پوشش هیچ یک از کودکان پناهجوی سوری که در شمال لبنان ملاقات کردیم مناسب فصل زمستان نبود. هیچ کدام از آنها کت و یا دستکش نداشتند. بعضی از آنها حتی کفش هم نداشتند.
دستهای کوچک آنها در دمای تقریبا صفر درجه قرمز شده بود.
به رغم این مسایل، آنها به محض دیدن ما دست هایشان را برای خوشامدگویی دراز کردند.
برای ملاقات با آنها از تپهای در دره بقاع بالا رفته و به بلوکهای سیمانی سردی رسیدیم که حالا خانه آنها است.
این کودکان به جای خندیدن، کاری که همه کودکان هم سن و سال آنها میکنند، معمولا در حال سرفه و یا گریه هستند.
به محض دیدن ما یک پسر بچه کوچک که پیژامه ای آبی و دمپایی به پا داشت به گرمی به ما لبخند زد.
سوریهایی که مجبور شدهاند خانههای خود را از ترس جنگ ترک کنند، با یکی از بدترین زمستانها روبرو هستند.
بیش از ۶۰ هزار نفر تاکنون به کشورهای همسایه از جمله لبنان، ترکیه، اردن و عراق گریختهاند.
بسیاری از آنها مجبورشدهاند که در چادر و یا پناهگاههایی زندگی کنند که مناسب سرمای شدید نیست.
یکی از امدادگران به ما گفت چادرهای این پناهجویان به هنگام ذوب برفها، پر از آب میشود.
روزی نیست که در بعضی از کشورهای جهان نسبت به اوضاع سوریه ابراز نگرانی نشود.
در یکی از مراکزی که در دره بقاع از آن دیدن کردیم، کوپنهای غذا و سوخت تهیه شده توسط سازمان ملل و بعضی از سازمانهای امدادرسان، بین پناهجویان توزیع میشد.
پناهجویان ساکن در خانههایی که از بلوک های سیمانی درست شده هم با مشکلات دیگری هم دست و پنجه نرم میکنند. مثل نشت سقف و نیاز به پرده برای پنجرهها برای جلوگیری از ورود باد و سرما.
نجود، مادری که هشت فرزند دارد در حالی که گریه میکند، میگوید: "زندگی کردن در چنین شرایطی مایه شرمساری است. ما هم بنده خدا هستیم."
