همه پرسی استقلال اسکاتلند و تَرَک در سیاست بریتانیا

برجی که توریست‌ها آن را بیگ‌ بن می نامند در آفتاب پاییز می‌درخشد. خیابانهای اطراف پارلمان بریتانیا مملو است از گردشگرانی که از این برج ساعت عکسبرداری می‌کنند. از سئول تا اسپانیا این ساعت بعنوان نماد حکومت بریتانیا شناخته می‌شود: باثبات، استوار و جاودان.

همانطور که جرج اورول در سال ۱۹۴۱ نوشت، انگلستان "ادامه‌دار است، در آینده و گذشته گسترده است. چیزی در آن هست که اصرار به بقا دارد، به مانند یک موجود زنده است."

ولی هیچ چیز باقی نمی ماند.

سیاستمداران در دولت مرکزی بریتانیا (وست‌مینستر) سرگشته‌ شده اند. آنها احساس می‌کنند که سیاست در حال ترک برداشتن است. احزاب اصلی سیاسی تقلا می‌کنند اسکاتلند را در داخل بریتانیا نگه دارند.

تصور خواب‌آلوده‌ای که که باور داشت جدایی هیچگاه اتفاق نخواهد افتاد، نادرست از آب درآمده است. اگر جدایی رخ دهد، پارلمان وست‌مینستر بزودی ۵۹ نماینده اسکاتلندی خود را از دست می‌دهد.

خسارت سیاسی این واقعه برای دیوید کامرون (نخست وزیر) و اِد میلیبند (رهبر حزب کارگر، بزرگترین حزب مخالف دولت) بسیار سنگین خواهد بود.

اگر اسکاتلند در بریتانیا بماند، قول داده شده که در ساختار قدرت از لندن تا ادینبورو (مرکز دولت محلی اسکاتلند) یک دگرگونی بوجود آید. در باقیمانده بریتانیا هم تغییر پیش خواهد آمد. بنظر می‌رسد چرخش در قدرت در درون انگلستان حتمی خواهد بود. نمایندگان اسکاتلند در پارلمان فعلی بریتانیا قطعا حق رای برای مسائل انگلستان را از دست خواهند داد.

به سئوال در مورد مسئله وست-لوتیان باید جوابی پیدا شود (وست-لوتیان به این مسئله اشاره دارد که آیا نمایندگان قسمت‌های دیگر بریتانیا مثل اسکاتلند، ایرلند شمالی و ویلز باید همچنان حق رای در مورد مسائل خاص انگلستان داشته باشند؟)

دیوار سیاسی سال‌هاست ترک برداشته است. نه فقط در جدائی‌طلبی چند دهه گذشته اسکاتلندی، بلکه در تحلیل رفتن اعتماد به نفس سیاستمداران وست‌مینستر.

اعتماد عمومی به سیاستمداران بریتانیا سالهاست در حال کاهش است. برای بسیاری از رای‌دهندگان رسوا شدن فساد مالی برخی نمایندگان پارلمان در سال ٢٠٠٩، پوکی در قلب سیاست بریتانیا را نشان داد و وقتی نایجل فاراژ، رهبر حزب استقلال پادشاهی متحده (یوکیپ) ثبات سیاسی وست‌مینستر را مورد استهزاء قرار می‌دهد، او عملا همان پیام کمپین استقلال اسکاتلند را تکرار می کند.

تفاوت‌های زیادی میان حزب ملی‌گرای اسکاتلند (اس‌ ان‌ پی) و کمپین استقلال اسکاتلند از یک طرف و حزب یو‌کیپ از طرف دیگر وجود دارد. ولی اس‌ ان‌ پی و یوکیپ هر دو حزب ملی‌گرا هستند و هر دو قول رد سیاست‌های فعلی را می‌دهند. هر دو از سرخوردگی عمومی از سیاست‌های دولت مرکزی بریتانیا بهره‌ می‌ برند.

و هر دو برای سه حزب اصلی بریتانیا که شمار اعضای آنها سالهاست کاهش می‌یابد، یک کابوس انتخاباتی تلقی می شوند. تعداد اعضای هر سه حزب اصلی بریتانیا روی هم رفته کمتر از تعداد اعضای انجمن سلطنتی حفاظت از پرندگان است.

همه‌پرسی استقلال در اسکاتلند، سیاست بریتانیا را دچار برق‌گرفتگی کرده و سوالاتی عمیق و فوری در وست‌مینستر ایجاد کرده است. آیا اکنون خیزش ملی‌گرایی از نوع 'انگلیسی' هم گریزناپذیر است؟

آیا در اسکاتلند شاهد واکنش ملی‌گرایی نسبت به روند "جهانی سازی" هستیم؟ و آیا احزاب سیاسی که ما تا بحال می‌شناخته‌ایم می‌توانند از موج تغییرات جان سالم بدر برند؟

در حالی که احزاب اصلی سیاسی این کشور نسبت به مسئله فعلی رفراندوم اسکاتلند سراسیمه هستند، به آینده هم با نگرانی می‌نگرند.

همه چیز مثل قبل به نظر می‌رسد اما سیاست وست‌مینستر هرگز دیگر مثل قبل نخواهد بود.