کارولين ويات گزارشگر بی بی سی در پاريس

آرمسترانگ، هفت انگشتش را به نشانه هفت قهرمانی در تور دو فرانس بلند می کند

او بيش از چهار دقيقه از نزديک ترين رقيبش، ايوان باسوی ايتاليايی پيش بود. يان اولريش، دوچرخه سوار آلمانی که رقيب قديمی آرمسترانگ و قهرمان سال 1997 تور دو فرانس است، در مسابقات امسال به مقام سوم رسيد.

آرمسترانگ پيشتازی پنج دقيقه ای خود را با تلاش فراوان در طول اين مسابقات سه هفته ای به دست آورده بود.

دهها هزار نفر از هواداران در دو سوی خيابان شانزه ليزه صف بستند تا پايان پيروزمندانه دوران ورزشی لانس آرمسترانگ را نظاره کنند.

زمانی که آرمسترانگ رکاب زنان راه خود را به قلب تاريخ ورزش باز کرد و به سوی کسب هفتمين پيروزی در تور دو فرانس سرازير شد، هوادارانی که کنار مسير مسابقه ايستاده بودند از فرط هيجان سر از پا نمی شناختند.

برای همين يک روز خاص، پاريس رنگی از زادگاه آرمسترانگ يافته بود و با پرچمهای تگزاس و آمريکا که سر هر پيچ آويزان بودند، پايتخت فرانسه انگار بخشی از آن ايالت دوردست در آنسوی اقيانوس اطلس شده بود.

شماری از تماشاگران، کسانی بودند که همچون آرمسترانگ به بيماری سرطان دچار بودند و قصد تقدير از قهرمانی را داشتند که می گفتند الهام بخش و منشا اميدواری آنها شده است. ديگران، هواداران عادی اين قهرمان بودند.

يکی از مردانی که در شانزه ليزه به تماشای دور نهايی مسابقه آمده بود، گفت: "لانس، معنای 'آمريکايی بودن' را به نوعی تجسم بخشيده است. باوجود داشتن پسزمينه ای ناگوار و گذراندن آنچه در زندگی بر او رفته است، او سرانجام بهتر، بزرگتر، قويتر و سريعتر از هرکس ديگری در جهان به ميدان بازگشت. او انسانی به يادماندنی است."

يکی از زنانی که به تماشای همين مسابقه آمده بود، گفت: "مردم فرانسه لانس آرمسترانگ را دوست دارند اما از اينکه او ورزش قهرمانی را کنار گذاشته، خوشحاليم، بخصوص برای ساير دوچرخه سواران در دنيا چون تا به حال هميشه فقط آرمسترانگ بوده و آرمسترانگ و آرمسترانگ."

آرمسترانگ که پيراهن زردرنگ مخصوص پيشتازان مسابقه را به تن داشت، در سرتاسر تور دو فرانس، برتر از رقيبانش بود و اين رقابت را با اراده خدشه ناپذيری که می گويد با شکست دادن سرطان به دست آورده است، از آن خود کرد.

در جريان مسابقه هيچگاه شک و ترديدی درباره پيروزی او بروز نيافت. تنها در يک صحنه، هنگامی که دوچرخه سواران بنا به رسمی سنتی، با نوشيدن شامپاين وارد پاريس می شدند، نزديک بود که حادثه ای کام قهرمان را تلخ کند.

يکی از هم تيمی های او روی زمين خيس لغزيد و زمين خورد؛ آرمسترانگ به سختی توانست تا از برخورد و تصادف جلوگيری کند و با گذاشتن پای راستش بر زمين از افتادن بر هم تيمی خود جلوگيری کرد.

سپس با گيلاس شامپاين در دست، وارد پايتخت فرانسه شد و مسير نهايی را به سوی پيروزی با آسودگی طی کرد.

با گذشتن از خط پايان، بار ديگر سرود آمريکا در شانزه ليزه طنين انداز شد. بر سکوی قهرمانان، لانس آرمسترانگ فرزندش را فراخواند تا در اين لحظه يگانه و سرنوشت ساز زندگی او، کنارش بايستد؛ لحظه ای که بر يک دوران درخشان ورزشی، مهر پايان می گذاشت.