بابک تورانی

در برابر مدير اين تيم اعلام کرده که قصد تشکيل دادن تيمی از ستارگان را نداشته است.

ترکيب اعلام شده، بيش از آنکه تهديدی برای تيمهای ديگر جهان باشد، نشاندهنده تصميم آمريکا برای بازيافتن وجهه از دست داده اش در ورزشی است که خود آنرا ابداع کرده است.

به نظر می رسد نتايج بسيار ضعيف کسب شده در مسابقات مقدماتی قهرمانی جهان، که در تابستان سال ۲۰۰۵ در قاره آمريکا انجام شد (رتبه چهارم در قاره آمريکا با چهار برد و شش شکست) هشداری جدی برای مسئولان تيم بسکتبال آمريکا بوده است.

آمريکا در پی تصميم فدراسيون بين المللی بسکتبال و توافق کميته بين المللی المپيک، اجازه يافت که از سال ۱۹۹۲، و هنگام برگزاری المپيک بارسلون، از بازيکنان حرفه ای خود استفاده کند.

	مايکل جوردن، از ستاره های المپيک بارسلون

حضور ستارگانی چون مايکل جوردن، مجيک جانسون، چارلز بارکلی و لری برد، جايی برای جولان هيچ کشور ديگری در عرصه مسابقات بين المللی بسکتبال باقی نگذاشت و گرچه اين بازيکنان به تدريج با ستارگان ديگری جايگزين شدند، اما سلطه بسکتبال آمريکا در جهان تا سال ۲۰۰۰، و مسابقات المپيک سيدنی ادامه يافت.

گرچه اولين علائم هشدار دهنده در طی همان مسابقات، زمانی مشاهده شد که در مسابقه نهايی، آمريکا به رغم دراختيار داشتن بازيکنان بی مانندی چون جيسون کيد، آلونزو مورنينگ، کوين گارنت و وينس کارتر، با زحمت و با اختلاف اندک توانست فرانسه را در مسابقه فينال المپيک شکست دهد.

در مسابقات قهرمانی جهان آن سال، که در خاک آمريکا (ايندياناپليس) برگزار شد، آمريکا علی رغم شروعی مناسب، بخاطر سه شکست از آرژانتين، يوگوسلاوی و اسپانيا، به مقام ششم جهان رسيد.

بسياری کارشناسان، کسب اين نتيجه را که از سوی رسانه های آمريکايی "شرم آور" توصيف شد، حاصل عدم تمايل بازيکنان سرشناس ليگ حرفه ای بسکتبال آمريکا برای شرکت در تيم ملی کشورشان می دانند.

با اين وجود روند رو به افزايش حضور بازيکنان کشورهای مختلف در مهم ترين ليگ بسکتبال جهان، تحولی عظيم ايجاد کرده بود؛ يوگوسلاوی، آرژانتين، آلمان، نيوزيلند، و اسپانيا که مقام بالاتری از آمريکا کسب کردند، همگی بازيکنانی داشتند که در ليگ حرفه ای آمريکا مشغول بازی و فعاليت بودند.

بازگشت بازيکنانی چون تيم دانکن و آلن آيورسون هم نتوانست در المپيک ۲۰۰۴ آتن، باعث موفقيت آمريکا شود و آمريکا با شکست از آرژانتين (قهرمان المپيک) در نيمه نهايی، مقامی بهتر از سوم کسب نکرد.

انتصاب مايک شيشفسکی، سرمربی تيم دانشگاه هميشه مدعی "دوک" به عنوان سرمربی تيم ملی آمريکا تا پايان المپيک ۲۰۰۸ پکن را شايد بتوان تنها عامل نگران کننده برای ديگر تيمها دانست.

	مايک شيشفسکی، سرمربی تيم دانشگاه 'دوک'

شيشفسکی که در المپيک بارسلون کمک مربی تيم ملی آمريکا بود، ۲۶ سال گذشته را به هدايت تيم دوک پرداخته و جدای از سه بار قهرمانی در اين مسابقات و ۱۲ بار کسب عنوان بهترين مربی سال، بعنوان يک مدير استراتژيست شناخته می شود و سخنرانی های متعددی را در سمينارهای بين المللی معتبر در زمينه مديريت انجام داده است.

انتخاب او در کنار بازيکنانی عمدتا جوان و البته مطرح ليگ حرفه ای آمريکا، می تواند مهارت آمريکا در اجرای آن تاکتيکهای دفاعی و تهاجمی را نشان دهد که کارشناسان بسکتبال لزوما بسکتبال آمريکا را مشهور به بکارگيری آنها نمی شناسند.

مهمترين اين تاکتيکها، دفاع منطقه ای و حمله عليه آن خواهد بود که گرچه در بازيهای دانشگاهی آمريکا، تاکيد فراوانی برآن صورت می گيرد و تغيير قوانين ليگ حرفه ای آمريکا هم استفاده از آنرا مجاز ساخته، اما آنطور که ديگر کشورهای جهان در اجرای آن مهارت دارند، آمريکايی ها در آن خبره نيستند.

بکارگيری مايک د انتونی (مربی فينيکس) بعنوان کمک مربی، و ترکيب قدی بازيکنان انتخاب شده نيز حاکی از آن است که انتقال سريع از حمله به دفاع و بالعکس و تاکيد بر چابکی بازيکنان برای در اختيار گرفتن توپهای سرگردان، از مهمترين مشخصه های تيم ملی آمريکا خواهد بود.

چانسی بيلاپس (گارد راس ديترويت) و پال پيرس (فوروارد بوستون) مطمئن ترين و با تجربه ترين بازيکنان در ترکيب فعلی هستند و حضور دوين ويد، لبرون جيمز، و کوبی برايانت عملکرد اين تيم را از تماشايی ترين ها خواهد کرد اما مشخص نيست تفاوت ديد مايک شيشفسکی، مربی تيم و کوبی برايانت، بازيکنی که شهرتش بعنوان يک تکرو انتقاداتی را باعث شده، به چه نتيجه ای منجر خواهد شد.

شان مريون و کريس پال، از ديگر ستاره هايی هستند که داشتنشان برای هر مربی غنيمت است.

اما در نهايت نبايد فراموش کرد که تعداد غير آمريکايی ها، روز به روز در ليگ حرفه ای بسکتبال آمريکا بيشتر می شود و کمتر رازی در بسکتبال آمريکا مانده که کشورهای ديگر از آن آگاه نباشند.

- کارملو آنتونی (فوروارد – دنور)
- گيلبرت آريناس (گارد – واشنگتن)
- شين بتيه (فوروارد – ممفيس)
- چانسی بيلاپس (گارد – ديترويت)
- کريس باش (فوروارد – تورنتو)
- بروس بوئن (فوروارد – سن آنتونيو)
- التون برند (فوروارد – لس انجلس کليپرز)
- کوبی برايانت (گارد – لس آنجلس ليکرز)
- لامار اودوم (فوروارد – لس آنجلس ليکرز)
- آنتوان جيميسون (فوروارد – واشنگتن)
- دوايت هاوارد (فوروارد/سنتر – اورلاندو)
- لبرون جيمز (فوروارد – کليولند)
- جو جانسون (گارد/فوروارد – آتلانتا)
- شان مريون (فوروارد – فينيکس)
- برد ميلر (سنتر – ساکرامنتو)
- کريس پال (گارد – اوکلاهما)
- پال پيرس (فوروارد – بوستون)
- مايکل رد (گارد – ميلواکی)
- لوک ريدنور (گارد – سياتل)
- آماره استوداماير (سنتر – فينيکس)
- دوين ويد (گارد – ميامی)
- جی جی رديک (گارد – دانشگاه دوک)
- آدام موريسون (فوروارد – دانشگاه گونزاگا)