فیل مکنلتی تحلیلگر فوتبال در برلین

	همه چيز برای زیدان آماده بود تا دومين جام جهانی را برای فرانسه به ارمغان آورد اما او در عوض تصميم گرفت با ضربه سر به سينه ماتراتزی مدافع ايتاليايی سايه ای شوم بر شهرت و حرفه خود بيافکند

همه چيز برای او که بهترين بازيگر نسل خود محسوب می شود آماده بود تا دومين جام جهانی را برای فرانسه به ارمغان آورد و اينچنين حرفه خود را به پايان برساند.

با ضربه موفقيت آميز پنالتی و نفوذ فزاينده او بر ايتالياييهای خسته همه چيز برای يک پايان عالی آماده بود.

اما زيدان در عوض تصميم گرفت با ضربه سر به سينه مارکو ماتراتزی مدافع ايتاليايی سايه ای شوم بر شهرت و حرفه خود بيافکند.

ماتراتزی به روی زمين افتاد و برای لحظه ای پريشانی همه را فراگرفت تا اينکه در برابر چشمان ناباور تماشاچيان استاديوم المپيک برلين زيدان کارت قرمز گرفت.

اين برای زيدان و فرانسه يک فاجعه بود.

ايتاليا بازی را در ضربات پنالتی و با نتيجه ۵-۳ برد.

صرفنظر از اينکه ماتراتزی چه گفته و يا چه کرده، واکنش زيدان به هيچ وجه قابل پذيرش و توجيه نبود.

تيم ريموند دومنک بازيگر ديگر خود يعنی پتريک ويرا را بدليل جراحت از دست داده بود.

آنها تحت هيچ شرايطی نمی توانستند اجازه دهند زيدان نيز از دست برود.

فرانسه يک مهره جادويی را از دست داد.

زيدان رهبری بود که می توانست جام جهانی را از آن فرانسه کند.

با اخراج او، فرانسه از بهترين پنالتی زن خود در برابر پنج ايتاليايی بی نقص محروم شد.

زيدان حتی نتوانست همراه با ساير اعضای تيم خود به جايگاه مخصوص برود و در مراسم توديع که می توانست قدری تسلی بخش باشد، شرکت کند.

او با شرمساری از اذهان و اعيان ناپديد شد.

تلويزيونهای بزرگ استاديوم صحنه تکرار حمله زيدان به ماتراتزی را نشان ندادند.

اين باعث شد که بسياری از طرفداران تيم فرانسه گمان کنند که قهرمانشان بی دليل کارت قرمز دريافت کرده است.

اين ننگين ترين پايان ممکن برای قصه پرشکوه زيدان بود.

قرار نبود که يک چهره افسانه ای از عظيم ترين سکوی جهانی اينچنين به ننگ و عار برود و از آنجا رهسپار بازنشستگی شود.