قهرمانی بازيکنان ايران، پيش از مسابقه آخر مسجل شده بود

مسئولان فعلی بسکتبال ایران را بواسطه شجاعتی که در بکارگیری این تعداد بازیکن جوان در یک تیم ملی به خرج داده اند را شاید بتوان تحسین کرد اما نباید از یاد برد که سابقه حضور جوانانی چون پویا تاجیک، حامد حدادی، محمد شاهسوند، ایمان زندی، صمد نیکخواه بهرامی و سامان ویسی در اردوهای تیم ملی، به زمانی بازمی گردد که برگزاری اردوهای طولانی مدت برای تیمهای ملی جوانان و نوجوانان، مورد انتقاد برخی کارشناسان و مربیان بود.

ولادیمیر بوسنیاک، مربی اهل صربستان و مونته نگروی تیم ملی بسکتبال ایران، پس از قهرمانی در مسابقات غرب آسیا، عنوان کرد که بدنبال قهرمانی در آسیا است.

اما انتقاد برخی از کارشناسان مبنی بر اینکه او هنوز شناخت دقیقی از بازیکنان خود ندارد، نشان می دهد که آقای بوسنیاک علی رغم این قهرمانی چشمگیر، راهی طولانی برای متقاعد کردن منتقدانش در پیش خواهد داشت.

اکسیر بی بدیل جوانی

آنچه تیم ایران را به تیمی شایسته قهرمانی تبدیل کرد، دفاع بسیار پر جنب و جوش و زنده بازیکنان جوان ایران بود.

تنها نگاه کردن به جدول رده بندی گروه در پایان مسابقات نشان می دهد که ایران گرچه بیشترین امتیازات را در برابر حریفان کسب نکرده، اما در دفاع کمتر از باقی تیمها به حریفانش اجازه گل زنی داده است (288 امتیاز در مجموع چهار بازی).

خصوصیت دیگری که در تیم ایران مشهود بود، عزم این تیم برای برد بود.

ایران در برابر هر سه تیم اردن، سوریه و لبنان، دقایق متعددی از بازی را از حریف عقب بوده و در نهایت زمین را با پیروزی ترک کرده است.

جدای از مربی گری این تیم، تنها عاملی که می تواند این چنین باعث تغییر جریان بازی شود، پایین بودن میانگین سنی تیم (23 سال) است و روحیه جوان و شکست ناپذیری که تیم از خود به نمایش می گذارد.

ضمن اینکه پایین بودن سن بازیکنان به مسئولان بسکتبال ایران اجازه می دهد که حداقل برای پنج سال آینده، عمده استخوان بندی این تیم را با هم نگه دارند و برنامه ریزی طولانی مدت داشته باشند.

حامد حدادی با دو متر و هجده سانتيمتر قد، هرگاه به زمين آمد جريان بازی را تغيير داد

آسمانخراشها

آنچه بالقوه می تواند باعث شود که ایران اندیشه شکست دادن چین، قهرمان آسیا را در سر بپروراند، حضور مجموعه ای بازیکن بلند قد (به نسبت استانداردهای بین المللی بسکتبال) در پست فوروارد قدرتی و سنتر است.

با حضور حامد حدادی و جابر روزبهانی (که جهت گذراندن آزمایشهای تیمهای NBA در این مسابقات حضور نداشت)، سلطه ای که محسن صادق زاده، سنتر و کاپیتان پیشین تیم بسکتبال ایران، سالها در پست خود داشت بیشتر به یک رویا می ماند.

رقابتی که میان ایندو بازیکن (که قدی بالای دو متر و پانزده سانتی متر دارند) و بازیکنان دیگری مثل پویا تاجیک، محمد شاهسوند و حامد سهراب نژاد و علیرضا هنردوست برای حضور در زمین بعنوان بازیکنان اصلی جریان خواهد داشت، می تواند آینده خط زیر تیم ملی بسکتبال ایران را تضمین کند.

بحران الگو سازی

بزرگترین مشکلی که بازیکنان ایرانی برای پیشرفت دارند، عدم وجود الگوی مناسب است.

عدم حضور چندان پر رنگ بازیکنان خارجی در لیگ بسکتبال، کمبود بودجه برای برگزاری دیدارهای تدارکاتی بین المللی و از همه مهمتر کم توجهی صدا و سیمای ایران به مهمترین لیگ بسکتبال جهان(NBA) و پوشش اندک وغیر مستمر لیگهای عمده اروپایی (نه بازیهای دسته دوم لیگ ایتالیا و ...!) ، و تاثیری که نمایش اینگونه مسابقات در پرورش مهارتهای فردی و درک تیمی بازیکنان می گذارد از جمله عواملی هستند که می تواند سر بازیکنان و مسئولان بسکتبال ایران را از زیر برف بیرون بیاورد.

گرچه مورد آخر تنها به بسکتبال ایران محدود نمی شود و بسیاری از ورزشکاران ایران، حتی آنها که موقعیت کسب مدال در رقابتهای بین المللی را دارند (تکواندو، جودو، کاراته، وزنه برداری، حتی کشتی و اخیرا دوومیدانی) از سوی رسانه ملی ایران بطور موثر مورد تغذیه بصری قرار نمی گیرند.

بسیاری از کارشناسان معتقدند در میان بازیکنان بلند قد و پستهای سنتر و فوروارد قدرتی، فاصله ایران با استانداردهای بین المللی کمتر از پستهای گارد راس، گارد مهاجم و فوروارد سرعتی است.

سامان ويسی، پويا تاجيک، کرم احمديان و حامد حدادی صحنه ای از دفاع متحول شده ايران را در بازی با سوريه به نمايش می گذارند

اگر بازیکنان ایران امکان داشته باشند که بطور مداوم بازیهای تونی پارکر (گارد راس فرانسوی سن آنتونیو)، امانوئل جینوبیلی (گارد مهاجم آرژانتینی سن آنتونیو)، پردراگ استویاکویچ (فوروارد سرعتی اهل صربستان و مونته نگروی ساکرامنتو) و پائو گاسول (فوروارد قدرتی اسپانیایی ممفیس) را ببینند لزومی نخواهد داشت که محدوده تلاشهایشان برای عبور از مرز بازیکنان ایرانی یا حتی آسیایی محدود شود.

برای قوی بودن در سطح جهان، باید ابتدا دانست که جهان در چه سطحی قرار دارد.