اولین قطار مسافربری کره جنوبی وارد کره شمالی شد

نخستین قطار مسافربری کره جنوبی وارد کره شمالی شده و وزیر خارجه کره شمالی برای آشنایی با نحوه توسعه اقتصادی ویتنام به آن کشور سفر کرده است.

روز جمعه، ۹ آذر (۳۰ نوامبر)، یک قطار مسافربری کره جنوبی حامل تعدادی از مقامات، مهندسان و کارشناسان خط آهن این کشور با عبور از مرز دو کره وارد کره شمالی شد. ورود این قطار بخشی از توافق‌های به دست آمده بین رهبران دو کره برای بهبود روابط و ارتقاء سطح همکاری دوجانبه است.

هدف از سفر سرنشینان این قطار بررسی امکانات تدارکاتی و فنی برقراری ارتباط مرتب ریلی بین دو کشور و رفت و آمد قطار بین آنهاست.

تصاویر منتشر شده از این رویداد قطاری را به رنگ آبی - به نشانه صلح - نشان می‌دهد که بر آن جمله "اسب آهنین اینک راهی عصر صلح و رفاه است" نقش بسته است. قطار از ایستگاه دوراسان درکره جنوبی، که نزدیک‌ترین ایستگاه خط آهن به مرز دو کره است، به سوی شمال حرکت کرد.

وزیر ترابری کره جنوبی گفته است که حرکت این قطار "علامت آغاز افزایش رفاه در هر دو کره از طریق ارتباط مجدد خطوط آهن آنهاست." این قطار علاوه بر بیست و چهار سرنشین آن حامل پنجاه و پنج تن سوخت برای نیروگاه‌های برق کره شمالی به عنوان هدیه و نشانه حسن نیت جنوب است.

+ کره شمالی یک 'موشک تاکتیکی فوق مدرن' را آزمایش کرد

+ دیدار رهبران دو کره در پیونگ‌یانگ؛ گره‌گشایی از مذاکرات هسته‌ای با آمریکا

+ خط مستقیم تلفن میان رهبران کره شمالی و کره جنوبی برقرار شد

+ کیم جونگ اون: کره شمالی به غیراتمی شدن شبه جزیره کره متعهد است

این قطار با حرکت در شماری از مسیرهای خط آهن کره شمالی به بررسی امکان رفت و آمد قطار بین دو کره و حرکت آنها در داخل خاک دو کشور می‌پردازد. در طول این ماموریت، کارشناسان و مهندسان کره شمالی به همکاران خود از کره جنوبی می‌پیوندند و با این قطار مسیرهای مورد نظر را بررسی خواهند کرد. به منظور رفاه سرنشینان، این قطار دارای کوپه‌های خواب و سایر امکانات مورد نیاز مسافران است.

تا قبل از جدایی دو کره در سال ۱۹۴۸، بین این دوبخش از شبه‌جزیره کره از دو مسیر در شرق و غرب ارتباط کامل ریلی وجود داشت اما با تجزیه کره به دو کشور و به خصوص پس از جنگ کره و تیرگی روابط، این ارتباط معمولا قطع بوده است.

تنها در سال ۲۰۰۷، دو طرف به نشانه بهبود روابط با حرکت چند قطار باری حامل کمک‌های کره جنوبی برای کره شمالی و قطعات و تجهیزات جهت استفاده در منطقه صنعتی کائسونگ موافقت کردند. این ارتباط ریلی برای حدود یک سال ادامه داشتد و بعدا قطع شد. منطقه صنعتی کائسونگ، که امکان سرمایه گذاری شرکت‌های کره جنوبی و استخدام کارگران کره شمالی را ایجاد کرده بود، در اوج تنش بین کره شمالی با کره جنوبی و ایالات متحده به خواست کره شمالی تعطیل شد.

اجرای توافقنامه ارتباط ریلی اخیر که در ملاقات مون جائه-این، رئیس جمهوری کره جنوبی، و کیم جونگ-اون، رهبر کره شمالی به دست آمد تا کنون به تاخیر افتاده بود. دلیل آن بررسی این موضوع بود که آیا برقراری ارتباط ریلی و ارسال محموله سوخت اهدایی کره جنوبی به کره شمالی ناقض تحریم‌های شورای امنیت سازمان ملل هست یا نه.

شورای امنیت به خاطر برنامه‌های موشکی و هسته‌ای کره شمالی یک رشته تحریم‌های بین‌المللی را علیه این کشور به اجرا گذاشته که هنوز پابرجاست. علاوه بر این، ایالات متحده نیز تحریم‌های یکجانبه‌ای را علیه کره شمالی وضع کرده و با وجود ارتباط بین رهبران دو کشور، گفته است که تا حصول اطمینان از حرکت موثر کره شمالی به سوی برچیدن برنامه اتمی خود این تحریم‌ها برجای خواهد ماند.

بررسی الگوی توسعه اقتصادی

در خبری دیگر در مورد کره شمالی، ری یونگ-هو، وزیر امور خارجه این کشور روز جمعه برای سفری رسمی وارد ویتنام شد. هدف از این سفر "توسعه روابط دو کشور" توصیف شده اما گفته می‌شود که منظور اصلی، آشنایی کره شمالی با برنامه‌های توسعه ویتنام است که باعث شده تا این کشور با وجود حکومت کمونیستی به یکی از بالاترین نرخ‌های رشد اقتصادی در منطقه دست یابد.

ویتنام که برای سال‌ها سیاست خصومت با غرب و انزوای سیاسی را دنبال کرده بود، در سال‌های اخیر در رویکرد خارجی خود تغییراتی اساسی داده و به خصوص با فراهم کردن شرایط مساعد، مشوق سرمایه‌گذاری خارجی از جمله توسط شرکت‌های آمریکایی شده است.

در دهه‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۰، کشورهای غربی و به خصوص ایالات متحده به عنوان حامی کشور ویتنام جنوبی در برابر نفوذ کمونیسم، وارد جنگی طولانی علیه ویتنام شمالی و نیروهای وابسته به آن شدند که تلفات و خسارات سنگینی را به کره شمالی وارد کرد و همچنین با تلفات انسانی زیاد برای آمریکا و ویتنام جنوبی همراه بود.

جنگ ویتنام در سال ۱۹۷۵ با خروج ایالات متحده از ویتنام جنوبی خاتمه یافت و نیروهای ویتنام شمالی توانستند بخش جنوبی ویتنام را اشغال کرده و یک کشور واحد تحت نظام کمونیستی ایجاد کنند. با وجود پیروزی در این جنگ، ویتنام شمالی با عقب ماندگی اقتصادی دست به گریبان بود و به خصوص با فروپاشی اتحاد شوروی و تغییر نظام حکومتی در بسیاری از کشورهای کمونیستی سابق، با انزوای جهانی نیز مواجه شد.

در سال‌های اخیر، حکومت ویتنام با تغییر در سیاست خارجی خود، توانسته است به یکی از قطب‌های جذب سرمایه در منطقه تبدیل شود هر چند در مقایسه با الگوی چینی، مردم این کشور با محدودیت‌های اجتماعی و سیاسی بیشتری مواجه هستند.

گفته می‌شود که رهبر کره شمالی نیز پس از تحکیم قدرت خود، در صدد برآمده با بهبود وجهه جهانی این کشور و حل مناقشات قدیمی با کره جنوبی و ایالات متحده، شرایط اقتصادی مردم کره شمالی رابهبود بخشد. از زمان جدایی دو کره و به خصوص پس از جنگ کره در دهه ۱۹۵۰، حکومت کره شمالی با این شعار که دشمن خارجی در صدد اشغال خاک این کشور است شرایط ویژه‌ای را در این کشور ایجاد کرد که یکی از نتایج آن، وابستگی اقتصادی به خارج و عقب ماندگی اقتصادی در داخل بوده است در حالیکه کره جنوبی، به خصوص پس از استقرار دموکراسی در این کشور در اواسط دهه ۱۹۸۰، اینک به یک قدرت عمده و تاثیرگذار اقتصادی و صنعتی جهان تبدیل شده است.

رهبران کره شمالی همواره این شعار را ترویج کرده‌اند که حکومت آنان تنها حکومت مستقل در جهان است و به همین دلیل هدف خصومت سایر کشورها به خصوص ایالات متحده قرار دارد. بر ای اساس، لازم بوده است این کشور آمادگی جنگی خود را همواره حفظ کند. در ساختار حکومتی کره شمالی که از آن به عنوان یکی از سرکوبگرترین نظام های دیکتاتوری باقیمانده در جهان نام برده می‌شود، رهبری نقش محوری دارد و از تمامی نهادهای حکومتی و مردم انتظار می‌رود که از رهبر تبعیت کنند.

در این کشور، نظامیان نقشی مهم در تمامی جنبه های سیاسی، اقتصادی و فرهنگی دارند و از سهم عمده‌ای در منافع و امکانات اقتصادی از جمله برای اجرای طرح‌های مورد نظرشان برخوردارند. توسعه توان موشکی و هسته‌ای از جمله طرح‌های نظامی این کشور بوده که علاوه بر صرف منابع اقتصادی هنگفت، باعث انزوای این کشور در جهان شده است.

اگرچه شعار حکومت این کشور همواره "استقلال و خودکفایی اقتصادی" بوده اما به گفته کارشناسان، کره شمالی در گذشته با اتکا به حمایت و کمک اتحاد شوروی به حیات اقتصادی خود ادامه می‌داد و از زمان فروپاشی شوروی، با دشواری‌های اقتصادی عمیق مواجه و برای ادامه حیات به کمک‌های خارجی وابسته بوده است. گفته می‌شود که رهبری جدید کره شمالی در صدد تغییر این وضعیت و بهبود شرایط اقتصادی مردم است و هدف اصلی از برنامه بهبود روابط سیاسی با کره جنوبی و آمریکا ایجاد زمینه مساعد برای پیشرفت اقتصادی است.