مريم زمانی

طراحانی که امشب اينجا نمايش لباس دارند، دو دختر دو رگه ايرانی هستن به نام های شبنم و نگين که البته دو قلو هم هستند، به علاوه يک پسر به نام سينا.

اما اول از همه با مهسا که يکی از ترتيب دهنده های اين مراسم بوده صحبت کردم:

مهسا جان، اول برامون بگو که اينجا چه خبره؟

امروز جشن ساليانه انجمن ايرانيان دانشگاه Queen Mary در لندن بود. در اين جشن ها ما ايرانی ها يا کسانی که به ايران علاقه دارند جمع ميشیم و برنامه های مختلفی رو اجرا می کنیم.

نگین، سینا و شبنم

قبلاً چه برنامه های ديگه ای داشتين؟

يک شب افطار رفتيم بيرون. برای شب يلدا هم داريم يک کنسرت سنتی ايرانی رو برنامه ريزی می کنيم. هر سودی هم که از اين برنامه ها به دست مياد به بچه های يتيم بم تقديم ميشه.

چه کسانی توی اين برنامه ها شرکت می کنن؟

بيشتر کسانی هستند که ازشون دعوت شده. ما تبليغات مختلفی انجام داديم و خيلی ها از اين راه به برنامه های ما ميان.

ورودی برنامه امشب چقدره؟

۱۵ پوند برای افراد معمولی و ۱۰ پوند هم برای اعضای موسسه.

از چند وقت قبل برای آمادگی اين کار شروع کردين؟

يک ماه و نيم پيش. اول به اين کلوپ شبانه اومديم و با رئيس اينجا صحبت کرديم. بعد از اون هم از يک طراح گرافيک کمک گرفتيم که تبليغات رو برای ما طراحی کنه. خيلی ها وقتی فهميدن که اين کار چون به سود بچه های بم هست ما رو کمک کردن.

بعد از صحبت با مهسا، رفتم پيش طراح های لباس و باهاشون صحبت کردم:

شبنم جان، بگو از کجا کار طراحی لباس رو شروع کردی؟

شبنم: از بچگی. به مادرم که خوش لباس بود نگاه می کردم. خودم هميشه عاشق لباس پوشيدن و آماده شدن بودم. امسال ژانويه اولين شوی لباسمون رو گذاشتيم و خيلی موفق شديم. در اون شو چهارهزار پوند برای بچه های بم جمع کرديم. همه ازمون خواستند که دوباره شو بگذاريم بنابراين امشب هم اين کار رو تکرار کرديم.

تو خودت درس طراحی لباس خوندی؟

نه. من فعلاً رشته بازرگانی و زبان اسپانيايی می خونم. کار طراحی رو از مادرم ياد گرفتم. حتی توی مجلات نگاه می کنيم و ايده های خودمون رو با ايده های ديگران مخلوط می کنيم.

برای امشب چند تا لباس طراحی کرده بودی؟

حدود ۴۰ طرح مختلف.

آيا خودت لباس ها رو هم ميدوزی و درست می کنی؟

بله. خودمون لباس ها رو هم درست می کنيم. بعضی رو هم که وقت نداشته باشيم به صورت ساده می خريم و خودمون روش طراحی می کنيم.

نگين جان، تو از طرح هات بگو.

نگین: طرح های من دخترونه بود. مثلاً لباس سفيد بلندی که روش پر از تيکه دوزی و اکليل بود.

سینا هم یکی دیگه از کسانی بود که اونشب طرح های پسرونه خودش رو به نمایش گذاشت. ازش خواستم که از طرح هاش بگه:

سینا: تمام مدل های من پسرونه بود. چون من از فشن و مد چيزی نمی دونم، لباس ها رو خودم ندوختم. اونها رو از مارکهای مختلف می خريدم و روشون کار می کردم.

شبنم علاوه بر اینکه لباس ها رو طراحی کرده بود، خودش هم به عنوان مدل روی صحنه می رفت و لباس ها رو به نمایش می گذاشت. ازش پرسیدم از اينکه خودش مدل بود چه حسی داشته؟

شبنم: خيلی خوب بود. چون وقتی رفتم بین مردم، شروع کردن به داد زدن و تشویق و من خيلی خوشحال شدم.

سينا تو چی؟

سینا: تجربه خيلی خوبی بود. استقبال مردم هم خيلی جالب بود. من اگر بخوام کار فشن یا مد رو ادامه بدم، اون رو به صورت بزرگتری ادامه ميدم.

سينا چند سالته؟

دو ماه ديگه تولد من هست و ۱۸ سالگيم تموم ميشه.

بعد از صحبت با بچه های طراح، رفتم پيش مهدی، يکی از مدل های سينا:

مهدی جان، تو قبلاً هم مدل بودی؟

مهدی: آره. قبلاً با نيما بهنود توی لندن کار کردم.

چطور وارد اين کار شدی؟

يک شب با دوست دخترم توی يک پارتی بودم، نيما بهنود که یک طراح معروفه ایرانیه، اونجا هر دوی ما رو ديد و بهمون پيشنهاد داد که برای شوی لباسش باهاش همکاری کنيم.

مدل شدن چه حسی داره؟

خيلی بهت توجه می کنن و اعتماد به نفست رو هم خيلی بالا می بره.

در آخر هم با مادر نگين و شبنم صحبت کردم و ازشون پرسيدم که چه خاطره ای از بچگی اين دوقلوها دارن:

مادر نگين و شبنم: حدود شش ساله بودن که در يک بعد از ظهر متوجه شدم دخترها يک سری لباس رو گذاشتند و به عنوان اينکه مدل هستن، لباس ها رو پوشيدن و بازی می کنن. از همون روزها متوجه شدم که دو قلوهای من علاقه زيادی به اين کار دارن.