افشین امیرزاده

	تیم ایران به رده هفتم جهان سقوط کرده است

برد و باخت در ورزش عادی است و به قول معروف بازی اشکنک دارد. البته این چنین اتفاقی که ناگهان تیمی از نایب قهرمانی پنج پله سقوط کند در کشورهائی که در ورزششان حساب و کتاب هست، کمتر اتفاق می افتد اما در هر صورت دنیا آخر نشده و انشاالله سال دیگر جبران می شود.

اما آنچه که از نظر من جالب بود این بود که، برخلاف مسوولان فوتبال که در مسابقات قهرمانی آسیا خرابکاری کردند و دو قورت و نیمه شان هم باقی بود، منصور برزگر مدیر فنی تیم ملی تمام مسوولیت ها را به گردن گرفت و از مردم ایران معذرت خواست.

برعکس دست اندرکاران فوتبال که کار را به جائی رساندند که همدیگر را به خیانت متهم کردند (مثل اینکه در ایران کسی معنی خیانت را نمی داند و نمی فهمد که چه اتهام سنگینی است) در کشتی یک نفر پیدا شد و مرد و مردانه بار سنگین شکست را به دوش گرفت.

آدم های خوش‌ خیالی مثل من هم گفتند که آفرین، پس درست بود که می گفتند کشتی گیران لوطی هستند و از پشت و رو به هم خنجر نمی زنند. اما این خوش خیالی فقط دو روز عمر داشت.

لحظه ای که پای کشتی گیران و مسوولانی که در مسابقات جهانی در باکو شرکت کرده بودند، به فرودگاه تهران رسید، خون و خونریزی شروع شد.

منصور مهدیزاده رئیس کمیته فنی فدراسیون کشتی ضمن تهدید به استعفا گفت در کشتی آزاد ایران تعدد قدرت وجود دارد و علیرضا حیدری سرمربی تیم ملی استقلال عمل ندارد.

به زبان ساده آقای مهدیزاده از منصور برزگر انتقاد می کند و می گوید که برزگر به حرفش گوش نمی کند. بعد ابراهیم جوادی - که تا بحال فکر می کردیم عضو کمیته فنی است اما حالا می گوید قید حضور در این کمیته را زده است - گفت که کافی نیست که برزگر تقصیرها را به عهده بگیرد، باید پاسخگوی مردم باشد. ما که فرقش را نفهمیدیم.

اینطور به نظر می آید که این آقایان تابحال خواب بودند و خبر نداشتند که در فدراسیون کشتی چه می گذرد. فقط صبر کردند اگر نتایج خوب شد، سینه سپر کنند و طلبکار شوند، اما اگر برعکس شد، کسی را که خودش شجاعت داشته و قبول مسوولیت کرده، بکوبند. البته و صد البته که احتمالا برزگر مقصر هم بوده اما دیگران هم نمی توانند از خودشان سلب مسوولیت کنند.

از همه جالبتر حرف های عارف ربطی است که به قول خودش هشت سال موفقترین دبیر فدراسیون کشتی بوده.

ایشان می فرمایند که کشتی‌گیران اضافه وزن های زیاد داشته اند و کاهش این اضافه وزن در مدت کوتاه اردو آنها را ضعیف کرده و نتوانسته اند کشتی بگیرند.

یعنی فدراسیونی که آقای ربطی دبیر موفق آن است قهرمانان ملی را به امان خدا رها می کند تا بروند هرچه می توانند چلوکباب و آش رشته و کله پاچه بخورند و مثل توپ شوند و بعد از چند ماه پرخوری و استراحت، طی دو هفته مثل بادکنکی که سوراخش می کنند وزن کم کنند. پس آن برنامه ریزی ها و مدیریت ها که لافش را می زدند چی شد؟ مگر خود ایشان از مسوولان نیست، چطور اجازه داده که چنین وضعی پیش بیاید؟

شک نیست که در فدراسیون کشتی رقابت زیاد است. سرمربی قهرمان پیشین جهان است، مدیر فنی قهرمان پیشین جهان است، رئیس کمیته فنی قهرمان پیشین جهان است، اعضای کمیته فنی قهرمانان پیشین جهانند و قس علیهذا.

در این شرایط و با در نظر گرفتن ناسالم بودن رقابتها در مدیریت ورزش ایران، دور از انتظار نیست که اینها، که در نهایت وظایفشان هم مثل هم است، سر بسر هم بگذارند و با هم نسازند. باز هم در شرایط ورزش ایران دور از انتظار نیست که تا تیمی شکست می خورد عده ای شمشیرها را تیز کنند بلکه رئیس فدراسیون را معلق کنند و کاری هم ندارند که او چقدر کار کرده یا نکرده.

آنچه که در این میان فراموش می شود وضع کشتی و کشتی‌ گیران است. به عوض اینکه حالا که شکست خورده اند دورهم بنشینند و فکری بکنند که بار دیگر شکست نخورند، توی سر هم می زنند که شاید یکی برود و اینها جایش را بگیرند. این وضع همیشه بوده و به نظر می‌ آید که تغییر هم نکند. خدا رحم کند.

این وسط من و امثال من هم فهمیدیم که الکی خوش خیال بودیم و لوطیگری و این حرفها شعر است.