بحران روهینگیا؛ سوچی 'آخرین فرصت را برای اقدام دارد'

آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد گفته است که آنگ سان سوچی، که عملا رهبر دولت میانمار (برمه) است، "آخرین فرصت" را دارد تا از عملیات ارتش این کشور علیه مسلمانان روهینگیا که باعث شده است هزاران نفر از آنان از این کشور فرار کنند، جلوگیری کند.

آقای گوترش به بی بی سی گفته است که اگر خانم سوچی اقدامی نکتد، یک "تراژدی کاملا وحشتناک" اتفاق خواهد افتاد.

او گفت که خانم سوچی در سخنرانی عمومی روز سه‌شنبه خود می‌تواند روند وقایع را تغییر دهد. آقای گوترش گفت که فشار ارتش میانمار که قدرت واقعی را در این "دموکراسی ناقص" در دست دارد آشکار است، اما او انتظار دارد خانم سوچی برای مهار این فشار تلاش کند.

سازمان ملل متحد گفته است که اقدام ارتش میانمار می‌تواند "پاکسازی قومی" تلقی شود.

سازمان عفو بین‌الملل با انتشار تصاویر ماهواره‌ای از به آتش کشیدن روستاهای مسلمانان روهینگیا توسط نیروهای امنیتی میانمار خبر داد و گفت که این تصاویر از تلاش سازمان یافته برای بیرون راندن مسلمانان به خارج از میانمار حکایت دارد.

عفو بین‌الملل می‌گوید که تصاویر قبل و بعد از روستاهای روهینگیا در ایالت راخین (غرب میانمار) به وضوح از "پاکسازی قومی" در این منطقه حکایت دارد.

تیرانا حسن، مدیر مرکز بحران این سازمان حقوق بشری، می‌گوید: "شواهد غیرقابل انکارند - نیروهای امنیتی میانمار شمال ایالت راخین را به آتش کشیده اند با این هدف که روهینگیایی‌ها را به بیرون از میانمار برانند. شک نکنید، این یک پاکسازی قومی است."

در صورت اثبات اتهام‌هایی چون "نسل کشی یا پاکسازی قومی" سازمان ملل متحد موظف خواهد بود با مداخله فوری نظامی و گسیل کردن صلح‌بانان خود در جهت توقف آن اقدام کند، برای همین هم به نظر برخی نهادهای حقوق بشری، جامعه جهانی هنوز در نشان دادن واکنش نسبت به آنچه در میانمار می گذرد "دست به عصا" حرکت می‌کند.

ارتش میانمار مدعی است که با شورشیان می‌جنگد و با غیرنظامیان طرف نیست.

حدود ۳۸۹ هزار نفر از مسلمانان روهینگیا که همواره در میانمار به عنوان "مهاجران غیرقانونی" از آنها یاد شده و گزارش‌های متعددی از سخت‌گیری دولت این کشور بر آنها منتشر شده است، در چند هفته گذشته و پس از شروع درگیری‌ها میان نیروهای دولتی و شورشیان مسلح، آواره شده‌اند و بخش مهمی از آنها به بنگلادش گریخته‌اند.

مسلمانان روهینگیا چندین دهه است که در میانمار (برمه) زندگی می‌کنند اما دولت مرکزی هیچ گاه به آنها حق شهروندی اعطاء نکرده است.