غزه، یک سال بعد آیلت گلدمان سن: 42 محل زندگی: کیساریا (قیصریه) شغل: مدرس، پزشک

من امیدوار بودم که این اقدام صلح و امنیت برای غیر نظامیان و سربازان به ارمغان بیاورد و به یک توافق سیاسی دراین باره دست یابیم.

یک سال پس ازخروج نیروهای اسرائیلی از غزه، امید های من درباره امنیت به بار نشسته است.

هشت هزار شهروند غیر نظامی که در غزه رندگی می کردند، اینک در وضعیت امن تری زندگی می کنند. هزاران سربازی هم که در معرض خطرات روزانه درغزه بودند، دیگر در آنجا کشته نمی شوند.

اما در مورد دوم، هیچ توافق سیاسی به دست نیامده است.

فکر می کنم اعتباری که این خروج به اسرائیل در جامعه بین المللی داد مهم است. ما به جهان نشان دادیم که حاضریم گام اول را برای مذاکره برداریم.

این اقدام مایه امیدواری برای بسیاری شد و هنوز هم برای خیلی ها مایه امیدواری است.

توپ هم اکنون در زمین فلسطینی ها است.

این که گفته شود خروج اسرائیل از نوار غزه، یک طرفه بود مشکل ساز است.

چنین برداشتی باعث می شود که فلسطینی ها فکر کنند ما این اقدام را به این خاطر انجام دادیم که آنها از زور استفاده کردند.

اسرائیلی ها می گویند ما از آن منطقه خارج شدیم و موشک های قسام هنوز بر سر ما فرود می آیند.

برخی از اسرائیلی ها هم بر این باورند که خروج ما از غزه باعث به قدرت رسیدن حماس شد.

فلسطینی ها مشکلات داخلی دارند که ارتباطی به ما ندارد.

من با شهرک نشینان احساس همدردی می کنم. ما برای آنها آماده نبودیم اما برخی از شهرک نشینان آخرین لحظه را برای ترک غزه انتخاب کردند.

اگر همکاری و هماهنگی بیشتری وجود داشت، احتمالا چنین مشکلاتی پیش نمی آمد.

تخلیه های بیشتری در کار خواهد بود و ما باید هزینه های ماندن را با هزینه های تخلیه مقایسه کنیم.

من مطمئن نیستم که اهود اولمرت ( نخست وزیر) و امیر پرتز ( وزیر دفاع) افراد مناسبی برای ادامه کارشان باشند.