه از میان می رود.این به مانند آن است که ما فرض کنیم این روز تنها برای کسانی جشن گرفته می شود که از حق زندگی در صلح محروم شده اند.

به نظر می رسد که جشن گرفتن چنین روزی تنها برای کاهش احساس تقصیر و گناه است و بانیان آن می خواهند تنها این احساس را با خود به همراه داشته باشند که کاری برای صلح انجام داده اند.

لبنانی های طبقه متوسط چنین روزی را جشن نخواهند گرفت و تنها یک وزیر و یا چهره سیاسی یا نماینده سازمان ملل چنین روزی را جشن خواهد گرفت.

در پایان چنین روزی، لبنانی ها در منزل و یا در کافه ای به تماشای تلویزیون خواهند پرداخت و بر این امید خواهند بود که تصاویری را ببینند که مایه خنده انها شود.

آنها احساس غم و نا امیدی شدیدی علیه افرادی احساس خواهند کرد که چنین روزی را بدون تلاش صادقانه برای برقراری صلح، جشن می گیرند.

بازگشت به صفحه اصلی