مهیار جاوید روزنامه نگار مستقل

	روزنامه خبر ورزشی در روز ششم فروردین، پیش از مسابقه تیم فوتبال ایران مقابل کویت خبر توقف انتشار خود را اعلام کرد

پرمخاطب ترين و تاثيرگذارترين. اين توصيفاتى است كه تنها مى‌شد براى روزنامه خبر ورزشى به كار برد كه از روز شنبه هفدهم فروردين دچار يك تعطيلى خودخواسته شده است.

روزنامه اى كه در طول سيزده سال انتشار بى وقفه خود توانسته بود به جايگاهى ممتاز و يگانه در ميان مطبوعات ورزشى برسد كه بدون شك هيچ نشريه‌اى پيش از آن نرسيده و بعيد است در آينده نزديك برسد.

جايگاهى كه معتقدان پرشمار اين نشريه معتقدند نه به دليل كيفيت برتر كه به دليل ادبيات ساده پسندى حاصل شده كه به شدت رضايت روزنامه‌خوان‌هاى ورزشى را جلب كرده بود.

آغاز

روزنامه خبر ورزشى در سال ۱۳۷۴ و در موقعيتى آغاز به انتشار كرد كه پيش از آن ابرار ورزشى به عنوان تنها روزنامه ورزشى چند سالى بود كه مخاطبان پرشمارى را به خود جلب كرده بود.

اما اگر ابرار ورزشى با رويكردى تحليلى تر به ورزش مى‌پرداخت، خبرورزشى بنا را بر پوشش اخبار و حاشيه‌هاى ورزش و به ويژه فوتبال گذاشت و توانست به سرعت جاى خود را روى پیشخوان روزنامه فروشی ها باز كند.

رسيدن تيم ملى فوتبال ايران به جام جهانى ۱۹۹۸ و جنجال‌هايى كه در اردوى ايران در فرانسه روى مى‌داد فرصت مغتنمى بود كه دست اندركاران روزنامه خبرورزشى به خوبى از آن استفاده كردند و توانستند اين روزنامه را به رسانه‌اى پرمخاطب تبديل كنند.

تيراژ اين روزنامه ، اگرچه به روال معمول در ايران هميشه ناگفته ماند و با توجه به مناسبت‌هاى ورزشى و اجتماعى كم يا زياد شد اما در تمام سال‌هاى گذشته چنان بود كه حتى بسيارى از روزنامه هاى سياسى و عمومى نيز به آن غبطه بخورند.

پر تیراژ، پرنفوذ

روزنامه خبر ورزشى اگرچه در ساليان اخير در سردبيرى و تحريريه تغييرات بسيارى را تجربه كرد اما هيچگاه عنوان پرتيراژترين نشريه ورزشى ايران را از دست نداد و فاصله چشمگيرش با رقبا را در اين حوزه حفظ كرد.

برترى و حضور چشمگير، اين امكان را براى روزنامه فراهم كرد تا در يك دهه اخير همواره به شكل يك نهاد تاثيرگذار در ورزش ايران عمل كند؛ اهرم فشارى كه غالبا مقاومت در برابر مواضع و تيترهاى آتشين آن براى مسوولان ورزش ايران غيرممكن بود.

اين وضعيت باعث شده بود تا اكثريت مديران ورزش كشور به دنبال تعامل با اين روزنامه پرزور ورزشى باشند و به هر شكل ممكن در جلب رضايت آن تلاش كنند.

از چالش‌برانگيزترين سوژه‌هاى خبرورزشى در طول دوران انتشار، مخالفت با مربيان خارجى فوتبال، انتقادهای پايان ناپذير از محسن صفايى فراهانى در رياست فدراسيون فوتبال و مخالفت با نشستن چيرو بلاژويچ روى نيمكت تيم ملى فوتبال در مقدماتى جام جهانى ۲۰۰۲ بود؛ اگرچه سياست انتقادى روزنامه بدين شكل در سال‌هاى بعد ادامه نيافت و خبرورزشى معمولا از حاميان مسوولان ورزش به خصوص مديران سازمان تربيت بدنى محسوب مى‌شد.

منتقدان: "سطحی است"

منتقدان شيوه خبرورزشى در مورد اين روزنامه مى‌گويند نگاه سطحى و جنجالى اين روزنامه به جريانات ورزش و تحليل‌ها و مواضعى كه بيشتر از مناسبات و روابط افراد نشات مى‌گرفت تا مصالح عالى و ملى، شرايطى فراهم كرده بود كه اين روزنامه با خوانندگان بسيار و برد زيادش نتواند تاثيرى بر پيشرفت ورزش و رشد ساختارهاى آن داشته باشد؛ انتقادهايى كه به نظر مى‌رسد از دلايل تعطيلى نشريه بوده است.

	روزنامه صبح ورزش چند شماره ای را با کادر خبر ورزشی و ظاهری شبیه به این روزنامه منتشر کرد تا به حکم هیئت نظارت بر مطبوعات انتشار آن ممنوع شد

اين نكته ايست كه حجت‌الله جيرودى مدير اجرايى و قائم مقام مدير مسئول نشريه نيز به آن اشاره مى‌كند.

هرچند عده‌اى ديگر از اختلافات داخلى، و پرونده شكاياتى كه از نشريه شده است به عنوان عوامل تعطيلى ياد مى‌كنند.

این اختلافات منجر به شكايت از انتشار روزنامه صبح ورزش و تعطيلى اين روزنامه شد؛ روزنامه‌اى كه با شكلى كاملا مشابه با خبرورزشى و با همان تحريريه قصد داشت جايگزين اين روزنامه شود اما تنها سه روز فرصت انتشار يافت.

شروع دوباره؟

اخبار حاكى از آن بود كه روزنامه خبرورزشى در آينده‌اى نزديك با استفاده از اعضاى قديمى كادر تحريريه و گرافيك، تقريبا دست نخورده به كيوسك‌هاى مطبوعاتى باز خواهد گشت.

واحدى‌پور صاحب امتيازنشريه گفته بود: "با آقاى ناصر احمدپور اولين سردبير روزنامه به توافق رسيديم كه مجددا نشريه را منتشر كنيم. شرط كار هم اين است كه اصول حرفه‌اى رعايت شود و ديگر به خاطر مسائل كم اهميت و ناشيگرى، با شكايت اهالى ورزش مواجه نشويم. در عين حال قصد انتشار خبر ورزشى در اروپا و امارات متحده عربى به زبان‌هاى انگليسى و عربى را هم داريم تا يك نشريه واقعا بين المللى باشيم."

این اظهارات احتمال بازگشت روزنامه خبرورزشى با همان سبك و سياق را افزایش می دهد؛ روزنامه‌اى كه درغيبتش جاى خالى يك روزنامه ورزشى كه هرروز صبح ورزش ايران را تكان دهد احساس شد.