سفر نانسی پلوسی به تایوان و توپی که در زمین چین افتاد

خطر بالا گرفتن تقابل این است که عقب نشینی از آن سخت می‌شود.

اکنون که نانسی پلوسی، رئیس مجلس نمایندگان آمریکا - بالاترین مقام آمریکایی که در ۲۵ سال گذشته این سفر را انجام داده است - موفق شده است از تایوان دیدار کند، آیا دیگران نمی‌خواهند در آینده همین کار را انجام دهند؟

اکنون که چین تمرین‌ نظامی بزرگی با سلاح‌های واقعی را در چنین مقیاسی، و بسیار نزدیک به تایوان، برگزار کرده است، چرا دوباره این کار را انجام ندهد؟ هر بار که جت‌های جنگنده چینی به این جزیره نزدیک‌تر یا با تعداد بیشتری پرواز می‌کنند، استاندارد جدیدی از «عادی بودن» ایجاد می‌شود. بنابراین، اگر پروازها ارتش آزادی‌بخش خلق دفعه بعد به همین اندازه نزدیک نباشد، چه پیامی ارسال می‌کند؟

چندی پیش، طرح پکن با تایوان مستلزم تعامل بود. جوانانی از سرزمین اصلی در اطراف استان جدا شده مورد ادعای چین با کوله‌پشتی سفر می‌کردند و کسب و کارهایی از تایوان در سرتاسر چین به راه می‌افتادند.

با این حال، رویکرد در دوران ریاست جمهوری شی جین‌پینگ، با اعمال فشار بیشتر بر تایپه، بسیار جنگ‌طلبانه‌تر شده است.

کسانی که تمایلات جنگ‌افروزانه بیشتری در رده‌های بالای قدرت در اینجا دارند، باید پنهانی از دیدار خانم پلوسی استقبال کرده باشند. این سفر بهترین بهانه‌ را برای افزایش مانورهای جنگی در اطراف تایوان ایجاد کرده است که به منظور آمادگی برای روز ناگزیر تصرف زورمدارانه این کشور، انجام می‌شود.

شاید بزرگترین چالش برای ثبات منطقه‌ای این است که موضع عمومی همه در مورد تایوان مضحک است. مثل بازی متظاهرانه‌ای است که روز به روز حفظ و ادامه‌اش سخت‌تر می‌شود.

چین وانمود می‌کند که تایوان در حال حاضر بخشی از قلمرو آن است، ولو این جزیره مالیات خود را بگیرد، در این منطقه رأی‌گیری برگزار کند، گذرنامه خود را صادر کند و ارتش خود را داشته باشد.

ایالات متحده وانمود می‌کند که با تایوان به عنوان یک کشور مستقل رفتار نمی‌کند، ولی به آن تسلیحات با فناوری پیشرفته می‌فروشد و، گهگاه، یک سیاستمدار بلندپایه در سفری که بسیار شبیه به یک سفر رسمی به نظر می‌رسد از آن بازدید می‌کند.

واضح است که فروپاشیدن این نمایش ضعیف که برای تضمین ادامه وضعیت موجود طراحی شده است، کار چندانی نمی‌برد.

خطر برای جهان این است که در پکن کسانی هستند که دوست دارند این نمایش از هم پاشیده شود.

دهه‌ها است که رسانه‌های تحت کنترل حزب کمونیست چین لفاظی‌های مشابهی را در مورد تایوان مطرح می‌کردند، اما فکر جنگ برای بازپس‌گیری آن هرگز نزدیک‌تر از این احساس نشده است.

اکنون اینطور نیست.

در میان اکثر افرادی که با آنها صحبت می‌کنید این باور وجود دارد که رئیس‌جمهور شی می‌خواهد تایوان را در دوران ریاست جمهوری‌اش تصاحب کند، بنابراین خود را - به عنوان رهبری که سرزمین مادری را متحد کرده است - جاودانه کند.

او پیش از این با موفقیت هنگ کنگ را بسیار زودتر از موعد مقرر مهار کرده است؛ این شهر بیش از پیش برای چین دردسرساز شده بود.

اینکه شی تا چند ماه دیگر وارد سومین دوره تاریخی ریاست‌جمهوری می‌شود، در واقع فشار را تا حدودی کاهش می‌دهد.

اکنون که او می‌تواند تا زمانی که دوست دارد در سمت خود باقی بماند - بر خلاف رهبران قبلی از زمان مائوتسه تونگ که به دو دوره محدود شده بودند - لازم نیست برای حمله به این جزیره عجله کند.

اما هر روز یک قدم به آن حمله نزدیکتر و یک قدم از صلح دورتر می‌شویم.

برخی از تبلیغات چین که برای تقویت حمایت مردمی از راه حل نظامی طراحی شده است، نشان می‌دهد که آن نوع ساده‌لوحی مسلط در دوران پيش از جنگ جهانی اول که اینجا وجود دارد در عمل چه لوازمی خواهد داشت.

حتی با توجه به پوشش به شدت سانسور شده درگیری اوکراین، دیدن این تهاجم مطمئناً باعث درنگ مردم چین در هنگام فکر کردن به درگیر شدن کشورشان در کشمکش‌های خونین می‌شود.

اما ملی‌گرایی ابزار قدرتمندی است و خیال‌پردازی وهم‌آلود به راحتی می‌تواند ریشه بدواند.

اگر پکن حتی با نیروی عظیم ارتش آزادی‌بخش خلق به تايوان حمله کند، باید در گستره یک تنگه خطرناک در مقیاسی کلان روی زمین فرود بیاید - و سپس با یک دشمن سرسخت و متعهد روبرو شود که برای یک زندگی آزاد می‌جنگد، که بسیار مهمتر از توجیه میهن‌پرستانه‌ای است که شعار ارتش مهاجم است.

چنین جنگی می‌تواند طولانی باشد، چین را برای مدت طولانی به کشوری مطرود تبدیل کند و اقتصاد چین را نابود کند. حتی اگر ارتش آزادی‌بخش خلق پیروز شود، منجر به اشغال جزیره‌ای بزرگ می‌شود که میلیون‌ها نفر جمعیت دارند و احتمالاً از سلطه پکن ناراضی هستند.

این فاجعه‌بار خواهد بود و ذهن‌های زیرک در پایتخت چین آن را می‌دانند.

خبرهای بیشتر را در کانال تلگرام بی‌‌بی‌سی فارسی دنبال کنید