بسياری از تيمهای حاضر در مسابقات آرزوی داشتن بازيکنانی چون رائول گونزالز يا خوان کارلوس والرون را دارند.

نتايج بازيهای اسپانيا در مرحله مقدماتی يونان – اسپانيا ۰-۲ اسپانيا – ايرلند شمالی ۳-۰ اوکراين – اسپانيا ۲-۲ اسپانيا – ارمنستان ۳-۰ اسپانيا – يونان ۰-۱ ايرلند شمالی – اسپانيا ۰-۰ اسپانيا – اوکراين ۲-۱ ارمنستان – اسپانيا ۰-۴ اسپانيا – نروژ ۲-۱ نروژ ــ اسپانيا ۰-۳

البته به هرحال کسب مساوی در ايرلند شمالی و باخت در برابر يونان در خانه را نيز نبايد در مرور نکات منفی کارنامه اسپانيا از نظر دور داشت.

گربه ای که در خانه شير است

نتايجی که اسپانيا در رقابتهای بين المللی کسب کرده، به هيچ وجه تناسبی با قدرت و سطح ليگ داخلی اين کشور (يکی از بهترين ها در اروپا) ندارد.

آنها در سال ۱۹۶۴ که ميزبان جام ملتهای اروپا بودند، توانستند به بازی نهايی راه يابند و در فينال با زحمت و در دقايق پايانی اتحاد جماهير شوروی را دو بر يک شکست دادند.

بيست سال بعد از آن هم، يعنی در سال ۱۹۸۴، هر چند با زحمت بسيار، اما دوباره موقعيت پيروزی در اين جام برای اسپانيا فراهم شد.

ايناکی سائز، مربی تيم ملی اسپانيا

در دو دوره گذشته مسابقات جام ملتهای اروپا هم بخت با اسپانيا يار نبوده است.

در سال ۱۹۹۶، در مرحله يک چهارم نهايی، انگلستان آنها را در ضربات پنالتی از پای درآورد.

در سال ۲۰۰۰ هم گرچه با زحمت و ترديد بسيار بر تيم ده نفره يوگسلاوی غلبه کردند و به يک چهارم نهايی راه يافتند اما تاريخ تکرار شد و باز نتوانستند از پس فرانسه و اين بار زين الدين زيدان برآيند.

در جام جهانی هم گرچه اولين دور حضور آنها (۱۹۳۴) با برد در برابر برزيل در دور اول مسابقات همراه بود، اما دوره درخشش اسپانيا، جام جهانی ۱۹۵۰ برزيل بود که به مرحله نهايی رسيدند اما در جمع چهار تيم برتر (که مسابقاتشان بصورت دوره ای برگزار می شد) چهارم شدند.

آلفردو دی استفانو

حتی آلفردو دی استفانوی آرژانتينی و فرانس پوشکاش مجار در اواخر دهه ۵۰ ميلادی به تابعيت اسپانيا درآمدند اما نه آنها و نه بازيکنان اسپانيايی تباری چون اميليو بوتراگوئنو و آندونی زوبی زارتا هم نتوانستند در دوره های مختلف جام جهانی افتخاری برای اسپانيا کسب کنند.

جوزپه گوارديولا و لوئيس انريکه هم از ديگر بازيکنانی بودند که سهم عمده ای در کسب مدال طلای المپيک بارسلونا در سال ۱۹۹۲ داشتند اما در جام جهانی کم فروغ بودند.

بازيکنان کليدی

بسياری از ستارگان فوتبال جهان در باشگاه های اسپانيا بازی می کنند. اما تيم ملی اسپانيا بازيکنهائی در اندازه های اين ستاره ها ندارد.

روبن باراخا

تنها کسی را که می توان در تيم ملی اسپانيا يک ستاره ناميد، رائول مهاجم و گلزن ارزنده باشگاه رئال مادريد است.

اما فرناندو مورينتس(موناکو) يکی از بازيکنان طراز اول اروپا که نقش مهمی در رسيدن موناکو به بازی نهائی جام باشگاه های اروپا داشت تنها بازيکن در تيم ملی اسپانياست که در اندازه های رائول است.

روبن باراخا بازيکن خط ميانی باشگاه والنسيا، کارلوس پويول مدافع بارسلون و فرناندو تورس مهاجم بيست ساله اتلتيکو مادريد در کنار رائول از بازيکنان مهم تيم ملی اسپانيا هستند.