قهرمان اوپن استرالیا؛ فدرر، قهرمانی پیر نشدنی که استانداردها را جابجا می‌کند

وقتی راجر فدرر در اوپن استرالیای سال گذشته ، پنج سال پس از به دست آوردن آخرین گرنداسلم قهرمان شد، به نظر می‌رسید هدیه‌ای از گذشته برایش رسیده است. این جام یادآور دورانی بود که انگار برای همیشه تمام شده بود.

راجر مردی ۳۵ ساله بود که برای ۶ ماه به دلیل جراحی زانو و مصدومیت کمرش از مسابقات دور بود. او به عنوان بخت ۱۷ قهرمانی قدم به مسابقات گذاشت و با عملکردش همه را مبهوت کرد: تکه‌ای که گویا از گذشته‌ پرافتخارش دزیده شده بود.

همه ما احمق بودیم. او در ۱۲ ماه گذشته توانسته در ۳ گرنداسلم قهرمان شود. در ۳۶ سالگی، او مسابقات امسال اوپن استرالیا را به عنوان مدعی قهرمانی شروع کرد و در حالی جام را بالای سر برد که تنها ۲ ست (هر دو ست در فینال) به حریفان واگذار کرد.

این دیگر نوستالژی نیست، این زمان حال است. این یک حکمرانی جدید است نه پژواکی از یک گذشته پر افتخار؛ بازیکن برتر مسابقات که سه قهرمانی کلاسیک خلق کرد.

فدرر برای آمادگی در راه فینال اوپن استرالیا مقابل مارین چیلیچ در ملبورن، فیلم گری اولدمن در مورد زندگی چرچیل را دید. این تنها خطای محاسباتی او در دو هفته اخیر بود. «تاریک‌ترین لحظات»؟ این چیزی فراتر از دومین دوران طلایی او است و هیچ دلیلی هم وجود ندارد که بتوان آن را کوتاه دانست.

در طول ۶ سال، از ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۶، فدرر فقط یک گرنداسلم برد. یک سال قبل از آن فدرر فقط بازیکنی نبود که دوران اوجش گذشته بلکه به چشم تنیس‌بازی به او نگاه می‌شد که دوران پسا اوج را نیز تمام کرده است.

زانوی فدرر در حالی که بچه‌هایش را به حمام برده بود، مصدوم شد. در ویمبلدون در حالی که برای برگرداندن فورهند میلوش رائونیچ تلاش می‌کرد با صورت به زمین خورد؛ مقابل بازیکنی که نصف او هم مهارت نداشت اما ۹ سال جوان‌تر و در نتیجه سریع‌تر بود. او سرانجام راضی شد از راکتی با صفحه بزرگ‌تر استفاده کند، مثل مرد میان سالی که در نهایت زیر بار استفاده از عینک مطالعه می‌رود.

نواک جوکوویچ در تنیس جهان سلطنت می‌کرد، اندی ماری مشغول ساختن امپراطوریش در فصل چمن تنیس جهان بود و جوانان تازه رسیده هم خود را آماده شاخ و شانه کشیدن برای غول‌ها می‌کردند. به نظر می‌رسید یک خداحافظی شکوهمند، بهترین پایان ممکن برای فدرر است.

بیشتر بخوانید:

فینال اوپن استرالیا؛ فدرر به دنبال بیستیمن گرنداسلم، چیلیچ در پی انتقام ویمبلدون

شگفتی در اپن استرالیا؛ پیروزی 'پروفسور' مقابل قهرمان شش دوره مسابقات

'فدال' تمام نشدنی؛ نگاه‌ها به اسطوره‌های پیر در اوپن استرالیا

و حالا: قهرمانی اوپن استرالیا، پس گرفتن تاج و تختش در ویمبلدون و دفاع از عنوان قهرمانی‌اش در ملبورن. و فراموش نکنیم با توجه به امتیازهای زیادی که رافائل نادال مصدوم باید از آن‌ها دفاع کند، کاملا محتمل است که فدرر در پایان ماه مارس بار دیگر در صدر جدول رده‌بندی تنیس جهان قرار گیرد.

با ۲۰ قهرمانی در رقابت‌های انفرادی گرند‌اسلم‌ها (۴ قهرمانی بیشتر از نزدیک‌ترین رقیبش رافائل نادال) او پرافتخارترین مرد تاریخ تنیس است و در حالی که رقیبان اصلی‌اش مصدوم هستند، جوانان متوقف شده‌اند و ویمبلدون یک بار دیگر آماده خوش‌آمد‌گویی به استاد سوئیسی است؛ شما یک دلیل پیدا کنید که چرا باید فدرر متوقف شود؟

قهرمانی پارسال فدرر در ملبورن یادآور قهرمانی جک نیکلاس بود. بازیکنی که در سال ۱۹۸۶ توانست هجدهمین گرنداسلمش را ۲۳ سال پس از اولین و ۶ سال پس از آخرین عنوانش در این مسابقات تصاحب کند. او همچنین یادآور محمد علی (کلی) در کینشازا است؛ اکتبر ۱۹۷۴ که در ۳۲ سالگی در حالی قهرمانی را از جورج فورمن پس گرفت که کمتر کسی به پیروزی او باور داشت.

محمد علی دو شب تعیین کننده دیگر را هم پیش رو داشت: یکی دیداری وحشتناک مقابل جو فریزر در مانیل و دیگری مسابقه تکراری با لئون اسپینک، زمانی که بدنش به سختی می‌توانست با تبعات جسمی و روحی مسابقه کنار بیاید.

با دو قهرمانی در گرنداسلم‌ها طی ۶ ماه گذشته نمی‌توان عملکرد فدرر را پژواکی از گذشته نامید. شاید بگوید این تنها یک جرقه است اما او در حالی این جام‌ها را به دست آورد که نمایش فنی و بدنی‌اش تفاوتی با دهه‌های گذشته نداشت.

در دیدار فینال اوپن استرالیا، به دلیل گرما و رطوبت فوق‌العاده بالای ملبورن به خوبی می‌شد دید که شرایط آب و هوایی چقدر مارین چیلیچ را اذیت می‌کند و در تصاویر تلویزیونی قطرات عرق که از راکت او به هوا پرتاب می‌شد قابل دیدن بود.

اما چهره فدرر خیلی کم در هنگام بازی نشانی از ناراحتی داشت: یک بار اواخر ست دوم بود و بار دیگر در ست چهارم که پیشتازی را از دست داد؛ لحظاتی که چندان هم طولانی نبودند. دما بالا رفت، اما در شرایطی که توان بازیکنان مانند یخ جلوی آفتاب، آب می‌شود و تحلیل می‌رود، فدرر نمایشی فوق‌العاده داشت.

بعضی معتقدند رنسانس فدرر و نادال - قهرمان دو گرند اسلم دیگر ۲۰۱۷ که به دلیل مصدومیت نتوانست به فینال این رقابت‌ها برسد و احتمالا مدعی اصلی قهرمانی در اوپن فرانسه خواهد بود - به نوعی اتفاق بدی برای تنیس مردان به حساب می‌آید.

مدتی است که در تنیس نام ستاره‌های زیادی شنیده نمی‌شود. اندی ماری با مصدومیت ران فعلا نمی‌تواند در مسابقات شرکت کند، آرنج جوکوویچ بزرگ‌ترین مانع او در راه موفقیت محسوب می‌شود، استن واورینکا با مصدومیت زانویش دست و پنجه نرم می‌کند و نیشیکوری با آسیب‌دیدگی مچ دستش.

نیک کیریوس هنوز انتظارها را برآورده نمی‌کند و به نظر می‌رسد دیگر امیدی به برنارد تومیک نیست؛ وقتی فدرر در فینال با تمام وجود تلاش می‌کرد، او در یک برنامه مربوط به سلبریتی‌ها در استرالیا توسط یک مار گزیده شد.

وقتی فدرر در ویمبلدون سال گذشته، پس از نزدیک به هشت سال بدون رو به رو شدن با یکی از «چهار بزرگ» (فدرر، نادال، ماری و جوکوویچ) به فینال رسید، به نظر می‌رسید دیگر رقابتی در تنیس وجود ندارد. الگویی که امسال در ملبورن هم تکرار شد.

فدرر یک بار دیگر جام قهرمانی را بالای سر برد و حالا فقط افراد بدبین در تکرار موفقیت‌های او شک دارند.