|
طرفين مناقشه لبنان تا چه حد به اهداف خود دست يافته اند؟ | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
اکنون که بالاخره پس از بيش از چهار هفته نبرد ميان اسرائيل و حزب الله در منطقه آتش بس اعلام شده، طرف های درگير تا چه حد به اهداف خود دست يافته اند؟ با نگاهی به تحولات چند هفته اخير مشکل بتوان از اين نتيجه گيری طفره رفت که اين بحران چيزی بيش از يک عمليات دراز و بيهوده بوده است. دو سرباز اسرائيلی - که اسارت آنها باعث آغاز مناقشه شد - همچنان در اسارت هستند. حزب الله ثابت کرده است که نيرويی به خوبی سازمان يافته با انگيزه بالا است - اما اين گروه برای اثبات اين مساله لبنان و لبنانی ها را واداشته هزينه ای هولناک بپردازند. سوريه و ايران نيز هرچند با نشان دادن نقش خود به عنوان بازيگران منطقه ای در کوتاه مدت سود برده اند، اما در اين فرآيند دشمنی بيشتر دولت بوش را خريده اند. اهود اولمرت، نخست وزير اسرائيل، در آغاز کار گفت که قصدش يکسره کردن کار حزب الله برای هميشه است - اما مجبور شده است به دستاورد خيلی کمتری تن دهد. انتقاد داخلی از او اکنون در حال افزايش است. اقدام دولت جورج بوش در واشنگتن هم در مسدود کردن پيشرفت سريعتر به سوی آتش بس انتقادات زيادی را برانگيخت. و اظهار نظر کاندوليزا رايس، وزير خارجه آمريکا، که مناقشه را درد زايمان خاور ميانه ای تازه توصيف کرد با ناباوری و در برخی محافل با تمسخر روبرو شد. اين بحران به احساسات ضدآمريکايی دامن زده است و تحقق ديگر اهداف آمريکا در منطقه يعنی ايجاد ثبات در عراق، احيای فرآيند صلح اعراب و اسرائيل و پيروزی در نبرد عليه افراط گرايی اسلامی را دشوارتر کرده است نه آسانتر. |
مطالب مرتبط اولمرت می گوید تمام مسئولیت جنگ را می پذیرد 14 اوت, 2006 | جهان اختلاف در کابينه لبنان درباره جزئيات آتش بس13 اوت, 2006 | جهان | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||