ربودن و قتل یک زن که کارزار بهبود امنیت زنان در کویت را شدت بخشید

"ما به شما گفتیم که او را خواهد کشت و او هم خواهرم را کشت! .. دولت کجاست؟" این فریاد اندوه "دانه اکبر" پس از شنیدن خبر مرگ خواهرش فرح است.

فیلم این لحظه‌ موجی از خشم را در سراسر کویت به راه انداخت.

هفته گذشته "فرح اکبر" با وجود درخواست خانواده‌‍‌اش برای محافظت از او در برابر آزار و اذیت مردی که مزاحمش بود در کویت کشته شد.

گفته می‌شود آن مرد او را در برابر چشم دختر و خواهرزاده‌اش ربود.

در بیانیه وزارت کشور آمده است که مردی فرح اکبر را از اتومبیلش بیرون کشید و با خود به محل نامعلومی برد و بعد او را در مقابل بیمارستان رها کرد و فرح اکبر همانجا جان داد.

وزارت کشور گفت این مرد کمی بعد دستگیر شد و اعتراف کرد که به سینه فرح اکبر دشنه زده است.

وی به قتل درجه یک متهم شده که در کویت مجازات اعدام دارد.

خانواده فرح به رسانه‌های محلی گفتند که این مرد را نمی‌شناسند اما قبلا مزاحمت او را به پلیس گزارش کرده بودند.

راهی طولانی در پیش است

این حادثه به درخواست فزاینده برای محافظت بیشتر از زنان در برابر خشونت و آزار و اذیت در کویت منجر شده است. اوایل سال جاری، کارزاری در رسانه‌های اجتماعی با عنوان "لن اسکت" (سکوت نمی‌کنم) راه افتاد که هدف آن جلب توجه به موضوع آزار و اذیت زنان بود.

در سال‌های اخیر طبق گزارش‌ها زن‌های زیادی به دست اعضای خانواده به قتل رسیده‌اند از این رو این کارزار بر لزوم قوانین جدید و تغییرات اجتماعی برای امنیت زنان تأکید می‌کند.

قانون خشونت خانگی که سپتامبر گذشته تصویب شد گامی مثبت در این راه تلقی می‌شود. این برنامه شامل اقداماتی مثل ایجاد سرپناه برای زنان به منظور جلوگیری از تماس مزاحمان و آزاردهندگان با قربانیان است، با این حال تعدد موارد نشان می‌دهد راهی طولانی در پیش است.

پس از قتل فرح اکبر، چند زن و مرد در اعتراض در میدان اراده جمع شدند. ساختمان سفید و بزرگ مجلس شورای کویت در این میدان است. انتخابات نمایندگان مجلس دسامبر گذشته برگزار شد و همه نمایندگان مرد هستند.

این همانجایی است که فاطمه عجمی تا قبل از اینکه برادرش او را به قتل برساند به عنوان نگهبان کار می‌کرد.

جزئیات کمی از زمینه قتل این زن جوان مشخص شده است؛ وقتی اعضای خانواده زنی را به قتل می‌رسانند اغلب چنین است.

مردانی هم که یکی از بستگان زن خود را به اتهام زنای محصنه بکشند معمولا محکومیت سبک‌تری می‌گیرند. این محکومیت براساس ماده‌ای در قانون جزایی کویت است که علیرغم سال‌ها تلاش فعالان حقوق زنان برای لغو آن، همچنان به قوت خود باقی است.

صداهای ناشنیده

صداهایی که تا همین اواخر کمتر درباره حقوق زنان شنیده می‌شد حالا در فضای مجازی فرصت ابراز یافته‌اند، بخصوص محافظتی که ناشناس ماندن در شبکه‌های اجتماعی فراهم می‌کند جرات بیشتری به این صداها داده است.

گروهی از زنان قبایل محافظه‌کار بادیه‌نشین که اکثریت جمعیت را تشکیل می‌دهند اداره امور فمینیست‌های کویت را در دست دارند. اعضای این گروه تصمیم گرفتند ناشناس بمانند اما با پیام شخصی حاضر شدند با بی‌بی‌سی گفتگو کنند.

آنها سال گذشته نشست‌های آنلاین را آغاز کردند و می‌گویند گروهی فمینیست‌ از اقشار مختلف هستند که نگران وضعیت همه زنان در کویت‌اند؛ از جمله زنان گروه‌های آسیب پذیرتر مانند زنان بادیه‌نشین بدون شهروندی کویت، خدمتکاران خانگی خارجی و زنان ترا‌جنس.

وقتی صحبت از محافظت بهتر از زنان در برابر آزار و اذیت و خشونت می‌شود، آن‌ها در مورد لزوم تدوین قوانینی بهتر هم‌عقیده‌اند. آنها می‌گویند جدی گرفتن گزارش‌های تهدید و آزار مشکلی برای تمام زنان کویتی است اما زنان قبایل کمتر از همه حمایت می‌شوند و شکایت‌هایشان صرفا مسئله خانوادگی تلقی می‌شود.

یکی از اعضای گروه گفت: "مشکل زن بادیه‌نشین کویتی از داخل خانواده آغاز می‌شود زیرا محیط قبیله مثل دولتی است در دل دولت."

"زن بادیه‌نشین از این دولت تبعیت می‌کند که قوانینش را خانواده و کل محیط زندگی بر او تحمیل می‌کند."

موانع بیشتر برای زنان بادیه‌نشین

هدیل شمری فعال حقوق زنان یکی از صد هزار بادیه‌نشین فاقد شهروندی کویت است. او می‌گوبد زنانی مثل او برای گرفتن کمک با موانع بیشتری روبرو هستند مثلا کسانی که اوراق رسمی هویت ندارند نمی‌توانند آزار و اذیت را گزارش کنند.

هدیل می‌گوید این زنان به تحصیل و اشتغال قانونی دسترسی ندارند و برای ایستادن روی پای خود در صورتی که بخواهند خود را از رابطه‌ای خشن و سرکوبگر نجات دهند، امکاناتشان بسیار محدود است: "ما در رنج همه زنان سهیم هستیم ... اما زن بادیه‌نشین از موضع فرودست خود هم رنج می‌کشد".

امنیه اشرف حقوقدان و فعال زنان می‌گوید که اگرچه شخصا تهدید و ارعاب را تجربه نکرده اما به دلیل کارش از خطراتی که زنان را در جامعه تهدید می‌کنند آگاه است:

"اینکه من، دوستان زن و خانواده‌ام در امنیت زندگی می‌کنیم بدان معنا نیست که همه زنان در امنیت هستند. پرونده فرح با آزار و اذیت آغاز و به قتل ختم شد. نتیجه‌ای که می‌گیریم اینکه زنان امنیت ندارند".