راجر هاردی تحلیلگر امور خاور میانه در بی بی سی

اين نتیجه گیری کتابی تازه به قلم پيتر گالبريت، يک ديپلمات سابق آمريکايی است.

عنوان تلخ اين کتاب "پايان عراق" است.

برخی دیگر از اعضای نظام سياسی آمريکا، همانند آقای گالبريت، اين استدلال را طرح کرده اند که بايد اجازه داد عراق به سه بخش اصلی خود، يعنی سه منطقه شيعه، سنی و کردنشين، تجزيه شود.

اما اين تنها خارجيان نيستند که می گويند کشور ۸۰ ساله عراق ديگر ماندگار نيست. شخصيتهای سياسی شيعه از جمله اعضای دولت جديد بطور فزاينده می گويند خشونت فرقه ای، درخواست برای استقرار نظام فدراليسم را تقويت می کند و در حقيقت هر گروه نژادی يا مذهبی عراق بايد به خاستگاه خود بازگردد و مستقل عمل کند.

اما منتقدان اين طرح نيز به همين ميزان صدايی رسا دارند. آنها می گويند تجزيه عراق خشونت آميز و ويرانگر خواهد بود و ضرورتا نتيجه باثباتی به ارمغان نخواهد آورد. به گفته اين منتقدان، طرح تجزيه سبب می شود کردهای شمال و شيعيان جنوب عراق مالک نفت اين کشور شوند و اقليت سنی، تهيدست بماند. بدتر اين که شايد کشورهای همسايه به دخالت وسوسه شوند.

برخی از حاميان تجزيه، از جمله آقای گالبريت، از مدافعان سرسخت حقوق کردها هستند. اما روشن نيست که آيا آنچه صلاح کردهاست، به نفع کل عراقی ها هم هست يا خير.

بعلاوه چنين به نظر می آيد که جورج بوش، رييس جمهور آمريکا، ترجيح می دهد تاريخ از وی به عنوان رهبری ياد کند که عراق را آزاد کرد، نه مردی که اين کشور را به تجزيه کشاند.