مزدک ایرانی روزنامه نگار ورزشی

	صمد نیکخواه بهرامی کاپیتان تیم ملی ایران هرچند در المپیک با آمریکا هم گروه نشد، اما در سفر به یوتا مزه رویارویی با جوانان آمریکایی را چشید

در هفته های پیش از المپیک در خیالان های ایران سفر تیم ملی بسکتبال به آمریکا آنقدر پر خبر و پر سرو صدا بود که انگار راهیابی به المپیک بعد از سال 60 سال فراموش شده است.

ماجرا آنقدر هم پیچیده نیست؛ بعد از سفر تیم پینگ پنگ ایران به آمریکا، مسئولان ورزش در اقدامی دیگر در راستای دیپلماسی ورزش، تیم ملی بسکتبال را رهسپار آمریکا کردند.

تجربه این دیپلماسی در موارد مشابه بی تاثیر و نا کار آمد نبود، بلکه بسیاری از تنش های سیاسی را برطرف ساخته است؛ نظیر تبادل تیم های ورزشی دو کره.

سفر تیم ملی بسکتبال به امریکا بهانه خوبی بود تا بسیاری از تحلیل گران سیاسی از نقاط مختلف به بررسی آن بپردازند.

برای آنها این مسئله از آن جهت جالب توجه است که علی رغم تنش های بسیار بین ایران و وزارت کشور آمریکا اعلام شد آمریکایی ها از بسکتبالیست های ایرانی برای حضور در مسابقات مردمی موسوم به People To People Exchange دعوت کرده اند.

این دعوت در حالی صورت گرفت که ایران بر سر فناوری هسته ای خود با غرب به ویژه دولت آمریکا اختلاف دارد، به موازات آن، مسئله فلسطین و جنگ اسرائیل با حزب الله لبنان، که دولت ایرای و آمریکا به کرات دخالت یکدیگر در آن را مورد انتقاد قرار داده اند، نیز بر تنش های سیاسی دو کشور می افزاید.

سفر بی صدا، استقبال گرم

چند روز قبل از آنکه مسئولان ورزش ایران از سفر تیم ملی به آمریکا سخن به میان آورند، پایگاه خبری MSNBC به نقل از مسئولان برگزاری مسابقات و برایان مک این تایر نایب رئیس روابط عمومی بسکتبال آمریکا به تجزیه و تحلیل سفر تیم ایران به آمریکا پرداخت.

به رغم آنکه تعدادی از رسانه ها این خبر را از پایگاه مذکور در روزنامه های ایران درج کردند اما مسئولان ورزش و بسکتبال تا عزیمت تیم حرفی نزدند و با حضور در آمریکا مشخص شد که تیم ملی به یوتا در ایالات متحده آمریکا رفته است.

در ابتدا گمان می رفت استقبال خوبی از تیم ایران نشود اما مقامات بسکتبال آمریکا از مسئولان تیم یوتا جاز خواستند از اهمیت بالای روابط ورزش، براین باز سازی روابط ایران و آمریکا استفاده کنند.

با این پیام همه چیز تغییر کرد و ایرانی های مقیم یوتا و حتی آمریکایی ها از تیم ملی ایران استقبال وسیعی به عمل آوردند.

روزانه کودکان و نونهالان اهل یوتا از تمرین تیم ملی بسکتبال دیدن می کردند و ساعتی هم به تمرین کردن با ملی پوشان بسکتبال و هم صحبتی با آنان اختصاص داده می شد.

در آخرین روز حضور تیم ملی و در پایان بازی با یوتا نیز پیراهن شماره 8 که نام مرحوم آیدین نیکخواه بهرامی بر آن نوشته شده بود از طرف مدیر باشگاه به مادر این بازیکن فقید اهدا شد.

با این حال تیم ملی بسکتبال در فضای تبلیغاتی مسابقات، از اهداف فنی خود دست نکشید.

حضور در مهد بسکتبال جهان

تیم ملی دوبار با تیم منتخب ستاره های لیگ دوم آمریکا بازی کرد و یک بازی با دالاس و یک بازی مقابل یوتا پرونده حضور در آمریکا را بست.

	رایکو تورومن، مربی صرب تیم ملی ایران به هدف خود برای انجام بازی های متعدد تدارکاتی رسید

کاپیتان تیم ایران بازی های تدارکاتی را سودمند می شمارد اما با وجود برگزاری بازی های قابل توجه تدارکاتی شانس ایران را برای پیروزی برار حریفان بسیار اندک می داند.

دیدارهای تدارکاتی به ویژه در آمریکا ارزش زیاد دارد اما نباید فراموش کرد تیم ملی ایران بعد از 35 سال به این کشور رفته است آن هم در فضایی کاملا متفاوت.

تدارکات گسترده تیم ملی بسکتبال ایران

بسیاری در ایران معتقدند این مسافرت ها تیم ملی بسکتبال را در المپیک چین بی رمق میکند.

مسئله آسیب دیدگی ها هم هست که در یکی از سفرها باعث خارج شدن موقت مهدی کامرانی، گارد راس اول تیم ملی، از ترکیب تیم شد و چشم انداز حضور این بازیکن در المپیک را تیره ساخت.

رایکو ترومن، مربی تیم که پیش از اولین سفر تدارکاتی پیشنهاد 25 بازی را داده بود به هدفش رسیده است.

سر مربی صرب تیم ملی بسکتبال آماده سازی تیمی را انجام داده تا تیمش از پیش بازنده نباشد گرچه تحقق این مهم تحت هر شرایطی و با تجربیات کم ایران از شرکت در رویدادهای مهم بسکتبال جهان دشوار است.

	غیبت مرحوم آیدین نیکخواه بهرامی فشار بیشتری بر دوش حامد مدادی خواهد نهاد

به غیر از قهرمانی در تورنمنت ایتالیا که با تیم های زیر 21 سال ایتالیا و کرواسی مسابقه برگزار شد و رویارویی با صربستان در "دایموند بال" در تمامی بازی ها شکست عاید تیم ایران شد.

هر چند بازی با بزرگان بسکتبال اعتماد به نفس بالایی در بین بازیکنان ما ایجاد می کند اما عادت به باختن از خطرات احتمالی آینده است.

راه طولانی بسکتبال

متاسفانه به غیر از اعضای تیم و کادر فنی افراد بسیار اندکی در داخل ایران موفق به دیدن بازی های تیم ملی شده اند.

اگر چه هزینه تمام سفرهای ایران به خارج بدون در برداشتن باز مالی انجام گرفت اما ارایه نمایش توانمندی تیم ایران در کشورمان می توانست شناخت خوبی را از موفقیعت کنونی بسکتبال مان به مردم بدهد؛ مردمی که امروز راجع به تیم ملی مثل دو ماه پیش فکر نمی کنند بلکه انتظارات و مطالباتشان به واسطه حضور تیم ملی بسکتبال در سفرهای متعدد تدارکاتی، دو برابر شده است.

آنها با حضور تیم ملی در المپیک ضعف های پایه ای و ساختاری ورزش و بسکتبال را فراموش کرده اند.

نداشتن امکانات و تجهیزات کافی و استاندارد در ایران آینده بسکتبال را تهدید می کند.

شاید پرداختن بیش از حد به ابعاد تبلیغاتی حضور در المپیک یا سفر به آمریکا، بسکتبال را به ورطه نابودی بکشد و حرکت بسوی جهانی شدن و المپیکی ماندن را در همین نقطه متوقف کند، در حالیکه تیم ملی بسکتبال برای زنده نگه داشتن این ورزش و حضور در رقابت های جهانی ترکیه در سال 2010 همچنین المپیک 2012 راهی طولانی در پیش دارد.

راهی بسیار طولانی تر از سفر تبلیغاتی به آمریکا.