از لاغر غیر قابل اعتماد تا 'هیولای' عضلانی؛ ماجرای ظهور آداما ترائوره

میکا ریچاردز تنها باری که از آداما ترائوره خواست با او مسابقه دو بدهد را به یاد می‌آورد. می‌خندد، سرش را تکان می‌دهد و می‌گوید:‌ "نمی‌دانم با خودم چه فکری می‌کردم."

سال ۲۰۱۵ بود و آن‌ها در استون ویلا هم‌تیمی بودند. هر دو تابستان همان سال با باشگاه قرارداد بسته بودند. ریچارد، کاپیتان باتجربه تیم بود که سابقه حضور در بازی‌های ملی را داشت. ترائوره اما فوتبالیست تازه‌کار ۱۹ ساله‌ای بود که از بارسلونا آمده بود و کمتر کسی او را می‌‌شناخت.

ریچارد می‌دانست حریف کم سن و سالش بسیار سریع است. هنرنمایی‌اش را به اندازه کافی دیده بود. اما خود او که دستاوردهای دوران حرفه‌ایش را مدیون سرعت و قدرت بدنی‌اش بود، چیزی از هم‌تیمی جوانش کم داشت. علاوه بر آن، اوضاع مگر تا چه حد می‌توانست بد پیش برود؟

در حالی که دوباره سرش را تکان می‌دهد، می‌گوید:‌ "صادقانه بگویم، او با اختلاف حدود ۱۸ متر من را شکست داد."

"داشتیم نرمش‌های قبل از تمرین را انجام می‌دادیم و من هم حسابی خودم را گرم کرده بودم . فکر کردم الان می‌توانم بفهمم این پسر واقعا چقدر سریع است. همیشه خودم را بازیکن سریعی می‌دانستم. هیچ کس نتوانسته بود از من جلو بزند. تنها افرادی که جلویشان کم آورده بودم، تئو ولکات، گبی آگبونلاهور و آرون لنون بودند که در سطحی کاملا متفاوت بازی می‌کردند. اما آداما از همه آن‌ها حتی در زمان اوج‌شان هم سریع‌تر بود. بعد از آن اعتماد به نفسم کلا از بین رفت و هیچوقت او را به مسابقه دعوت نکردم."

ترائوره به لحاظ فیزیکی از عجایب فوتبال به حساب می‌آید؛ عضلاتی شبیه به بوکسورهای میان‌وزن دارد (هر چند در کمال ناباوری می‌گوید وزنه نمی‌زند) و سرعت برق‌آسایش با دوندگان المپیک قابل مقایسه است.

اگر سراغ فوتبال آمریکایی رفته بود، می‌توانست به همان خوبی که در لیگ برتر تن مدافعان حریف را به لرزه می‌اندازد، بی هیچ دردسری از میان بازیکنان تیم مقابل عبور کند، کاری که در دومین فصل حضورش در ولورهمپتون به خوبی از پس آن برآمده است.

ترائوره در دو فصل حضور در ولورهمپتون در بیشتر بازی‌ها با به دام انداختن مدافعان حریف نقشی تأثیر گذار بازی کرده است.

آداما این فصل موفق شد دروازه منچستر سیتی، مدافع قهرمانی لیگ برتر را در خانه‌اش دو بار باز کند ( دیدار ۶ اکتبر ۲۰۱۹ که با پیروزی ۰-۲ ولورهمپتون به پایان رسید). او علاوه بر این از معدود بازیکنانی است که توانست به اندام لیورپول، صدرنشین لیگ برتر لرزه بیندازد.

پپ گواردیولا، مربی منچسترسیتی با اشاره به ناتوانی مدافعان در مهار این بازیکن، او را با موتورسیکلت مقایسه کرد و یورگن کلوپ، سرمربی لیورپول هم بعد از پیروزی۱-۲ تیمش در ورزشگاه مالینیو او را فوتبالیستی توصیف کرد که بازی مقابلش غیرممکن است.

اوضاع ترائوره همیشه مثل الان نبوده. زمانی او را در معنای توهین‌آمیز با موتور مقایسه‌ می‌کردند.

با در نظر گرفتن جثه تنومند حال حاضر این بازیکن، شاید باورش سخت باشد اما او در جوانی بسیار لاغر بود و سرعت بالا و دریبل‌های فوق‌العاده،‌ ویژگی‌هایی بودند که از همان سنین کم داشت، هرچند بیشتر اوقات او را به جایی نمی‌رساندند.

آداما در لوسپیتالد به دنیا آمد، منطقه‌ای در حومه شهر بارسلونا و نزدیک به ورزشگاه نوکمپ. پدر و مادرش در دهه ۱۹۸۰ از مالی به اسپانیا مهاجرت کرده بودند. او در ۸ سالگی به لا‌ماسیا، مدرسه فوتبال بارسلونا پیوست و به سرعت رده‌های مختلف را پشت سرگذاشت.

ترائوره همیشه در رده‌های بالاتر از سن خودش بازی می‌کرد و در ۲۰۱۳ توانست با پشت سرگذاشتن سه رده مختلف به تیم دوم باشگاه که در دسته دوم فوتبال اسپانیا رقابت می‌کرد، بپیوندد.

او علاوه بر این با بازی در تیم ملی زیر ۱۶ سال اسپانیا به شهرت جهانی رسید و هیچ تعجبی نداشت که کم کم توجه باشگاه‌های دیگر کشورها را به خود جلب کرد. اکتبر ۲۰۱۳،‌ وقتی ترائوره با تیم دوم بارسا جلوی دپورتیوو لاکرونیا به زمین رفت، آندره ویلاش بواش،‌ مربی وقت تاتنهام در میان حاضران در ورزشگاه بود.

ترائوره در نهایت ۲۳ نوامبر ۲۰۱۳ برای اولین بار با پیراهن تیم اول بارسا بازی کرد. او در دیدار مقابل گرانادا در نوکمپ به عنوان بازیکن ذخیره به جای نیمار به زمین فرستاده شد تا در جایگاه نهم فهرست جوان‌ترین بازیکنان تاریخ باشگاه قرار بگیرد. یک سال بعد در بازی جام حذفی اسپانیا مقابل اوئسکا اولین گلش را هم برای تیم اصلی بارسا زد. گلی که روزنامه اسپانیایی مارکا آن را با گل‌های مسی مقایسه کرد.

روند سریع پیشرفت او در تیم اما کمی بعد با نشستن لوئیس انریکه روی نیمکت مربیگری تیم به مشکل خورد. مربی جدید ترائوره را به طور مرتب در فهرست بازیکنان تیم قرار نمی‌داد و عملکرد نه چندان مطلوب،‌ باعث برانگیختن انتقادها نسبت به او شد.

مربی آن زمان تیم دوم بارسا، جوردی وینیالس بود. او بعدتر در گفت و گو با روزنامه ال موندو در توصیف تلاش‌های ترائوره برای نشان دادن استعدادش، او را با ماشین مسابقات فرمول یک مقایسه کرد: " مثل یک ماشین مسابقات فرمول یک است که یک کودک پشت فرمان آن نشسته است. ماشین بر او تسلط دارد."

او در فوریه ۲۰۱۵ به طور علنی از ترائوره انتقاد کرد: "گاهی سعی می‌کند در جنگ به تنهایی پیروز شود. کم کم یاد خواهد گرفت چه زمانی باید حرکات انفرادی که فقط از خودش برمی‌آید را انجام دهد و چه زمانی برای تیم بازی کند."

فصل ۱۵-۲۰۱۴ پایان چندان خوبی نداشت. سقوط خفت‌بار تیم دوم بارسا به دسته پایین‌تر باعث شد این شبهه پیش بیاید که برخی از ستاره‌های نوظهور تیم آن طور که باید خوب عمل نکردند.

تابستان ۲۰۱۵، ترائوره بر سر یک دوراهی قرار گرفت. حالا که مشخص شده بود انریکه به این زودی‌ها او را در فهرست تیم قرار نخواهد داد، باید تصمیمش را می‌گرفت. این که صبور باشد و به تیم دوم بارسا که حالا دیگر به دسته سوم سقوط کرده بود برگردد یا باشگاه دوران نوجوانی‌اش را ترک کند و به دنبال پیوستن به تیم اول باشگاهی دیگر باشد.

او خیلی زود تصمیم گرفت، وقت سفر به انگلستان بود.

ریچاردز که آن زمان بازوبند کاپیتانی استون ویلا را به بازویش می‌بست، روزی را به خاطر می‌آورد که تیم شرود، مربی جدید باشگاه فیلم بازی ترائوره را به او نشان داد: "قبل از این که به استون ویلا بیاید، فیلم بازی‌هایش را دیده بودم. مربی من را کنار کشید و گفت 'این پسر را ببین'.

او برخی از صحنه‌های مهم بازی‌های ترائوره در تیم دوم بارسا را به من نشان داد. در حال دویدن طوری بازیکنان را جا می‌گذاشت که هرگز قبل از آن ندیده بودم. تیم گفت ما این شانس را داریم که او را بخریم. تو چه فکر می‌کنی؟ من گفتم اگر می‌توانی او را بخری، هر کاری از دستت برمی‌آید، انجام بده."

بنا برگزارش‌ها، استون ویلا ۷ میلیون پوند برای این بازیکن پرداخت کرد و او یکی از ۱۲ بازیکن جدیدی شد که باشگاه برای احیای تیمی که فصل قبل تنها با اختلاف ۳ امتیاز از سقوط جان سالم به در برده بود، جذب کرد.

ریچارد و هم‌تیمی‌هایش خیلی زود فهمیدند آداما پتانسیل تبدیل شدن به یکی از بهترین‌ها را دارد اما بی عیب نیست.

ریچاردز ادامه می‌دهد: "وقتی به تیم آمد فقط ۱۹ سال داشت، بنابراین خیلی بی‌تجربه بود. در تمرین‌ها چون می‌دانستم از من سریع‌تر است کاری می‌کردم به کناره زمین برود چون کیفیت سانترهایش خوب نبود. توپ را بیرون زمین نمی‌فرستاد اما سانترهایش دقیق هم نبودند. اما هر روز بهتر و بهتر می‌شد و دیگر نمی‌توانستیم او را به کناره زمین هدایت کنیم، چون کاری می‌کرد که خجالت زده شویم."

اولین فصل حضور ترائوره در انگلیس یک ناکامی به حساب می‌آمد. مصدومیت‌ طولانی ، ورود به کشور و فرهنگی تازه، بلد نبودن زبان و تغییر مربی تیم (با اخراج شروود، رمی گارد هدایت ویلا را برعهده گرفت) مشکلاتی بودند که او با آن‌ها دست و پنجه نرم می‌کرد.

تنها در ۱۰ بازی لیگ برتر بازی کرد و استون ویلا در پایان فصل با مجموع ۱۷ امتیاز و تنها ۳ پیروزی در طول رقابت‌ها به دسته پایین‌تر سقوط کرد.

فصل بعد از آن هم او فقط ۱۶ دقیقه برای تیم در رقابت‌های "چمپیون‌شیپ" ( دسته دوم فوتبال انگلیس) به زمین رفت و در نهایت با آلبرت آدوما، بازیکن میدلزبورو معاوضه شد. آیتور کارانکا، مربی آن زمان میدلزبورو، ترائوره را از تیم‌های پایه بارسلونا می‌شناخت و تصور می‌کرد می‌تواند از مهارت‌هایش نهایت بهره را ببرد.

اما آنجا هم اوضاع برای این بازیکن خوب پیش نرفت.

در فصل ۱۷-۲۰۱۶ او در مجموع ۲۷ بازی فقط یک پاس گل به نام خودش ثبت کرد. در پایان آن فصل میدلزبورو به دسته پایین‌تر سقوط کرد و کارانکا هم اخراج شد. تحت مربیگری گری مانک - که به جای کارانکا هدایت تیم را به عهده گرفت- ترائوره فرصت چندانی برای بازی پیدا نمی‌کرد.

اما گری مانک هم در میانه فصل اخراج شد و تونی پیولیس جایش را گرفت. مربی ولزی همان جرقه‌ای بود که ترائوره برای روشن شدن شعله موفقیتش در فوتبال انگلیس به آن نیاز داشت.

پیولیس در دوره مربیگری خود در وست‌‌بروم‌ویچ بازی ترائوره به عنوان بال وستهم را دیده بود. از نظر این مربی، بازیکن اسپانیایی ویژگی‌هایی داشت که می‌توانست در ساخت تیم جدیدش به او کمک کند، فقط کافی بود به خودش باور داشته باشد.

پیولیس به بی‌بی‌سی گفت:‌ "می‌دانستم خیلی با استعداد است اما وقتی با او تمرین کردم تازه متوجه شدم واقعا چه بازیکن فوق‌العاده و سریعی است. سرعت و تعادلی بی‌نظیر داشت اما جوان بود و برای بازی اعتماد به نفس کافی نداشت. آداما را مرتب به دفترم می‌بردم و با او حرف می‌زدم … همیشه برای بهتر شدن اشتیاق داشت. او طرفدار پر و پا قرص فوتبال است، می‌خواهد یاد بگیرد و بهتر شود."

ترائوره زیر نظر پیولیس ۲۲ بار برای میدلزبورو به زمین رفت و موفق به زدن ۵ گل شد. او ۸ پاس گل هم داد و در زمین کارهایی کرد که کمتر کسی در فوتبال انگلیس دیده بود،‌ چه برسد به چمپیونشیپ.

باخت در پلی‌آف مقابل استون ویلا، تیم سابق ترائور، مانع از صعود میدلزبورو به لیگ برتر شد اما این بازیکن توانست همه جوایز پایان فصل باشگاه را از آن خود کند: او آن سال به عنوان بازیکن برتر از دید هواداران، بهترین بازیکن جوان و بهترین بازیکن باشگاه انتخاب شد.

بازگشت آداما به لیگ برتر دیگر اجتناب ناپذیر شده بود؛ اتفاقی که در اوت ۲۰۱۸ در قالب قراردادی ۱۸ میلیون پوندی با باشگاه ولورهمپتون شکل واقعیت به خود گرفت.

همانطور که انتظار می‌رفت، فصل اول حضور ترائوره در لیگ برتر تا حدی ناامید کننده بود. اما موفقیت تیم ولورهمپتون در فصل دوم حضور این بازیکن به این معناست که او دست آخر فرصت رقابت در سطح بالا را پیدا کرده است. از سوی دیگر نونو اسپیریتو سانتو، مربی‌ تیم هم درست مثل پیولیس در میدلزبورو می‌داند چطور به بهترین شکل از او بازی بگیرد و انگیزه‌اش را بالا ببرد.

در ولورهمپتون همه از پیشرفت ترائوره خوشحالند اما این اتفاق باعث تعجب‌شان نشده.

در باشگاه از هر کسی در موردش بپرسی، او را جوان ۲۴ ساله فروتن، کم‌حرف، مهربان و بسیار عاقل توصیف می‌کند که خود را وقف خانواده و ایمانش کرده و علیرغم جثه بزرگش ، بسیار ملایم و خوش‌رفتار است.

موضوع دیگری که نظر همه را در باشگاه جلب کرده این است که یکی از سریع‌ترین بازیکنان لیگ برتر چطور خارج از زمین بازی رفتاری تا این حد آرام دارد؛ همیشه از حرف زدن استقبال می‌کند،‌ همیشه برای کمک حاضر است و مهم‌تر از همه بیش‌تر وقت‌ها آخرین کسی است که زمین تمرین را ترک می‌کند.

ترائوره در طول ساعت‌های متمادی تمرین در کمپتون پارک ( زمین تمرین ولورهمپتون) روی همان درسی تمرکز دارد که در میدلزبورو یاد گرفته بود. او در دوران حضور خود در این باشگاه برای این که بتواند به شکلی هوشمندانه از سرعتش استفاده کند، با دارن کمپل، قهرمان پیشین دوی سرعت المپیک تمرین می‌کرد.

کمپل به ترائوره نصیحت کرده بود موقع دویدن تنها از ۷۰ درصد سرعتش استفاده کند تا زمان برای تصمیم‌گیری درست در مورد حرکت بعدی خود داشته باشد. با این کار علاوه بر این به هم‌تیمی‌هایش هم اجازه می‌دهد به او برسند.

ترائوره این فصل بیش از ۱۳۰ دریبل موفق داشته، بیش از هر بازیکن دیگری در لیگ برتر. ویلفرید زاها، مهاجم کریستال پالاس تنها کسی است که بعد از او توانسته آمارش را سه رقمی کند.

مت داکرتی هم‌تیمی ترائوره در ولورهمپتون در مورد او به بی‌بی‌سی گفت: "آداما بازیکنی با اعتماد به نفس است. فقط شاید امسال عشق بیشتری دریافت کرده. او پیش‌فصل خوبی را پشت سرگذاشته و عملکردش واقعا بهتر شده است. همه می‌دانند قدرت بدنی و سرعت ترائوره او را به فوتبالیستی مهارنشدنی تبدیل کرده اما او حالا یک هیولای متفاوت است. "

"نمی‌توانم به او برسم، خیلی سریع است. فصل قبل بیشتر در عمق بازی می‌کردم اما این فصل عقب می‌مانم و توپ را برایش به کناره زمین می‌فرستم و سعی می‌کنم خودم را به محوطه جریمه برسانم چون می‌دانم پوست مدافع حریف را می‌کند و توپ را داخل محوطه سانتر می‌کند. وقتی کسی با این میزان استعداد در تیم داری، توپ را به او خواهی سپرد. "

قدم بعدی برای ترائوره این است که خودش را در فوتبال ملی مطرح کند. او می‌تواند هم برای مالی بازی کند و هم برای اسپانیا. اگر انتخابش دومی باشد، حدس و گمان‌ها در رابطه با علاقه بارسلونا و رئال مادرید به خرید او در بازار نقل و انتقالات تابستانی قوت بیشتری خواهند گرفت.

صحبت‌هایی هم در مورد علاقه دو تیم بالای جدول لیگ برتر نسبت به او شنیده می‌شود: لیورپول و منچسترسیتی که ترائوره این فصل در بازی مقابل آنها لرزه به اندامشان انداخته.

رقیبان ولورهمپتون در لیگ برتر، دست کم این فصل در زمین بازی با این سئوال دشوار روبرو خواهند بود؛ این‌که چطور می‌شود جلوی ترائوره را گرفت؟

پاسخ این سوال شاید در دستان مردی باشد که تجربه دست اول بازی مقابل او را دارد.

ریچاردز می‌گوید:‌ "فکر نمی‌کنم کسی بتواند از پس سرعت او بربیاید. باید از همان اول جلویش را بگیری و نگذاری به او پاس بدهند. اگر رو در رویش هستی هم باید به محض این که ‌می‌توانی با خطا او را متوقف کنی چون اگر راه بیافتد هیچ بازیکنی روی زمین وجود ندارد که بتواند جلویش را بگیرد. ویرجیل فان‌دایک، بهترین مدافع میانی حال حاضر دنیاست و او هم نمی‌تواند از پس ترائوره بربیاید. هیچ کس توانایی این کار را ندارد."