 | | | | | | | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
زندگی مثبت با ایدز | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
اول دسامبر روز جهانی ایدز بود و به همین مناسبت دولت ها، مراکز، سازمان ها و نهادهایی که در راه مبارزه با این بیماری فعالیت می کنند، کنفرانس ها و سمینارهای متعدد و برنامه های گوناگونی را برگزار می کنند. این بیماری تا کنون صدها هزار قربانی گرفته و در حال حاضر نیز میلیون ها نفردر سراسر جهان آلوده به "اچ آی وی" هستند - ویروسی که به بیماری ایدز منجر می شود. در ایران نیز در روزهای پنجشنبه و جمعه برنامه ها و کنفرانس های مختلفی از طرف دولت و سازمانه هایی که در زمینه مبارزه با ایدز کار می کنند برگزار شد. یکی از این سازمانها، موسسه زندگی مثبت ایرانیان است. در این زمینه گفتگویی داشتم با امیررضا مرادی مدیر عامل این موسسه: از کجا و چگونه کار این موسسه آغاز شد؟
معلوم است که سرتان خيلی شلوغ است و پروژه های زيادی در دست داريد، چند نفر در موسسه شما کار می کنند؟ باور نمی کنيد که چقدر تعدادمان کم است. در دفترما ۷ نفر کار می کنند و بصورت غير رسمی ۲۱ عضو داوطلب جوان زير ۲۵ سال داريم. ۲۲ عضو مبتلا هم از سراسر کشور با ما همکاری می کنند. بودجه شما از کجا تامين می شود؟ بودجه برنامه های مختلف ما از همان منابعی که با آنها کار می کنيم، تامين می شود مانند پروژه يونيسف که هزينه ش را خود يونيسف پرداخت. وزارت بهداشت هم در مواردی کار ما را تسهيل می کند. ميزان موفقيت خود را چگونه ارزيابی می کنيد؟ فکر می کنيد اقدامات شما تا چه اندازه به مبتلايان و کسانی که برای آنها کار می کنيد کمک می کند؟ خيلی کمک می کند. به اين دليل که ما با هر قشری صحبت کنيم، چه پزشکی چه دانشجويی چه عامه مردم، با همان زبان خودشان با آنها حرف می زنيم. در ارتباط با عامه مردم، برنامه آموزش های همسان ما توسط خود جوانان انجام شد و ما کارگاه هايی برای آنها ترتيب داديم و اطلاعاتی در حد مقبول در ارتباط با "اچ آی وی" ايدز به آنها داديم تا بتوانند اين اطلاعات را در نقاطی که جوانان بيشتر ديده می شوند، به آنها ارايه بدهند، مانند پارک ها، کافی شاپ ها، مقابل سينماها. ما کسانی را که آموزش می دهيم به اين مکان ها اعزام می کنيم تا هم اطلاعاتی در اختيار اين جوانان قرار بدهند و هم بروشورهای ما را به آنها بدهند و پرسشنامه هايی را نيز به آنها بدهند که پر کنند و نتيجه اين پرسش و پاسخ ها را بعدا به ما می دهند تا بررسی کنيم.
چطور شد که شما به فکر تاسيس چنين مرکزی افتاديد؟ من خودم ۹ سال است که مبتلا به "اچ آی وی" هستم. به دليل نا رسايی هايی که در زمان مبتلا شدن من در آن زمان وجود داشت، مثل اينکه حتی در مورد اين بيماری حرف زده نمی شد، احساس کردم که بايد در نگرشی که نسبت به اين بيماری وجود دارد تغييراتی داده شود. مقامات دولتی حتی حاضر نبودند که اعلام کنند مشکلی به اسم ايدز در اين کشور وجود دارد. که البته اين هم به دليل نا آگاهی بود که در مورد اين بيماری وجود داشت. اين اتفاق دقيقا در دهه ۸۰ در آمريکا و اروپا روی داد. تغيير رفتار و نگرش در اين کشورها در دهه ۹۰ روی داد و به عقيده من ما در حال حاضر از نظر نوع نگرش در همان مرحله ای قرار داريم که آمريکا در دهه ۹۰ قرار داشت. ما اکنون امکان اطلاع رسانی داريم و مسئولين دولتی نيز کم وبيش با اين مسئله درگير شده اند و فعاليت هايی در اين زمينه انجام می دهند. من بعد از مدتی کار با يخش کودکان "اچ آی وی" صندوق کودکان سازمان ملل متحد بودم. بعد از اينکه اين کارم به پايان رسيد، تصميم گرفتم که اين راه را ادامه بدهم و فعاليت هايم را البته در حدی محدودتر انجام بدهم.
آيا امکاناتی که اکنون در دسترس افراد مبتلا به "اچ آی وی" قرار دارد، کافی است؟ کافی بودن يک بحث نسبی است و نمی شود گفت که آنچه امروز داريم کافی است، اما نسبت به ۵ سال پيش اصلا قابل مقايسه نيست. الان بيماران به دارو دسترسی دارند و اين داروها بطور رايگان در دسترسشان قرار می گيرد. کادر پزشکی در کلينيک های مثلثی تجربه بيشتری اندوخته اند و بهتر می توانند با بيماران ارتباط برقرار کنند. آزمايش های پزشکی تا حد بسيار زيادی بهبود پيدا کرده. اما از آن طرف نقائص در همه جا هست. ما هنوز خواستار اضافه شدن ترکيبات دارويی بيشتری به فهرست کنونی هستيم تا اگر مقاومت دارويی در بيمارانی به وجود آمد پزشکان بتوانند داروهای متفاوتی به آنها بدهند. همچنين خواهان آزمايش مقاومت دارويی هستيم که آزمايشی مهم برای بحث مديريت درمان است. ولی با اينوصف نمی توان منکر شد که تغييرات مثبتی روی داده و وضعيت کاملا با گذشته فرق کرده است. آيا فکر می کنيد جامعه هم آمادگی بيشتری برای پذيرش اين افراد دارد؟ خوشبختانه جامعه ما جامعه ایست پذيرا نسبت به مسايل سخت. در برنامه های ما در جاهايی که افراد مبتلا حضور داشتند و از مشکلات و بيماريشان حرف زده اند، به ندرت پیش آمد که حاضرين از آنها تشکرو از شهامتی که برای بيان وضعيت خودشان نشان داده اند، تجليل نکنند. در مواردی که از اطلاعات درست و افراد درست برای برقراری ارتباط استفاده شده تا درک درستی بدون قضاوت از مسئله به وجود بيايد، مردم خيلی پذيرا بوده اند. بسيار نادر بوده که ما با مشکل انگ و تبعيض روبرو بشويم. اگر بخواهيد در سه جمله به جوانان در مورد مراقبت از خودشان و جلوگيری از ابتلا به "اچ آی وی" هشدار بدهيد، چه به آنها می گوييد؟ تنها چيزی که می گويم اين است: واکسن ايدز، آگاهی داشتن از روش های انتقال و عمل درست به اين روش ها در موقع لازم است.
می توانيد توضيح بيشتری در مورد روش های انتقال بدهيد؟ توضيح بيشتری اگر بخواهم بدهم اين است که روش های ابتلا خيلی ساده و مشخص است. يکی تماس جنسی است بصورت حفاظت نشده، ديگری تزريق مواد مخدر به شکل گروهی است، بعدی استفاده از فراورده های خونی آلوده است که بسيارنادر است. و طريق ديگر انتقال آلودگی ازمادر به جنين است. اگر دو مورد آخر را کنار بگذاريم می ماند تزريق دسته جمعی مواد مخدر و تماس جنسی بدون محافظت. پس توصيه من اين است که درگير اين دو مورد نشويد : از تزريق دسته جمعی پرهيز کنيد و ناخواسته و يا در مواردی که آمادگی اش را نداريد و يا اطلاعات کافی نداريد درگير رفتار های جنسی پر خطر نشويد. |
مطالب مرتبط  'افزایش روند شیوع ایدز در ایران' 28 نوامبر، 2006 | ايران | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
